BOTM #14: Beirut

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Beirut!



Deze maand in BOTM laat ik je kennis maken met de Amerikaanse indie folk band Beirut. Niet zo heel bekend in ons kleine kikkerlandje en daar mag, wat mij betreft, verandering in komen! Beirut komt voort uit een soloproject van Zachary 'Zach' Condon (1986). Deze rasmuzikant groeide op in de staat Virginia en is van jongs af aan al met muziek bezig. Zo speelde hij trompet in een jazzband en werkte hij bij een bioscoop waar internationale arthouse films gedraaid werden. Daar is zijn voorliefde voor balkanmuziek ontstaan. School vond hij daarentegen minder interessant en stopte ermee toen hij 17 jaar was. Samen met zijn oudere broer Ryan liet hij Amerika achter zich en vertrok naar Europa. Hier heeft hij zijn muzikale interesse nog verder uitgebreid en onder andere nieuwe muziek geschreven. Eenmaal terug in Amerika besloot hij toch weer te gaan studeren. Geen muziek, wat je misschien zou verwachten, maar Portugees en Fotografie. Dit deed hij op de University of New Mexico. In zijn vrije tijd was hij bezig al zijn geschreven nummers uit te brengen op cd. Samen met twee kennissen die uiteindelijk in de band zijn opgenomen. In 2006 was het eerste album Gulag Orkestar, waar duidelijk de Oost-Europese zigeunermuziek terug te horen is, een feit.



De eerste videoclip van Beirut staat hierboven en heet Elephant Gun. Dit nummer staat op de gelijknamige EP die in 2007 verscheen. Daarnaast zijn er dat jaar nog twee EP's uitgebracht (Lon Gisland en Pompeii). Het tweede album genaamd The Flying Club Cup kwam uit in oktober 2007. Dit album is opgenomen in de studio van Arcade Fire in Quebec en heeft een Frans tintje. Condon heeft, in de tijd dat hij in Frankrijk verbleef, zich laten inspireren door de Franse muziek en draagt een ode op aan zangers als Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Daarnaast is hij zich gaan verdiepen in de Franse film en cultuur. Zodoende is dit bijzondere album ontstaan.



In 2008 werd er even een pauze ingelast toen bleek dat Condon overspannen raakte. Dit na de tal van concerten die ze tijdens hun tour door Europa en Amerika hebben gegeven. In 2009 stonden ze echter weer op de bühne mét een nieuwe plaat March of the Zapotec/Holland. Een dubbele EP met op het eerste album Mexicaanse folk muziek en, misschien wat verrassend, op het tweede album voornamelijk electronic. In dat jaar was de band voor het eerst op nationale tv te zien in het programma waar elke band met liefde optreedt: Late Show with David Letterman, waar ze A Sunday Smile speelden.



In juni 2011 kondigden de heren (en dame) van Beirut hun derde studioalbum The Rip Tide aan. Deze is in de winter van het jaar daarvoor opgenomen in een studio in New York. Dit is het eerste album wat onder Condon's eigen platenlabel Pompeii Records is uitgebracht. In augustus lag 'ie dan in de schappen en was de eerste single East Harlem inmiddels ook uit. De band heeft op dit album heel wat lovende kritieken gekregen. De invloeden uit Mexico, Frankrijk en de Balkanlanden is wat meer naar de achtergrond getrokken en er is wat meer pop aan de muziek toegevoegd. Volgens critici heeft Beirut nu echt een eigen stijl die onmiddellijk te herkennen valt.



Beirut treedt anno 2012 best vaak op, maar helaas staat Nederland nog niet op de planning. Jammer! Wie weet volgend jaar.. Ik hoop in ieder geval dat je geïnspireerd bent geraakt door deze bijzondere muziek. Ik ken het nu een halfjaar ongeveer, maar nu ik ook eerdere albums heb beluisterd valt me keer op keer op wat een prachtige muziek het eigenlijk is. Zoek het nummer Cliquot maar eens op. Elke keer als ik dat nummer hoor lopen de rillingen over m'n rug en gaan mijn haren rechtovereind staan (en dat bedoel ik in positieve zin!) Zach Condon zou je eigenlijk de Amerikaanse Kyteman kunnen noemen, als je ziet wat hij allemaal kan en wat voor muziekinstrumenten hij bespeelt. Ja, ik ben best onder de indruk. Ik ben blij dat ik op Lowlands in ieder geval één iemand heb gesproken die Beirut kende en het ook erg goed vindt. Maar was jij al bekend met deze band en hun muziek? Anyway, ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en mocht je nog ideeën hebben voor nieuwe BOTM's, let me know! ;-)

Liefs Lisa


Image source 1 / 2

BOTM #11: Alt-J (∆)

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Alt-J (∆)!



Alt-J (∆) is een bijzondere alternatieve indie band uit Cambridge, Engeland. Hun muziek bevat zoveel verschillende stijlen en invloeden dat het moeilijk in hokjes te plaatsen valt. Daarom leek me dit de uitgelezen kans om deze vrij nieuwe, kunstzinnige band aan jullie voor te stellen! Meet: Alt-J (∆), opgericht in 2008 door vier jonge studenten met allemaal muziek als grootste hobby en inspiratiebron. De band bestaat uit Joe Newman (zang en gitaar), Gwil Sainsbury (gitarist/bassist), Gus Unger-Hamilton (keyboards) en Thom Green (drums). Ze leerden elkaar kennen in 2007 op de Leeds University in Engeland. Eén van hen studeerde Engelse Literatuur en de andere drie Fine Art. Op een dag liet zanger Joe een paar nummers horen aan Gwil die geïnspireerd waren op zijn gitaarspelende vader. Gwil en de rest werden erg enthousiast en besloten wat te experimenteren op hun kamers en gebruikten daarbij het (voor de Mac-gebruikers onder ons) GarageBand. Een nieuwe band was geboren en tekende een platencontract bij Infectious Records in 2011.



Maar, voordat ze officieel een platencontract kregen moest er natuurlijk eerst een bandnaam verzonnen worden! En dit bleek voor de jongens best nog een klus. Toch zie je maar weer dat je op de raarste manieren aan goede, pakkende namen kunt komen. Zoals ik net al vertelde werkt één van de bandleden op een Mac. Door op een Mac-toetsenbord "Alt" en dan een J in te drukken krijg je dus dit "(∆)" symbooltje te zien. De rest dacht: "Hé, waarom niet?" en namen Alt-J (∆) als bandnaam aan. De platenmaatschappij keurde het goed en de band kon dus beginnen met spelen en opnemen.



Eerst bracht de band een EP met vier nummers uit: Breezeblocks, Hand-Made, Matilda en Tessellate. Eerst werd Matilda uitgebracht als single en vervolgens was Breezeblocks aan de beurt. Hun debuutalbum An Awesome Wave kwam dit jaar uit op 25 mei. Men begon direct vergelijkingen te maken en probeerde uit te vogelen wat voor muziek Alt-J (∆) nu precies was. Het is sowieso alternatief, maar we horen zeker ook electronic, een snufje folk en wat dubpop en hip-hop beats terugkomen. Qua vergelijkingen zijn onder meer de bands Hot Chip, Wild Beasts en Coldplay gevallen.



In april van dit jaar stond Alt-J (∆) in het voorprogramma van de Wild Beasts en tourden met hun door heel Groot-Brittannië en Ierland. Daarnaast zijn ze een heel zomer lang te zien op heel veel festivals in Europa, waaronder Pukkelpop én Lowlands. En met die laatste ben ik natuurlijk erg blij! ;-)



En ik ben alweer door m'n info heen! Dat gaat altijd best snel als je een nieuwe band uitkiest voor BOTM. Maar toch vond ik Alt-J (∆) een goeie keus voor deze maand. Het is bijzondere muziek wat fijn in het gehoor ligt en wat je praktisch overal kunt draaien. Laatst las ik een review over Alt-J (∆) in de Sp!ts. Dat was erg leuk omdat ik een goed beeld kreeg van de band. Er stond dat ze hun inspiratie voor de muziek niet uit persoonlijke ervaringen halen, maar juist uit boeken en films. Ook heeft de band niks met op de voorgrond staan en aandacht krijgen van mensen. Ze zijn gewoon lekker zichzelf en staan met beide benen op de grond. Fotoshoots proberen ze ook het liefst te omzeilen met kunstzinnige poses en aparte uitdrukkingen.



Ik ga zeker kijken naar deze band op Lowlands en ben heel benieuwd hoe dit klinkt live. Wat vind jij van de band? Ken je de muziek al een beetje of ben je stiekem wel enthousiast geworden? Volg Alt-J (∆) via Social Media óf ga ze zien op Lowlands! Wie weet kom ik je wel tegen ;-)

Liefs Lisa

Vakantieverslag Tenerife 2011

Hi there!

Hier mijn beloofde vakantieverslag van Tenerife. Allereerst wil ik zeggen dat het een overheerlijke vakantie was waar ik heel goed op terugkijk. Ik kan Tenerife als vakantieland dan ook aan iedereen aanbevelen, want er is werkelijk van alles te doen!

Maandag 18 juli: (Heenreis) De laatste keer dat ik met het vliegtuig op vakantie ben geweest was in 2000 naar Zuid Spanje. 11 jaar geleden dus. En omdat ik stiekem een klein beetje vliegangst heb vond ik het best wel spannend om weer te gaan vliegen! We werden rond half 4 ’s nachts opgehaald met de taxi, hebben op Schiphol nog even koffie gedronken en om half 6 zaten we al in de lucht! De vlucht verliep heel soepel. Muziek geluisterd en wat naar buiten gekeken. Het was gelijk al bloedje heet toen we aankwamen. Met de bus zijn we naar ons appartementenhotel ‘Santa Maria’ in Costa Adeje gebracht. Spullen uitgepakt en een rondje gelopen. ’s Avonds zijn we lekker uit eten geweest bij Gordon Ramsey’s, vlakbij het hotel. Voor slechts 7,95 had je een 3 gangen diner, wat ontzettend lekker was!

Dinsdag 19 juli zijn we ’s middags naar het strand geweest (en gelijk heel erg verbrand natuurlijk :P) en ’s avonds zijn we naar Playa de las Americas gelopen. Dit is dé badplaats van Tenerife, groot, luxe en gezellig. Hier hebben we een hapje gegeten bij een aardig mannetje wat een beetje Nederlands sprak (ah..) en zijn hier later nog een keer terug geweest.

Woensdag 20 juli was het qua weer wat minder, dus zijn we naar Adeje zelf gelopen (ja, we hebben heel veel gelopen;) Mooie foto’s gemaakt, boodschappen bij het plaatselijke supermarktje gedaan en op het grote balkon met het o zo mooie uitzicht gegeten.

Donderdag 21 juli was het marktdag in Adeje! En omdat wij altijd in ons program van de vakantie marktjes bezoeken hebben staan, lieten we deze natuurlijk niet aan ons voorbij gaan! Papa heeft ook nog een top aankoop gedaan. Zie foto. Daarna hebben we de bus gepakt naar Los Christianos (dat ligt tegen Playa de las Americas aan) Maar eigenlijk zaten we wel lekker en we hadden geen idee dat we de halte allang voorbij waren gegaan en dus kwamen we uit op het onderste puntje van het eiland; Los Silencio. Een heel saai dorp waar werkelijk NIKS te doen was. Snel maar weer terug gegaan dus ;)

Vrijdag 22 juli was zwembaddag! Heerlijk met een goed boek en muziek op, op een bedje bij het zwembad gelegen. Zalig! ´s Avonds daarentegen gingen we de hort op en kwamen uit bij een Engelse pub (want die zitten daar in overvloed!) Daar zaten we lekker aan de cocktails en heb ik nog even James Morrison en Adele gezongen. Nice :)

Zaterdag 23 juli (eerste week zit er alweer bijna op :( hebben we nog een poging gedaan Los Christianos te ontdekken. Lekker ijsje gegeten en bij de haven gekeken. En natuurlijk weer veel foto’s gemaakt ;)

Dinsdag 26 juli was de dag dat ik gerold ben. Je kan je dus wel voorstellen dat deze dag compleet in het water viel. Het was de eerste van de drie dagen dat we een autootje hadden gehuurd en erop uit trokken. We gingen door de bergen naar vulkaan de Teide. We zijn onderweg een aantal keer gestopt en bij één van die stops is het waarschijnlijk gebeurd. Telefoon én portemonnee met ID kaart weg. We konden niets anders doen dan terugrijden, alles laten blokkeren, aangifte doen en deze vreselijke dag vergeten. Voor mij was het nog het aller-moeilijkst. In kon aan niets anders denken dan hoe die hufter met mijn mobiel zit te spelen! Toch moest en zou ik het van me afzetten. Hij had mijn mobiel en portemonnee, ik kon hem niet ook mijn vakantie van me afpakken! Verder was de vulkaan natuurlijk prachtig, maar dat dit gebeurd is vind ik nog steeds onvoorstelbaar.

Woensdag 27 juli. We trokken er weer op uit met onze Fiat Panda. Door de bergen zijn we naar de kloof van Masca gereden. Waar je de wolken over de bergen ziet stromen en het uitzicht te mooi om waard te zijn is. Stops gemaakt in Garechico en Icod (waar de drakenbloedboom en tevens oudste boom ter wereld staat) en geëindigd in Puerto de la Cruz. Een grote badplaats waar veel te doen is. Ook hier weer lekker uit eten geweest en daarna over de snelweg terug naar ons appartement gereden.

Donderdag 28 juli, de dag van het Loro Parque! Mijn opa en oma en oom en tante zijn al een aantal keer op Tenerife geweest en raadden ons absoluut aan om naar het Loro Parque te gaan. Wat een schitterende dag was dit. Zeker één van de hoogtepunten. De mooiste shows met dolfijnen en orka’s, papegaaien en nog veel meer. Een prachtig park waar ik graag nog een keer naartoe terug wil.

Vrijdag 29 juli zijn we naar Santa Cruz geweest. Bijna net zo groot als Den Haag en ligt in het noorden van het eiland. Hier zijn we naar Ikea geweest, Media Markt en nog een heel vet winkelcentrum waar ik natuurlijk weer uitgebreid geshopt heb. Weer dus een super leuke dag achter de rug!

Zaterdag 30 juli zijn we de zee opgegaan met de Peter Pan schip. We gingen dolfijnen en walvissen spotten en we kregen eten op de boot. Toch waren de golven hoger dan men dacht en er werden dus een hoop mensen (waaronder mijn vader) zeeziek. Ik gelukkig niet :) en ik heb heel wat dolfijntjes zien zwemmen vlak naast de boot. Ook het eten was lekker en de bemanning was heel aardig. Eenmaal terug op het land moest m’n vader even bijkomen en zijn we rustig teruggelopen (met heel veel stops) van Los Christianos naar Costa Adeje (en dat is een heel eind kan ik je vertellen!)

Maandag 1 augustus: (Terugreis) Zondag nog heerlijk naar het strand geweest en ’s avonds weer lekker gegeten bij Gordon Ramsey’s, maar vandaag moesten we dan echt terug naar Nederland :( ’s Middags nog even gelegen aan het zwembad en rond een uur of 5 werden we opgehaald met de bus en naar het vliegveld gebracht. Daar bleek dat we een uur vertraging hadden en we verveelden ons dan ook rot. Eenmaal in het vliegtuig heb ik nog 2 films gekeken en verliep de reis sneller dan gedacht. Toen moesten we van Schiphol nog thuis zien te komen. Na eerst al ruim een uur op onze koffers te hebben gewacht duurde het ook ruim 50 minuten voordat de bus naar Haarlem kwam. Phoe, zware nacht. Ik lag dan ook pas om half 6 in bed :P En dat terwijl ik om 5 uur de dag erna alweer moest werken bij Ikea.

Al met al was het een heerlijke vakantie om nooit te vergeten. Het was de laatste samen met m’n ouders en zusje. Volgend jaar zien we wel weer. Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en je zelf ook enthousiast bent geworden om Tenerife te bezoeken. Ik kan het je echt aanraden ;)


Liefs Lisa

Milano 2011

Buongiorno i miei amici :)

Van 11 t/m 16 april 2011 bevond ik mij in de prachtige Italiaanse stad Milaan! Ik was hier samen met school op excursie. Ik weet dat het alweer ruim twee maanden terug is, maar het was voor mij (nu al) één van de hoogtepunten van dit jaar. Ik wil jullie dan ook graag alles over deze stedentrip vertellen.

Maandag om (kwart over 7!) vertrokken we vanuit school. Ik was natuurlijk mega gestrest. Maar gelukkig ging dat snel weer weg en werd het uiteindelijk een super leuke busreis. Je maakt met iedereen een praatje en zodoende leer je veel andere mensen kennen. Het was een leuke eerste dag en er hing een relaxte sfeer. 's Avonds rond 8 uur kwamen we aan bij ons jeugdhotel in Basel (Zwitserland). Ik zat samen met mijn vriendinnen Angelina en Mariame op een kamer en het zag er allemaal tip-top uit. Rond negenen zijn we de stad ingegaan, hebben een Mc Donald's opgezocht en lekker gegeten. Daarna wilden we nog de kroeg induiken maar die was daar niet echt te vinden. Basel was niet bepaald wat je noemt een uitgaansstad. Toen maar weer teruggekeerd naar het hotel, daar nog wat gekletst en onder de wol gekropen.




Dag 2: Met de bus zijn we terug Zuid-Duitsland ingegaan en hebben het Vitra museum bezocht. Vitra is de Chanel onder de meubelfabrikanten. Kijk naar reclame's, televisie, mode advertenties, en natuurlijk kantoren en andere openbare ruimtes. Vitra zie je werkelijk overal! Ik verheugde me enorm op een bezoek aan dit museum. Helaas was het qua weer een drama. Maar goed, we kregen eerst een rondleiding langs alle gebouwen die door grote architecten voor Vitra zijn ontworpen. Dit was wel aardig (maar ik kon de gids af en toe niet verstaan en het regende pijpenstelen). Na de rondleiding zijn we naar het museum zelf gegaan. Wat een mooi museum zeg, wauw! Alles van Vitra staat in dit gebouw. Het was te gek! 's Middags rond 2 uur moesten we alweer bij de bus verzamelen voor onze reis naar het volgende museum; het Tinguely museum. Dit vond ik best wel saai na wat ik net gezien had. Allemaal oude troep verworven in elkaar met machines en andere oude onderdelen. Best leuk, als je er van houdt. Rond 5 uur zaten we allemaal weer in de bus en reden we langzaam maar zeker naar Milaan. 's Avonds kregen we een 3 gangen diner, dus dat was dan wel weer erg aardig van het hotel. Tja, het hotel.. het zat ten eerste vol met mieren (alleen op onze kamer natuurlijk) en het was er behoorlijk muffig, jammer. Een stuk minder mooi dan het hotel in Basel. Na een lange dag ben ik rond 12 uur m'n bed ingekropen.





Dag 3: Om 7 uur, ging m'n wekker al. (veel te vroeg natuurlijk) Uit de veren en ontbijten maar. (Italianen ontbijten niet, dus er lag brood van de vorige dag) Om 9 uur vertrokken vanuit Lodi Vecchio, 12 uur aangekomen in Milaan. Super lange file achter de rug maar we zijn er! Omdat we die dag nog meer excursies hadden moesten we om 2 uur al verzamelen bij onze groep. Dit was dus behoorlijk krap omdat de beurs echt mega groot is. Samen met Angelina en Mariame keken we onze ogen uit naar de mooie stands, dure merken en de knappe Italiaanse mannen ;) Om 2 uur waren we bij onze groep. Dit was de eerste keer dat we de metro pakten en we kwamen uit in het centrum van Milaan. We zijn eerst naar een kleine studio van ontwerper Achille Castiglioni geweest. Daar kregen we een rondleiding door zijn werkplek en we konden zien wat hij allemaal gemaakt heeft. Dit was erg leuk. Daarna zijn we naar het Triennale Design museum geweest. Hier hebben we leuke gekke foto's gemaakt en kwamen veel bekende ontwerpen tegen. Buiten hebben we nog even lekker in het zonnetje gezeten en rond 6 uur zijn we de stad ingegaan. We zijn een leuke pizzeria op gaan zoeken en zijn daar lekker uit eten geweest. Rond 10 uur moesten we weer bij de bus verzamelen die ons terugbracht naar Lodi Vecchio. Daar ging alles gewoon door. Er waren allerlei feestjes op hotelkamers en dat was echt super gezellig! Er vloeide veel drank en niemand had zin om braaf naar bed te gaan.





Dag 4: Om 7 uur begon mijn wekker alweer te rinkelen. Ik was brak, heel brak. Wel was er wat aan het ontbijt gedaan. Er lag nu vers brood en van die chemisch verpakte croissantjes met jam of chocola erin. Hm. We stonden op het punt de deur uit te gaan toen we hoorden dat er op de snelweg een ongeluk was gebeurd. Dat had als gevolg dat we niet met de bus maar met de trein naar Milaan zouden gaan. Gelukkig waren we vandaag iets eerder op de beurs maar we hadden alsnog niet veel tijd. We gingen iets te lang door met onze opdracht waardoor we te laat terug waren bij de groep. Zij waren vertrokken en wij stonden nog op de beurs. Stik! Snel onze begeleider gebeld, metrokaartje gekocht en onze groep opgezocht. We hadden ze gelukkig al snel gevonden. Vandaag gingen we de dom bezoeken. Na eerst 200 traptreden gelopen te hebben (de lift koste geld) waren we dan eindelijk boven. We zijn het dak op geweest en hebben zelfs nog in de verte de Alpen zien liggen. Dat was echt heel bijzonder. De dom is echt prachtig en kan ik je zeker aanraden te bezoeken als je in Milaan bent. Eenmaal weer beneden gingen we met de metro naar de Zona Tortona. Dit is een wijk in Milaan waar alle jonge ontwerpers staan die niet willen en/of kunnen op de Salone del Mobile. Het was al laat in de avond en iedereen was brak van de nacht ervoor dus we hebben helaas maar heel weinig hiervan gezien. Jammer, want wat we hadden gezien was hartstikke leuk! Ook hier moesten we weer een leuk eettentje zoeken. En die zaten er (volgens onze gids) genoeg. Tja, wij kwamen uit bij één of andere foute tent die ons vooraf liet betalen en waar het eten (het was een buffet voor 8 euro waar je dan een gratis cocktail bij kreeg) super koud was! Happy Hour? Nooit meer! 's Avonds nog even het centrum bezocht en om 10 uur weer verzamelen voor de reis terug. (Jammer eigenlijk dat we niet gewoon een hotel in Milaan zelf hadden). Ook vandaag had iedereen drank gescoord en het feesten kon weer beginnen. En inderdaad, het was vandaag ook weer erg gezellig. Toch lag ik wel iets vroeger (2 uur) omdat ik de dag erna (shopdag!) niet in slaap wilde vallen in een pashokje!





Dag 5: (tevens laatste dag) was onze vrije dag! En wat doen meiden heel graag als ze een dagje vrij hebben? Juist, shoppen! En wat hebben we ons goed vermaakt tussen alle mooie dure winkels. (Oke, alleen Gucci zijn we even ingeweest maar daar hebben we niks gekocht hoor ;) Het shoppen was super gezellig met z'n allen. Wederom weer een pizzeria opgezocht waar aardige mensen werkten en waar we ook bijzonder goed hadden gegeten. Maar, helaas helaas, moesten we om 8 uur terug zijn bij de bus die ons terug naar Nederland zou brengen. Ik keek nog een laatste keer om me heen voordat ik de ondergrondse metro betrad. Rond 9 uur zijn we vertrokken en deelden al onze verhalen met elkaar. De muziek ging lekker hard aan en daarna hebben we nog wat films gekeken. Ook de terugreis verliep soepel en snel. De dag erna, 16 april (mama's verjaardag) was iedereen gesloopt na deze intensieve week. Om 12 uur sharp kwamen we aan bij school waar papa mij opwachtte. Onderweg smste Amber mij met het bericht dat Kensington een akoestisch optreden zou geven in Sounds (mijn favo platenwinkel in Haarlem). Dus snel de auto in en op naar de stad! Daar zaten ze allebei, Eloi en Casper met hun twee gitaren. Het was zo mooi. Ik sloot Amber in m'n armen en zijn na het spelen naar mama gegaan (die bij de kapper zat). Ik was ook zo blij om haar weer te zien. De dag verliep heerlijk. Ik was niet moe en we hebben uitgebreid mama's verjaardag gevierd.




Kortom, het was een heerlijke week om nooit te vergeten! Ik heb veel nieuwe mensen ontmoet, de grootste meubelbeurs ter wereld bezocht en de stad Milaan leren kennen. Eenmaal terug in Nederland had ik vreselijke heimwee. Ik wilde terug en wel nu! Tja. Ik denk, nee ik weet het wel zeker dat ik in de toekomst nog een keer terugga. Ik hoop dat je mijn verslag leuk vond om te lezen (ondanks de lappen tekst) en je misschien zelf enthousiast bent geworden Milaan te bezoeken. Vooral als beginnend Interieuradviseur is het: 'the place to be'. Heb je niet zoveel met interieur maar wel met mooie steden. Zet Milaan dan zeker op je lijstje. Het is het waard ;)

Ciao ciao, ti amo!

Lisa