BOTM #15: Dog Is Dead

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Dog Is Dead!



Tijd voor weer een nieuwe BOTM! Met de nadruk op 'nieuw' want dat zijn deze jongens van de indie pop band Dog Is Dead. Ze komen uit West Bridgford, Nottingham (UK) en beschrijven hun muziek als "harmonieuze en dansbare indie met een vleugje jazz". De band bestaat uit Robert Milton (zang, gitaar, bas), Rob 'Paul Roberts' White (zang en gitaar), Joss Van Wilder (zang, keyboards, gitaar), Lawrence 'Trev' Cole (zang, bas, gitaar en saxofoon) en Daniel Harvey (drums). Een muzikale vijfkoppige formatie die elkaar al vroeg leerden kennen, namelijk op school. Op hun 13e hadden ze al een bandje gevormd met de naam Oh, Henry! naar de Oh, Henry chocoladereep. Maar uiteindelijk besloten ze verder te gaan onder de naam Dog Is Dead, wat in eerste instantie ontstaan is als een grap. Om toch een verklaring voor de naam te geven zegt de band te zijn geïnspireerd door Shakespeare's Richard de Derde. Rond 2008 trad de band geregeld op in hun woonplaats Nottingham.



In 2009 tourde de band met One Night Only en Cajun Dance Party en bracht in april dat jaar hun eerste EP uit, onder hun eigen label Your Childhood Records. Daarnaast performden ze dat jaar op twee festivals in Engeland. In 2010 verzorgden ze het voorprogramma van de Amerikaanse rockband OK Go en stonden in de zomer van dat jaar op het bekende Glastonbury festival. Dat jaar kwam ook hun eerste single Glockenspiel Song uit, vervolgd door Young. Beide singles zijn best vaak gedraaid op de Britse radio.





In 2011 kregen de heren een nieuw management en tekenden bij platenlabel Atlantic Records. Daarnaast werd in maart hun single gebruikt voor de populaire Britse tienerserie Skins. Na de eerste twee singles kwam er vrij snel nieuw werk van Dog Is Dead. River Jordan en Hands Down waren de volgende twee die uitkwamen. Ook dit jaar waren ze weer continu op tournee en mochten zichzelf support acts noemen van bands als Bombay Bicycle Club, Viva Brother en Morning Parade. Ook stonden er een hoop festivals op hun lijstje waardoor ze steeds meer naamsbekendheid kregen.



Dit jaar stond volledig in het teken van hun debuutalbum All Our Favourite Stories die in oktober uitkwam. Deze 16 tracks tellende cd bevat naast hun singles nog veel meer vrolijke, maar ook mysterieuze en vooral dansbare nummers. Er is een grote UK tour voor dit jaar en volgend jaar aangekondigd, dus hopelijk gaan de mannen het helemaal maken. Ik ken ze en omschrijf ze als één van de leukste voorprogramma's die ik ooit gezien heb. Weet je het nog? Dat concert in de kleine zaal van de Melkweg op 29 maart, dit jaar? Vast niet.. daarom kun je hier het hele verslag teruglezen. Ze waren die avond de support act van Morning Parade (ook een gave band die ik dit jaar ontdekt heb). Mijn zusje en ik stonden die avond zo te genieten van al dat moois wat voorbij kwam. Om heel eerlijk te zijn had ik verwacht nooit meer iets te horen van de 'dooie hondjes'. Zo gaat het toch meestal met voorprogramma's. Maar toen ze dit najaar airplay kregen op Pinguinradio dacht ik: "Hé, misschien dacht ik dat toch verkeerd!" En dan dat geweldige album, waar ze me echt mee omver blazen. Ja, ik ben fan! Hopelijk maken ze in hun tourschema een plekje vrij om Amsterdam een bezoekje te geven. Zo ja, dan sta ik vooraan!



Dat was het weer voor nu! Kende je deze nieuwe band nog niet, check dan zeker even hun cd op Spotify. Wie weet nomineer ik 'm wel als Best Album of 2012. Maar, zover zijn we nog niet ;-) Nog een fijne week en tot snel!

Liefs Lisa

Image source 1 / 2

Vakantieverslag + Live report: Moke

Wat is het toch fijn om er een paar dagen even tussenuit te zijn! Zo bevond ik mij in het prachtige Twentse heuvellandschap. We vonden het tijd worden om eens een nieuwe omgeving te ontdekken dus vandaar deze keuze. We verbleven in een hotel in Rijssen en zijn vrijdag in Deventer geweest. Wat een leuke stad is dit toch! Ik ben er vroeger wel eens geweest met mijn opa en oma dus ik kende het nog een beetje. Een paar weken geleden hebben we plannen gemaakt wat betreft de invulling van de dagen en avonden als we er zijn. Tot mijn verbazing zag ik dat op 26 oktober Moke zou optreden in het poppodium van Deventer, het Burgerweeshuis. En laten wij nou nét heel toevallig dan op vakantie zijn! *Alles over het concert lees je straks. Verder hebben we een wandeling gemaakt door het bos, vlakbij het hotel én daarnaast het plaatsje Rijssen ontdekt. Waar we wel van baalden was het ongelofelijk koude weer! Brr, wat was het fris! Maar ach, dat kun je ook niet weten. Al met al waren het drie heel leuke dagen met als uitsmijter natuurlijk het concert van Moke. Daarnaast ben ik druk bezig geweest met mijn 'Visual Diary' bij te houden via Instagram, dus zie hier mijn kiekjes van de afgelopen dagen.

                                                              De mooie, roze bar in het hotel

                                                        Onwijs veel mooie paddestoelen gespot!




                                                                                Pixel wall..


                                                                  Mooie pakhuizen in Deventer


                                                                 Felix van Moke in z'n mooie pak


                                                                                  Mmm!




                           Zo blij met m'n nieuwe leren jack + hippie jurkje voor het Halloweenfeest!

En dan nu het verslag van Moke! De laatste keer dat ik ze live heb zien spelen is alweer ruim 2,5 jaar geleden. Omdat hun nieuwe album pas uit is, vond ik het de hoogste tijd om ze weer eens in het echt te bewonderen. Ik was dan ook zo blij dat ze op 26 oktober in Deventer zouden spelen (ook omdat Patronaat niet in de tour zit). Vorige week heb ik een instore van Moke bijgewoond in Sounds (dé platenwinkel van Haarlem). Dat is een soort mini-concert die ze meestal overdag houden om zo albums te verkopen of om mensen te trekken naar hun concerten, 's avonds in poppodia. Maar goed, vorige week vrijdag was dat en wauw, wat was dat tegek! Na afloop de cd gekocht en gelijk even een praatje gemaakt met de bandleden. Ik vertelde dat ik ze de week erna zou opzoeken in Deventer en we hebben zelfs via Twitter nog even contact gehad! ^-^ Dus, het Burgerweeshuis.. nieuwe locatie, maar dat maakt het ook wel weer leuk! We stonden bijna vooraan en vooral ik was zo benieuwd naar ze. Rond 10 over 10 kwamen ze op, één voor één, en ik had het idee dat ze me herkenden, maar dat weet ik niet zeker ;-) Ze begonnen met Tears, het eerste nummer van hun nieuwe album Collider, waar ik pas geleden nog een blogje over schreef. Daarna hebben ze echt ieder nummer van hun nieuwe album gespeeld, met tussendoor nog een paar oude juweeltjes als Last Chance, This Plan, Love My Life, Switch, Black and Blue en (één van mijn favorieten) Here Comes The Summer. Er hing een heel ontspannen sfeer en er stonden echte fans net zo te genieten als ik. Jammer genoeg waren er ook wat dronken idioten die tussen de nummers door aan het schreeuwen waren, dus dat was wat minder, maar verder was alles waanzinnig. Oh, wat hou ik toch van die band en de muziek! En er leek maar geen einde aan te komen. De toegift met het prachtige nummer The Long Way was één van de mooiste afsluiters ooit. Kortom, het was een avond om niet snel te vergeten. Deze gaat zeker mee in de lijst van beste concerten van dit jaar.

BOTM #14: Beirut

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Beirut!



Deze maand in BOTM laat ik je kennis maken met de Amerikaanse indie folk band Beirut. Niet zo heel bekend in ons kleine kikkerlandje en daar mag, wat mij betreft, verandering in komen! Beirut komt voort uit een soloproject van Zachary 'Zach' Condon (1986). Deze rasmuzikant groeide op in de staat Virginia en is van jongs af aan al met muziek bezig. Zo speelde hij trompet in een jazzband en werkte hij bij een bioscoop waar internationale arthouse films gedraaid werden. Daar is zijn voorliefde voor balkanmuziek ontstaan. School vond hij daarentegen minder interessant en stopte ermee toen hij 17 jaar was. Samen met zijn oudere broer Ryan liet hij Amerika achter zich en vertrok naar Europa. Hier heeft hij zijn muzikale interesse nog verder uitgebreid en onder andere nieuwe muziek geschreven. Eenmaal terug in Amerika besloot hij toch weer te gaan studeren. Geen muziek, wat je misschien zou verwachten, maar Portugees en Fotografie. Dit deed hij op de University of New Mexico. In zijn vrije tijd was hij bezig al zijn geschreven nummers uit te brengen op cd. Samen met twee kennissen die uiteindelijk in de band zijn opgenomen. In 2006 was het eerste album Gulag Orkestar, waar duidelijk de Oost-Europese zigeunermuziek terug te horen is, een feit.



De eerste videoclip van Beirut staat hierboven en heet Elephant Gun. Dit nummer staat op de gelijknamige EP die in 2007 verscheen. Daarnaast zijn er dat jaar nog twee EP's uitgebracht (Lon Gisland en Pompeii). Het tweede album genaamd The Flying Club Cup kwam uit in oktober 2007. Dit album is opgenomen in de studio van Arcade Fire in Quebec en heeft een Frans tintje. Condon heeft, in de tijd dat hij in Frankrijk verbleef, zich laten inspireren door de Franse muziek en draagt een ode op aan zangers als Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Daarnaast is hij zich gaan verdiepen in de Franse film en cultuur. Zodoende is dit bijzondere album ontstaan.



In 2008 werd er even een pauze ingelast toen bleek dat Condon overspannen raakte. Dit na de tal van concerten die ze tijdens hun tour door Europa en Amerika hebben gegeven. In 2009 stonden ze echter weer op de bühne mét een nieuwe plaat March of the Zapotec/Holland. Een dubbele EP met op het eerste album Mexicaanse folk muziek en, misschien wat verrassend, op het tweede album voornamelijk electronic. In dat jaar was de band voor het eerst op nationale tv te zien in het programma waar elke band met liefde optreedt: Late Show with David Letterman, waar ze A Sunday Smile speelden.



In juni 2011 kondigden de heren (en dame) van Beirut hun derde studioalbum The Rip Tide aan. Deze is in de winter van het jaar daarvoor opgenomen in een studio in New York. Dit is het eerste album wat onder Condon's eigen platenlabel Pompeii Records is uitgebracht. In augustus lag 'ie dan in de schappen en was de eerste single East Harlem inmiddels ook uit. De band heeft op dit album heel wat lovende kritieken gekregen. De invloeden uit Mexico, Frankrijk en de Balkanlanden is wat meer naar de achtergrond getrokken en er is wat meer pop aan de muziek toegevoegd. Volgens critici heeft Beirut nu echt een eigen stijl die onmiddellijk te herkennen valt.



Beirut treedt anno 2012 best vaak op, maar helaas staat Nederland nog niet op de planning. Jammer! Wie weet volgend jaar.. Ik hoop in ieder geval dat je geïnspireerd bent geraakt door deze bijzondere muziek. Ik ken het nu een halfjaar ongeveer, maar nu ik ook eerdere albums heb beluisterd valt me keer op keer op wat een prachtige muziek het eigenlijk is. Zoek het nummer Cliquot maar eens op. Elke keer als ik dat nummer hoor lopen de rillingen over m'n rug en gaan mijn haren rechtovereind staan (en dat bedoel ik in positieve zin!) Zach Condon zou je eigenlijk de Amerikaanse Kyteman kunnen noemen, als je ziet wat hij allemaal kan en wat voor muziekinstrumenten hij bespeelt. Ja, ik ben best onder de indruk. Ik ben blij dat ik op Lowlands in ieder geval één iemand heb gesproken die Beirut kende en het ook erg goed vindt. Maar was jij al bekend met deze band en hun muziek? Anyway, ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en mocht je nog ideeën hebben voor nieuwe BOTM's, let me know! ;-)

Liefs Lisa


Image source 1 / 2

CD: Moke – Collider

Normaal gesproken doe ik dit niet zo snel, maar ik ben toch wel zo onder de indruk van het nieuwe album van de Nederlandse band Moke. Collider heet 'ie en het is inmiddels het derde album na Shorland (2007) en The Long & Dangerous Sea (2009) die ook allebei fantastisch zijn. Soms heb je van die bands die presteren het gewoon keer op keer om een waanzinnig album af te leveren (dat zeker niet onderdoet voor de rest). Kijk naar bands als The Fray bijvoorbeeld. Hun laatste album Scars & Stories is wederom geweldig maar hoor je niet zoveel over in de media. Jammer! Anyway, de laatste keer dat ik Moke live heb gezien was in maart 2010, ruim twee jaar geleden dus. Ik vind, helemaal nu met het nieuwe album, dat het best wel weer tijd wordt voor een concertje, tussen het huiswerk voor school en werk in het weekend, door. Nou, dat is gelukt! En niet in het Patronaat wat je misschien zou verwachten (omdat dat eigenlijk mijn thuisbasis is). Volgende week ga ik drie dagen op vakantie in eigen land (dat noem ik nou een voordeel van schoolvakanties!). We verblijven in een hotel in de buurt van Enschede, Overijssel. Een provincie waar ik niet elke dag kom. Nu zag ik dat Moke niet in Haarlem optreedt, maar wel in Deventer, wat erg vlakbij is én het op een dag valt dat wij daar zijn, namelijk vrijdag 26 oktober. Ik zag het al helemaal zitten: 's middags Deventer in en 's avonds een hapje eten met als afsluiter een concert van Moke! 'k Heb er zin in!



Over de cd: (want daar gaat deze blog natuurlijk over) horen we weer die vertrouwde Moke-sound terug. Er is gewoon iets magisch met die muziek dat je het én onmiddellijk herkent én je altijd zin krijgt om te dansen (althans, dat zijn mijn belevingen ;-). Ik ben ook echt een melodieën-mens en dat zit bij de muziek van Moke altijd wel goed. Burning The Ground, wat hun huidige single is, hoor je vaak op de radio en dat is ook niet zo gek. Verder vind ik Scratch Marks, I've Got Silence You've Got Sound en Sing On ook echt prachtige nummers die ik de hele dag door wel kan draaien. Ik zal je niet langer in spanning houden, hieronder kun je de nummers één voor één beluisteren. Ik weet in ieder geval wat er op mijn verjaardagslijstje komt te staan! ;-)

Image source 1 / 2

Hello October

Zo, dat is weer even een tijdje geleden! Ik wou dat ik tijd genoeg had om elke dag iets van me te laten horen, maar helaas! Behalve dat de studie waanzinnig goed bevalt is het ook een aanslag op mijn Social Life :'-) Elke dag er een blogje uitsturen is er dus helaas niet meer bij. Maar, dat wil niet zeggen dat ik volledig in rook opga.. Ha, in tegendeel zelfs! Er is een nieuwe maand aangebroken en die maand, oktober heet 'ie, zit vol met leuke dingen! Zo krijgen we eind van de maand weer een weekje vrij cadeau, staan er weer wat concerten op de planning, komen er leuke cd releases én kan je eindelijk weer opstap gaan voor een nieuwe garderobe! Dit weekend staat er voor mij weer huiswerk en (tussendoor) relaxing op de planning. Hoe gaat jouw weekend eruit zien? Ik hoop dat het weer mee zit maar ja, hier in Nederland weet je het nooit! ;-)

Have fun and see you soon!
Liefs Lisa



19 oktober komt het nieuwe album van de Amsterdamse band A Balladeer uit. Luister nu en download gratis de nieuwe single Tarot, Tequila. Hij is het waard te beluisteren, zo mooi! ♥

Image via Tumblr

Live report: Moss

Mijn avond gisteren was goed gevuld! Zo had ik een intro diner met school in een studentencafé in Amsterdam en 's avonds mijn eerste concert na Lowlands in mijn eigen Patronaat! Mijn kaartje voor de Amsterdamse band Moss lag al maanden thuis in de la, wachtend om op 27 september eruit gehaald te worden. Ik had ze nog niet eerder live gezien (op Lowlands was het óf Moss óf Boy & Bear.. *wie heeft die bands tegelijkertijd gepland?! ;-) dus ik was natuurlijk super nieuwsgierig! Ik werd al compleet weggeblazen bij Pinkpop dit jaar, en kun je nagaan, dat was op tv! Nu speelden ze dus (onterecht naar mijn idee) in de kleine zaal van het Patronaat, vlak voor m'n neus. Hun voorprogramma The Secret Love Parade was ook erg gaaf en deed me denken aan Warpaint en The xx. Maar goed, rond kwart voor 10 kwamen ze op en kon het concert beginnen! Ze begonnen met een aantal nieuwe nummers van hun laatste cd Ornaments, waarvan The Hunter, vind ik, één van de beste nummers is. Daarna wisselden ze wat meer af met het tweede album Never Be Scared/Don't Be A Hero, die ik inmiddels zo vaak heb geluisterd dat ik daar alles van ken. Wauw, wat blijft dat toch een fantastisch album! Lekker alternatief, hou ik van! Ik stond bij ieder nummer te genieten en zag dat mijn moeder het ook helemaal te gek vond (ah!) Er gebeurde iets op dat podium waardoor ik bijna bij ieder nummer in trance was. Het licht vond ik heel mooi gedaan en paste perfect bij de muziek. Ook de muzikanten, die stuk voor stuk geweldig waren, speelden met zoveel gevoel en beleving. En dan heb je natuurlijk frontman Marien nog, die een paar keer zijn bril verloor omdat hij in strijd was met zijn gitaar (en het eigenlijk wel prima vond zonder). Zijn prachtige, kraakheldere stem kwam bij het eerste nummer gelijk al bij mij binnen en kan ik nu nog steeds niet uit m'n hoofd krijgen. Kortom, het was weer een concert van topniveau! Dit overtreft echt alle Nederlandse bandjes die ik tot nu toe gezien heb. Na afloop hebben we nog even een praatje gemaakt met de drummer en gitarist en heeft mijn moeder de cd gekocht (ik had 'm natuurlijk al ;-) en ik kreeg er gratis (omdat we geen geld genoeg hadden voor allebei :'-) een canvastas met het Ornaments-logo erop erbij! :D

27 september gaat voor mij zeker de geschiedenisboeken in als: 'Een geslaagde dag'. Zometeen op de borrel bij familie en dan mag jij drie keer raden wat wij onderweg in de auto gaan opzetten.. ;-)

Heel fijn weekend bloggers en tot snel!

Liefs Lisa

BOTM #13: Ane Brun

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Ane Brun!



Ik hoefde niet lang na te denken wie deze maand "BOTM" zou worden. De eer gaat naar de Noorse singer-songwriter Ane Brun. Vorige maand live gezien op Lowlands en daarvoor nog nooit iets over haar gehoord. En dat terwijl ze al ruim tien jaar actief is en meer dan acht albums heeft uitgebracht. Daarnaast is het lang geleden dat we een vrouwelijk artiest in deze column hadden. Kortom, redenen genoeg om deze blonde dame met de helderste blauwe ogen die je ooit gezien hebt, onder de loep te nemen.



Ane Brunvoll (zoals ze voluit heet) werd op 10 maart 1976 in Molde, Noorwegen geboren. Haar ouders zijn in het dagelijks leven allebei muzikant. Haar talent heeft ze dus niet van een vreemde. Toch speelde muziek pas op een latere leeftijd voor haar een rol. Ze verlaat haar geboorteplaats rond 1995 en hopt van Barcelona in Spanje tot Oslo en Bergen in Noorwegen. Tussen haar studie Rechten en haar Spaanse lessen door schrijft ze haar eigen nummers en verdient ze haar brood met het werken in platenzaken en bars. Na een paar jaar schrijven en optreden in Bergen verhuist ze in 2001 naar Stockholm, Zweden om haar muzikale carrière naar een hoger niveau te tillen. In 2002 brengt ze haar eerste studioalbum Spending Time with Morgan uit. Het album valt onder het platenlabel DetErMine en wordt in 11 landen uitgebracht.



Uiteraard doet Ane een grote tour door Europa maar stopt er al vrij snel mee vanwege gezondheidsproblemen. Na een pauze van een half jaar staat ze weer op de planken en brengt een jaar later (2005) haar tweede album A Temporary Dive uit. In 2006 staat het album in de schappen in Groot-Brittannië en Noord-Amerika en vanaf 2007 kun je de cd zelfs in Japan kopen. Naast de wat meer donkere nummers is er ook plek voor wat uitblinkers, waaronder het duet met de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith (Song No. 6). A Temporary Dive krijgt goeie recensies en veel nominaties. Daarnaast is Ane dat jaar genomineerd voor de Norwegian Grammies in de categorie 'Best Female Artist'.



Omdat de duetten en samenwerkingen met andere bands en artiesten in het verleden erg goed aansloegen bracht Ane in 2005 Duets uit. Op dit album is naast haar duet met Ron Sexsmith, onder meer duetten met Syd Matters (Franse band) en Teitur (Deense singer-songwriter) te horen. Het nummer Lift Me met de Noorse rockband Madrugada leverde haar zelfs een Grammy Award op. De jaren daarna is Ane continu op tournee met een steeds weer wisselend repertoire. Zo speelt ze de ene keer met een enorme band met strijkers en andere orkestliederen en vervolgens weer vrij intiem met een klein bandje van een paar man. Ook doet ze regelmatig solo-optredens met slechts alleen haar akoestische gitaar. Zo is ze tenslotte ook begonnen. In 2008 brengt Ane Brun Changing of the Seasons uit waar Nico Muhly van Antony and the Johnsons akkoorden voor schreef. Daarnaast is de muziek van dit album gebruikt in de film The Reader met Kate Winslet.



In 2009 stond Ane Brun in de Stockholm Concert Hall. Dit concert is opgenomen en uitgebracht op DVD. Ook maakte ze zich dat jaar hard voor het klimaat en organiseerde het No More Lullabies concert. Tijdens dit zeven uur durende concert traden onder meer uit Zweden Robyn, Loney, Dear, Titiyo en Benny Andersson van ABBA op. Dit gebeurde allemaal op de International Day of Climate Action op 24 oktober 2009. Deze grote actie kreeg flink wat publiciteit en is dus met succes geslaagd. Een jaar later is Ane te horen op het nieuwe album (New Blood) van Peter Gabriel met wie ze ook op tournee gaat. Eind 2011 brengt Ane Brun haar zesde studioalbum It All Starts With One uit en heeft ze momenteel samenwerkingen lopen met Peter Gabriel en Jamie Cullum.



En dan zijn we door de informatie heen! Best een hoop dit keer, maar dat mag ook wel voor een artiest als Ane Brun. Man, wat stond ik versteld na het zien van haar optreden op Lowlands. Zo magisch en meeslepend dat ik volledig in trans was. Nooit geweten dat het zo'n indruk op mij zou maken. Maar goed, om af te sluiten laat ik je niet een lijstje met nummers horen (wat ik normaal gesproken doe) maar een serie aan videoclips van haar laatste album. Deze vier clips hebben één verhaal wat ik al best bijzonder vind omdat ik geen één band of artiest ken die dat gedaan heeft. Kijk mee en geniet! En ik zeg: tot de volgende BOTM!

BOTM #12: Toploader

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Toploader!



Het is inmiddels alweer een paar weken geleden dat deze band live bij Giel in de morgen optrad en mijn aandacht trok. Sindsdien is Toploader niet langer de band die Dancing In The Moonlight weer hip maakte, maar een band met een comeback en een nieuwe sound! Na diezelfde middag de cd Only Human (2011) te hebben geluisterd was ik om. Geen wonder dus dat ze deze maand "Band Of The Month" zijn!



Maar we gaan eerst even helemaal terug naar het begin. Toploader is een (wederom) Engelse band uit Eastbourne en is opgericht in 1997. De band bevat de volgende muzikanten: Joseph Washbourn, Dan Hipgrave, Rob Green and Matt Knight. Op 22 mei 2000 brengen zij hun eerste album uit: Onka's Big Moka, die werkelijk verkoopt als een trein! Ruim twee miljoen albums vliegen over de toonbank en in de UK is het album genomineerd voor menig award die er te behalen valt. Hun doorbraak wordt de cover van King Harvest's Dancing in the Moonlight, die we haast allemaal wel kennen.



Kort na deze spannende gebeurtenis gaat de band op tournee met Coldplay en Muse en belooft een wereldwijd succes te worden. Toch gaat er iets mis wanneer de band zijn tweede album Magic Hotel in 2002 uitbrengt. In tegenstelling tot het eerste album verkoopt dit album bar slecht en besluit de platenmaatschappij er een punt achter te zetten. Dit leidt tot een breuk in 2003. De naam Toploader wordt met de dag meer vergeten.



Maar anno nu is er een hoop gebeurd en veranderd in het leven van de mannen. Sommigen zijn vader geworden, anderen hebben zich bezig gehouden met (nieuwe) muziek. In 2009 komt de groep weer bij elkaar en gaat het weer proberen. Weliswaar bij een ander platenlabel maar wel met een frisse start en een compleet nieuwe sound (Goodbye, happy songs!) Only Human is het derde studio album van Toploader en wordt gereleased op 6 juni vorig jaar. Ze brengen drie singles met videoclip uit en reizen heel Europa af voor optredens en interviews. Het geluk lijkt eindelijk weer aan hun kant te staan en de band staat daarom niet voor niks op veel festivals deze zomer.



Wat ben ik blij dat ze toch de sprong gewaagd hebben om het weer te proberen met elkaar. En met succes want ze hebben een heel fijn album afgeleverd, waar ik tot de dag van vandaag, geen genoeg van krijg! Ook al komt 'ie oorspronkelijk uit vorig jaar, ik denk toch dat hij wel een plekje verdiend in de lijst van dit jaar. Wat een melancholie, wat een sensatie! De bijzondere, krachtige stem van de zanger met het fijne gitaarwerk én (daar zijn ze weer) de prachtige violen maken het tot een plaatje. Ik hoop echt van harte dat het ze lukt om nu wél door te breken en men te laten horen wat een goeie band het is. Als ze in Nederland optreden ga ik in ieder geval heen, wat jij? ;-)

Liefs Lisa

BOTM #9: Bombay Bicycle Club

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Bombay Bicycle Club!



Over een paar weken staan deze heren op Pinkpop, Landgraaf. Het leek me daarom leuk om voor deze maand een band uit te kiezen die op dit grote festival mag spelen. Bombay Bicycle Club is een Engelse indie rock band uit Crouch End, Londen. Hun carrière begon anno 2006, toen aan ze gevraagd werd het V Festival in Engeland te openen, nadat zij de Channel 4's "Road to V" hadden gewonnen. Er volgden in het jaar daarna 2 EP's: The Boy I Used To Be en How We Are. De allereerste single die de band ten gehore brengt is Evening/Morning en hun debuutalbum I Had the Blues But I Shook Them Loose wordt uitgebracht op 6 juli 2009.



Jack Steadman (zanger/gitarist), Jamie MacColl (gitaar) en Suren de Saram (drums) leerden elkaar kennen op school toen ze nog maar 15 jaar oud waren. Toch hadden ze allemaal één ding gemeen met elkaar: het maken en houden van muziek. Ze traden tussen hun lessen en huiswerk door op onder de naam The Canals, maar niet veel later veranderden ze deze in Bombay Bicycle Club, vernoemd naar een keten van Indiase restaurants in Engeland. In 2006 voegt basgitarist Ed Nash zich toe bij de band, die ze tegenkwamen op een uitvaart.



In 2008 kunnen ze school eindelijk achter zich laten en zich volledig richten op de muziek. In dat jaar mogen ze op een aantal grote festivals in Groot-Brittannië spelen én krijgen ze een platencontract bij het Island Records label. Niet veel later wordt de tweede single Always Like This uitgebracht en komt in april 2009 op plek 97 in de UK Singles Chart terecht. Hun tweede album Flaws volgt een jaar later (9 mei 2010). Eerste single wordt Ivy & Gold en komt hoger in de hitlijsten dan hun vorige singles. Dit terwijl hun tweede single Rinse Me Down de UK Chart niet eens haalt. Op 19 april 2011 is Flaws daarentegen genomineerd voor de Ivor Novello award onder de categorie "best album".



De vibe om door te gaan zit er goed in bij de jongens (die je duidelijk ouder ziet worden). Op 26 augustus 2011 leveren zij hun derde studioalbum A Different Kind Of Fix af. Singles die je hiervan kent zijn o.a. Shuffle en Leave It. De vierde single van dit album is pas verschenen: How Can You Swallow So Much Sleep maar werd in 2010 al gebruikt voor de populaire Twilight film: Eclipse, als bonustrack op de soundtrack cd. Daarnaast wonnen ze in dat jaar de prestigieuze NME Award voor beste nieuwe band. Ze namen het op tegen andere grote namen in de muziekwereld: The xx, The Big Pink, La Roux, The Olivers én Mumford & Sons.



En dit is zo'n beetje het hele verhaal achter deze band die ik nog niet zo heel lang ken. Shuffle werd vorig jaar rond de herfst veel gedraaid op de radio, maar het gaf mij nog niet de doorslag om het hele album te luisteren. Na de release van Leave It besloot ik het een kans te geven en hóe! Wat een fantastisch album die me keer op keer verrast. De melodieën en het fragiele stemgeluid van Steadman maken het tot een mooi geheel. Ik snap daarom heel goed dat Mister Pinkpop Jan Smeets ze graag wilde hebben voor dit jaar. Overigens stonden ze afgelopen weekend in de Melkweg! Was jij daarbij of ga je ze live zien op zondag 27 mei op Pinkpop? Laat me weten wat je ervan vond! Ik ben erg benieuwd hoe deze mannen het live ervan brengen :)



Dit was het weer voor nu! Als laatste sluit ik af met een aantal nummers van alle cd's. Toch vind het apart dat alle 3 de albums toch wel verschillen van elkaar! Op de eerste is overduidelijk een rock sound te horen, de tweede nijgt meer naar folk en het laatst verschenen album is weer wat alternatiever. Ach ja, ik vind het wel leuk dat geëxperimenteer! :) Voor nu wens ik jullie een fijne woensdagmiddag en kom maar door als je goeie ideeën hebt voor een nieuwe BOTM (de tiende alweer!)

Liefs Lisa

Live report: Boy & Bear

Ik heb er even op moeten wachten maar gisteravond stonden ze voor m'n neus. Ik heb het natuurlijk over de mannen van Boy & Bear! Deze indie folk band was vorige maand BOTM! Daarom skip ik de biografie en gaan we meteen door naar het concert!



Vanaf de eerste minuut stonden mijn ouders, Amber en ik te genieten. Een tijdje geleden kwam ik met de cd aanzetten (en soort van eiste dat ze die moesten luisteren) omdat ik zeker wist dat zij 'm net zo goed zouden vinden als ik. Hierdoor waren we alle 4 thuis bekend met de cd en dus de muziek die Boy & Bear maakt. Toen bleek dat ze niet veel later in Bitterzoet Amsterdam zouden komen was het eerste wat ik deed kaarten inslaan! Ik heb er heel lang naar uitgekeken en het zelfs een paar keer genoemd. "Hé, het duurt nu niet lang meer!" Soms heb je kaarten maandenlang in huis en dan is de dag opeens daar, maar dit concert bleef in mijn hoofd zitten. Het fijne van Bitterzoet is dat het zo kleinschalig is. Ons eerste concert hier was van Graffiti 6, wat ik ook als één van de leukste concerten ooit ervaar. Het heeft een fijne sfeer en voor zo'n relatief kleine ruimte hartstikke goed geluid. Ze kwamen op met het eerste nummer van de cd 'Lordy May', wat ik persoonlijk één van de mooiste nummers vind. Het leuke aan concerten vind ik de interactie van de bandleden. In plaats van dat je luistert naar een cd zie je het nu live gebeuren, vlak voor je neus, dat is toch geweldig?! En wat een talenten waren de muzikanten, stuk voor stuk. De drummer en de gitarist bewezen zich door hun fantastisch muzikaal geluid. Ook de stem van de zanger klonk precies als op de plaat. Ze hadden er grote lol in en maakten tussen de nummers door veel contact met het publiek, wat voor mij altijd een pluspunt is. Ze speelden ook een aantal nummers van hun EP With Emperor Antartica wat ik live eigenlijk veel beter vond dan ik had verwacht! Daarnaast speelden ze ook nog een meesterlijke cover van de Nieuw-Zeelandse band Crowded House. Alle nummers waren stuk voor stuk genieten en hadden allemaal dat folk randje waar ik zo van hou. Helaas speelden ze maar een uurtje, maar ja.. daar was het bedrag van de tickets (€ 10,-!) ook wel naar. Lucky us, spelen ze 20 augustus in Paradiso gewoon nog een keer! We zeiden meteen tegen elkaar toen het afgelopen was: "Dan gaan we weer!" We hadden niet verwacht dat we er zo van zouden genieten. Na het concert heb ik natuurlijk even de cd gekocht, ondanks dat ze niet signeerden moest ik dit juweeltje gewoon écht hebben. Eenmaal terug naar huis hebben we in de auto de cd nog even op volle volume zitten luisteren. Ja, ik kijk heel positief terug op dit concert en ik kan je nu dan ook niets anders aanraden dan te luisteren naar deze geweldige band. Het is het dubbel en dwars waard! ;-)

BOTM #3: The Vaccines

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een nieuwe maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met de geschiedenis en het ontstaan van de band, de cd's die ze hebben uitgebracht en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Vaccines!



The Vaccines is een indie rock band, afkomstig uit Londen en is in 2010 opgericht door Justin Young (zang), Anri Hjorvar (basgitaar), Freddie Cowan (gitaar) en Pete Robertson (drums). Ze zijn één van de succesvolste bands van 2011. Hun debuutalbum: "What Did You Expect from the Vaccines" kwam op 4 binnen in de UK Album Chart én daarnaast verzorgden ze het voorprogramma voor grote namen als Arctic Monkeys en Arcade Fire.



Maar we gaan even helemaal terug naar het begin. En dat is in dit geval niet zo gek ver terug, augustus 2010 om precies te zijn. De band is compleet en zet "If You Wanna" op Youtube. Dat was een goede zet want het werd een kneiter van een hit! Het eerste optreden (Leicester UK) was een feit. Een paar maanden later, 29 november 2010 kwam de eerste officiële single uit: "Wreckin' Bar (Ra Ra Ra) / Blow It Up". Hij belandde op plaats 157 in de UK Single Chart en werd door het blad Q Magazine uitgeroepen tot "Track Of The Day". En dat voor een nummer van 1 minuut en 28 seconden.



Radiostations en verschillende tv-shows wilden niets liever dan deze band in hun uitzending krijgen. En een wel heel bekende (Later with Jools Holland) nodigde de band uit en speelde (als eerste band in dat programma) hun single nog voor hij in de winkel lag.



Inmiddels is het januari 2011. Een nieuw jaar en dus een nieuwe tour! Eerst op pad met de Crystal Castles, kort daarna op eigen benen naar Amerika. Op 24 januari kwam hun tweede single: "Post Break-Up Sex" uit, die iets hoger eindigde in de UK Chart, namelijk op plaats 32. Maar hun dag kon pas echt niet meer stuk toen bleek dat ze genomineerd waren voor een MTV Award (Best New Band of 2011). Ook leuk om te weten is dat hun album eigenlijk op 21 maart 2011 uitgebracht zou worden maar dit een week eerder gebeurde, (14 maart) i.v.m. de release van het vierde album van The Strokes "Angles". Platenlabel Columbia Records, leek dit niet zo'n goed idee en vervroegde de release.



Op 10 juni 2011 stonden ze dan eindelijk in het voorprogramma van Arctic Monkeys (voor ruim 10.000 man!) Met als resultaat: het spelen van "If You Wanna" in één van de beroemdste talkshows ter wereld: Late Show with David Letterman. Ook zouden de heren in ons land aantreedden en spelen op Lowlands, maar dit én de tour door Amerika, Europa en Japan is uitgesteld wegens grote stemproblemen van zanger Justin Young. Wanneer de tour zijn vervolg krijgt of het tweede album op de markt komt is allebei (helaas) nog niet bekend.



Zo, nu weet je dus wat meer over The Vaccines. Toen ik deze band voor het eerste hoorde vond ik het meteen al heel goed. De stem van Justin doet me erg denken aan dat van Jimi Goodwin (zanger Doves) en van Tom Smith (Editors). Bij mij gaat de volumeknop helemaal open voor het nummer: "All In White" (zie clip). Dat nummer vind ik echt brilliant. Het is heerlijke dansbare muziek waar zelfs de mensen die niet van dansen houden (ik dus) helemaal op los kunnen gaan! Ik snap daarom heel goed hoe jammer het moet zijn geweest voor de mensen die dit jaar op Lowlands waren en ze dus niet hebben zien optreden. Maar hé, niet getreurd! Met het succes wat ze nu al bereikt hebben kunnen we vast wel een optreden één deze maanden verwachten.





Een waardige band voor de maand november. Volgende maand de laatste BOTM van dit jaar, maar geen paniek, ik ga volgend jaar gewoon weer door met deze column en het zoeken naar nieuw talent of oude helden.


Liefs Lisa

Up

Niet de film maar de nieuwe single van het pas verschenen album 'The Awakening' van James Morrison. In duet met rising star Jessie J. Voordat het album uitkwam zag ik op Twitter al dat er iets speelde tussen die twee. En ja hoor, na het verschijnen van het album werd mijn gedachte bevestigd. Ik vind het persoonlijk niet het mooiste nummer van de cd maar wel weer eentje met een echte JM stempel. De clip is sinds gisteren verschenen op Youtube en is zeker niet verkeerd. Alhoewel het wel erg doet denken aan Broken Strings, zijn duet met Nelly Furtado. Al met al vind ik het een heel mooi nummer waarin hun stemmen allebei goed uitkomen. En, daarnaast is het album ook niet verkeerd! Ik moet eerlijk toegeven dat ik 'm nog niet zo heel veel heb geluisterd, maar dat zeker wel van plan ben! En ik sta natuurlijk te springen op het concert in de HMH Amsterdam op 16 maart volgend jaar.

Wat vind jij persoonlijk van het nummer? Of kan je nog geen genoeg krijgen van Slave To The Music? Ga er 'ns goed voor zitten en open je hart voor James Morrison. Iets wat ik al heel lang geleden gedaan heb ;-)


Liefs Lisa

It's Friday! I'm in love..

..with: The Voice Of Holland! Just started tonight on 8.30 PM on Dutch television. It was great! What a musicians, it's unbelievable!

..also: I'm in love with James Morrisons new album: "The Awakening", which I'm now listening to on Spotify. He's one of my heroes and I've been waiting for this album for weeks! And now it's finally there! Tomorrow I'm gonna buy the CD en hopefully he's coming to our cold country for a gig soon! Well I'm in, that's for sure!

..and: At last, I'm in love with The Black Keys and especially with this cool photo they've posted on Facebook.



I wish you all a wonderful weekend! The weather is gonna be really nice, so go outside, do nice things and don't forget to smile! Oh, and it's Neighboursday in Holland tomorrow! So if you're Dutch and you're celebrating it, have fun!

Lots of love,

Lisa

Western Style

Hi there!

The XX (bekend van hun hit 'Islands'), is uitgeroepen tot ultieme alternative band van 2009. Deze bloedmooie cd heb ik compleet grijs gedraaid. En dan met name, Infinity. Elke keer als ik dat nummer hoor krijg ik kippenvel en staat alles even stil. De melodie is zo mooi en rustig, maar tegelijkertijd ook heel erg bekend! Waar doet het jou aan denken als je het hoort?





Toen wist ik het! Mijn moeder draaide vroeger heel vaak Chris Isaak, misschien een bekende naam in de oren. Chris Isaak heeft grote hits op zijn naam staan waar 'Wicked Game' vrijwel één van de bekendste is. En daar viel het kwartje! De melodie van Infinity lijkt/is bijna gekopieerd van Wicked Game van Chris Isaak! En dat niet alleen.. Als ik die melodie hoor komen er cowboy gevoelens naar boven en zie ik mannen met cowboyhoeden en sigaretten in hun mondhoek voor me. Als ik dan mijn ogen weer open zit ik niet in een westere bar maar gewoon thuis, in mijn bureaustoel, achter mijn laptop. Hm.





Niet alleen The XX, ook mijn nieuwe aanwist: 'The Boxer Rebellion' bekend van hun hits voor Grey's Anatomy en de titelsong voor 'Going The Distance' met Drew Barrymore en Justin Long heeft in één nummer (mijn favo nummer) invloeden gebruikt van die prachtige westerse stijl a la Chris Isaak. Ik krijg gewoon geen genoeg van dat nummer, evenmin ik genoeg krijg van Infinity. Wat misschien wel bijna net zo mooi is.

Goed, dat was het weer voor vandaag. Ik doe nog even mijn ogen dicht en geniet van deze prachtige nummers.


Liefs Lisa