Liefs Lisa
Image via Pinterest
Showing posts with label indie. Show all posts
Showing posts with label indie. Show all posts
3 September 2013
Crazy September
September – je weet wel – die gekke maand waarin we definitief afscheid nemen van de zomervakantie en weer volledig in het ritme van vroeg opstaan en veel huiswerk moeten komen. Ikzelf keek al weken uit naar het nieuwe schooljaar. Nieuwe vakken, projecten, docenten en natuurlijk een stap dichter bij dat felbegeerde CMD-diploma! Maar goed, vandaag zit voor mij de eerste dag er alweer op. Hoe zit het met jou? Ben jij gisteren begonnen of zit je alweer een paar weken op school? Ik ga proberen deze maand weer een aantal leuke artikelen te schrijven voor Design by LISA. Heb je tips of suggesties, mail me! :) Voor nu sluit ik af met dit geweldige nummer (en erg gave videoclip) van de altijd briljante, Australische indie folkband Boy & Bear. Voor de fans: binnenkort verschijnt hun nieuwe album Harlequin Dream, waar dit nummer onder andere op staat. Ik ben benieuwd!
Liefs Lisa
Image via Pinterest
Liefs Lisa
Image via Pinterest
21 November 2012
BOTM #15: Dog Is Dead
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Dog Is Dead!
Tijd voor weer een nieuwe BOTM! Met de nadruk op 'nieuw' want dat zijn deze jongens van de indie pop band Dog Is Dead. Ze komen uit West Bridgford, Nottingham (UK) en beschrijven hun muziek als "harmonieuze en dansbare indie met een vleugje jazz". De band bestaat uit Robert Milton (zang, gitaar, bas), Rob 'Paul Roberts' White (zang en gitaar), Joss Van Wilder (zang, keyboards, gitaar), Lawrence 'Trev' Cole (zang, bas, gitaar en saxofoon) en Daniel Harvey (drums). Een muzikale vijfkoppige formatie die elkaar al vroeg leerden kennen, namelijk op school. Op hun 13e hadden ze al een bandje gevormd met de naam Oh, Henry! naar de Oh, Henry chocoladereep. Maar uiteindelijk besloten ze verder te gaan onder de naam Dog Is Dead, wat in eerste instantie ontstaan is als een grap. Om toch een verklaring voor de naam te geven zegt de band te zijn geïnspireerd door Shakespeare's Richard de Derde. Rond 2008 trad de band geregeld op in hun woonplaats Nottingham.
In 2009 tourde de band met One Night Only en Cajun Dance Party en bracht in april dat jaar hun eerste EP uit, onder hun eigen label Your Childhood Records. Daarnaast performden ze dat jaar op twee festivals in Engeland. In 2010 verzorgden ze het voorprogramma van de Amerikaanse rockband OK Go en stonden in de zomer van dat jaar op het bekende Glastonbury festival. Dat jaar kwam ook hun eerste single Glockenspiel Song uit, vervolgd door Young. Beide singles zijn best vaak gedraaid op de Britse radio.
In 2011 kregen de heren een nieuw management en tekenden bij platenlabel Atlantic Records. Daarnaast werd in maart hun single gebruikt voor de populaire Britse tienerserie Skins. Na de eerste twee singles kwam er vrij snel nieuw werk van Dog Is Dead. River Jordan en Hands Down waren de volgende twee die uitkwamen. Ook dit jaar waren ze weer continu op tournee en mochten zichzelf support acts noemen van bands als Bombay Bicycle Club, Viva Brother en Morning Parade. Ook stonden er een hoop festivals op hun lijstje waardoor ze steeds meer naamsbekendheid kregen.
Dit jaar stond volledig in het teken van hun debuutalbum All Our Favourite Stories die in oktober uitkwam. Deze 16 tracks tellende cd bevat naast hun singles nog veel meer vrolijke, maar ook mysterieuze en vooral dansbare nummers. Er is een grote UK tour voor dit jaar en volgend jaar aangekondigd, dus hopelijk gaan de mannen het helemaal maken. Ik ken ze en omschrijf ze als één van de leukste voorprogramma's die ik ooit gezien heb. Weet je het nog? Dat concert in de kleine zaal van de Melkweg op 29 maart, dit jaar? Vast niet.. daarom kun je hier het hele verslag teruglezen. Ze waren die avond de support act van Morning Parade (ook een gave band die ik dit jaar ontdekt heb). Mijn zusje en ik stonden die avond zo te genieten van al dat moois wat voorbij kwam. Om heel eerlijk te zijn had ik verwacht nooit meer iets te horen van de 'dooie hondjes'. Zo gaat het toch meestal met voorprogramma's. Maar toen ze dit najaar airplay kregen op Pinguinradio dacht ik: "Hé, misschien dacht ik dat toch verkeerd!" En dan dat geweldige album, waar ze me echt mee omver blazen. Ja, ik ben fan! Hopelijk maken ze in hun tourschema een plekje vrij om Amsterdam een bezoekje te geven. Zo ja, dan sta ik vooraan!
Dat was het weer voor nu! Kende je deze nieuwe band nog niet, check dan zeker even hun cd op Spotify. Wie weet nomineer ik 'm wel als Best Album of 2012. Maar, zover zijn we nog niet ;-) Nog een fijne week en tot snel!
Liefs Lisa
Image source 1 / 2
Tijd voor weer een nieuwe BOTM! Met de nadruk op 'nieuw' want dat zijn deze jongens van de indie pop band Dog Is Dead. Ze komen uit West Bridgford, Nottingham (UK) en beschrijven hun muziek als "harmonieuze en dansbare indie met een vleugje jazz". De band bestaat uit Robert Milton (zang, gitaar, bas), Rob 'Paul Roberts' White (zang en gitaar), Joss Van Wilder (zang, keyboards, gitaar), Lawrence 'Trev' Cole (zang, bas, gitaar en saxofoon) en Daniel Harvey (drums). Een muzikale vijfkoppige formatie die elkaar al vroeg leerden kennen, namelijk op school. Op hun 13e hadden ze al een bandje gevormd met de naam Oh, Henry! naar de Oh, Henry chocoladereep. Maar uiteindelijk besloten ze verder te gaan onder de naam Dog Is Dead, wat in eerste instantie ontstaan is als een grap. Om toch een verklaring voor de naam te geven zegt de band te zijn geïnspireerd door Shakespeare's Richard de Derde. Rond 2008 trad de band geregeld op in hun woonplaats Nottingham.
In 2009 tourde de band met One Night Only en Cajun Dance Party en bracht in april dat jaar hun eerste EP uit, onder hun eigen label Your Childhood Records. Daarnaast performden ze dat jaar op twee festivals in Engeland. In 2010 verzorgden ze het voorprogramma van de Amerikaanse rockband OK Go en stonden in de zomer van dat jaar op het bekende Glastonbury festival. Dat jaar kwam ook hun eerste single Glockenspiel Song uit, vervolgd door Young. Beide singles zijn best vaak gedraaid op de Britse radio.
In 2011 kregen de heren een nieuw management en tekenden bij platenlabel Atlantic Records. Daarnaast werd in maart hun single gebruikt voor de populaire Britse tienerserie Skins. Na de eerste twee singles kwam er vrij snel nieuw werk van Dog Is Dead. River Jordan en Hands Down waren de volgende twee die uitkwamen. Ook dit jaar waren ze weer continu op tournee en mochten zichzelf support acts noemen van bands als Bombay Bicycle Club, Viva Brother en Morning Parade. Ook stonden er een hoop festivals op hun lijstje waardoor ze steeds meer naamsbekendheid kregen.
Dit jaar stond volledig in het teken van hun debuutalbum All Our Favourite Stories die in oktober uitkwam. Deze 16 tracks tellende cd bevat naast hun singles nog veel meer vrolijke, maar ook mysterieuze en vooral dansbare nummers. Er is een grote UK tour voor dit jaar en volgend jaar aangekondigd, dus hopelijk gaan de mannen het helemaal maken. Ik ken ze en omschrijf ze als één van de leukste voorprogramma's die ik ooit gezien heb. Weet je het nog? Dat concert in de kleine zaal van de Melkweg op 29 maart, dit jaar? Vast niet.. daarom kun je hier het hele verslag teruglezen. Ze waren die avond de support act van Morning Parade (ook een gave band die ik dit jaar ontdekt heb). Mijn zusje en ik stonden die avond zo te genieten van al dat moois wat voorbij kwam. Om heel eerlijk te zijn had ik verwacht nooit meer iets te horen van de 'dooie hondjes'. Zo gaat het toch meestal met voorprogramma's. Maar toen ze dit najaar airplay kregen op Pinguinradio dacht ik: "Hé, misschien dacht ik dat toch verkeerd!" En dan dat geweldige album, waar ze me echt mee omver blazen. Ja, ik ben fan! Hopelijk maken ze in hun tourschema een plekje vrij om Amsterdam een bezoekje te geven. Zo ja, dan sta ik vooraan!
Dat was het weer voor nu! Kende je deze nieuwe band nog niet, check dan zeker even hun cd op Spotify. Wie weet nomineer ik 'm wel als Best Album of 2012. Maar, zover zijn we nog niet ;-) Nog een fijne week en tot snel!
Liefs Lisa
Image source 1 / 2
17 October 2012
BOTM #14: Beirut
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Beirut!
Deze maand in BOTM laat ik je kennis maken met de Amerikaanse indie folk band Beirut. Niet zo heel bekend in ons kleine kikkerlandje en daar mag, wat mij betreft, verandering in komen! Beirut komt voort uit een soloproject van Zachary 'Zach' Condon (1986). Deze rasmuzikant groeide op in de staat Virginia en is van jongs af aan al met muziek bezig. Zo speelde hij trompet in een jazzband en werkte hij bij een bioscoop waar internationale arthouse films gedraaid werden. Daar is zijn voorliefde voor balkanmuziek ontstaan. School vond hij daarentegen minder interessant en stopte ermee toen hij 17 jaar was. Samen met zijn oudere broer Ryan liet hij Amerika achter zich en vertrok naar Europa. Hier heeft hij zijn muzikale interesse nog verder uitgebreid en onder andere nieuwe muziek geschreven. Eenmaal terug in Amerika besloot hij toch weer te gaan studeren. Geen muziek, wat je misschien zou verwachten, maar Portugees en Fotografie. Dit deed hij op de University of New Mexico. In zijn vrije tijd was hij bezig al zijn geschreven nummers uit te brengen op cd. Samen met twee kennissen die uiteindelijk in de band zijn opgenomen. In 2006 was het eerste album Gulag Orkestar, waar duidelijk de Oost-Europese zigeunermuziek terug te horen is, een feit.
De eerste videoclip van Beirut staat hierboven en heet Elephant Gun. Dit nummer staat op de gelijknamige EP die in 2007 verscheen. Daarnaast zijn er dat jaar nog twee EP's uitgebracht (Lon Gisland en Pompeii). Het tweede album genaamd The Flying Club Cup kwam uit in oktober 2007. Dit album is opgenomen in de studio van Arcade Fire in Quebec en heeft een Frans tintje. Condon heeft, in de tijd dat hij in Frankrijk verbleef, zich laten inspireren door de Franse muziek en draagt een ode op aan zangers als Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Daarnaast is hij zich gaan verdiepen in de Franse film en cultuur. Zodoende is dit bijzondere album ontstaan.
In 2008 werd er even een pauze ingelast toen bleek dat Condon overspannen raakte. Dit na de tal van concerten die ze tijdens hun tour door Europa en Amerika hebben gegeven. In 2009 stonden ze echter weer op de bühne mét een nieuwe plaat March of the Zapotec/Holland. Een dubbele EP met op het eerste album Mexicaanse folk muziek en, misschien wat verrassend, op het tweede album voornamelijk electronic. In dat jaar was de band voor het eerst op nationale tv te zien in het programma waar elke band met liefde optreedt: Late Show with David Letterman, waar ze A Sunday Smile speelden.
In juni 2011 kondigden de heren (en dame) van Beirut hun derde studioalbum The Rip Tide aan. Deze is in de winter van het jaar daarvoor opgenomen in een studio in New York. Dit is het eerste album wat onder Condon's eigen platenlabel Pompeii Records is uitgebracht. In augustus lag 'ie dan in de schappen en was de eerste single East Harlem inmiddels ook uit. De band heeft op dit album heel wat lovende kritieken gekregen. De invloeden uit Mexico, Frankrijk en de Balkanlanden is wat meer naar de achtergrond getrokken en er is wat meer pop aan de muziek toegevoegd. Volgens critici heeft Beirut nu echt een eigen stijl die onmiddellijk te herkennen valt.
Beirut treedt anno 2012 best vaak op, maar helaas staat Nederland nog niet op de planning. Jammer! Wie weet volgend jaar.. Ik hoop in ieder geval dat je geïnspireerd bent geraakt door deze bijzondere muziek. Ik ken het nu een halfjaar ongeveer, maar nu ik ook eerdere albums heb beluisterd valt me keer op keer op wat een prachtige muziek het eigenlijk is. Zoek het nummer Cliquot maar eens op. Elke keer als ik dat nummer hoor lopen de rillingen over m'n rug en gaan mijn haren rechtovereind staan (en dat bedoel ik in positieve zin!) Zach Condon zou je eigenlijk de Amerikaanse Kyteman kunnen noemen, als je ziet wat hij allemaal kan en wat voor muziekinstrumenten hij bespeelt. Ja, ik ben best onder de indruk. Ik ben blij dat ik op Lowlands in ieder geval één iemand heb gesproken die Beirut kende en het ook erg goed vindt. Maar was jij al bekend met deze band en hun muziek? Anyway, ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en mocht je nog ideeën hebben voor nieuwe BOTM's, let me know! ;-)
Liefs Lisa
Image source 1 / 2
Deze maand in BOTM laat ik je kennis maken met de Amerikaanse indie folk band Beirut. Niet zo heel bekend in ons kleine kikkerlandje en daar mag, wat mij betreft, verandering in komen! Beirut komt voort uit een soloproject van Zachary 'Zach' Condon (1986). Deze rasmuzikant groeide op in de staat Virginia en is van jongs af aan al met muziek bezig. Zo speelde hij trompet in een jazzband en werkte hij bij een bioscoop waar internationale arthouse films gedraaid werden. Daar is zijn voorliefde voor balkanmuziek ontstaan. School vond hij daarentegen minder interessant en stopte ermee toen hij 17 jaar was. Samen met zijn oudere broer Ryan liet hij Amerika achter zich en vertrok naar Europa. Hier heeft hij zijn muzikale interesse nog verder uitgebreid en onder andere nieuwe muziek geschreven. Eenmaal terug in Amerika besloot hij toch weer te gaan studeren. Geen muziek, wat je misschien zou verwachten, maar Portugees en Fotografie. Dit deed hij op de University of New Mexico. In zijn vrije tijd was hij bezig al zijn geschreven nummers uit te brengen op cd. Samen met twee kennissen die uiteindelijk in de band zijn opgenomen. In 2006 was het eerste album Gulag Orkestar, waar duidelijk de Oost-Europese zigeunermuziek terug te horen is, een feit.
De eerste videoclip van Beirut staat hierboven en heet Elephant Gun. Dit nummer staat op de gelijknamige EP die in 2007 verscheen. Daarnaast zijn er dat jaar nog twee EP's uitgebracht (Lon Gisland en Pompeii). Het tweede album genaamd The Flying Club Cup kwam uit in oktober 2007. Dit album is opgenomen in de studio van Arcade Fire in Quebec en heeft een Frans tintje. Condon heeft, in de tijd dat hij in Frankrijk verbleef, zich laten inspireren door de Franse muziek en draagt een ode op aan zangers als Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Daarnaast is hij zich gaan verdiepen in de Franse film en cultuur. Zodoende is dit bijzondere album ontstaan.
In 2008 werd er even een pauze ingelast toen bleek dat Condon overspannen raakte. Dit na de tal van concerten die ze tijdens hun tour door Europa en Amerika hebben gegeven. In 2009 stonden ze echter weer op de bühne mét een nieuwe plaat March of the Zapotec/Holland. Een dubbele EP met op het eerste album Mexicaanse folk muziek en, misschien wat verrassend, op het tweede album voornamelijk electronic. In dat jaar was de band voor het eerst op nationale tv te zien in het programma waar elke band met liefde optreedt: Late Show with David Letterman, waar ze A Sunday Smile speelden.
In juni 2011 kondigden de heren (en dame) van Beirut hun derde studioalbum The Rip Tide aan. Deze is in de winter van het jaar daarvoor opgenomen in een studio in New York. Dit is het eerste album wat onder Condon's eigen platenlabel Pompeii Records is uitgebracht. In augustus lag 'ie dan in de schappen en was de eerste single East Harlem inmiddels ook uit. De band heeft op dit album heel wat lovende kritieken gekregen. De invloeden uit Mexico, Frankrijk en de Balkanlanden is wat meer naar de achtergrond getrokken en er is wat meer pop aan de muziek toegevoegd. Volgens critici heeft Beirut nu echt een eigen stijl die onmiddellijk te herkennen valt.
Beirut treedt anno 2012 best vaak op, maar helaas staat Nederland nog niet op de planning. Jammer! Wie weet volgend jaar.. Ik hoop in ieder geval dat je geïnspireerd bent geraakt door deze bijzondere muziek. Ik ken het nu een halfjaar ongeveer, maar nu ik ook eerdere albums heb beluisterd valt me keer op keer op wat een prachtige muziek het eigenlijk is. Zoek het nummer Cliquot maar eens op. Elke keer als ik dat nummer hoor lopen de rillingen over m'n rug en gaan mijn haren rechtovereind staan (en dat bedoel ik in positieve zin!) Zach Condon zou je eigenlijk de Amerikaanse Kyteman kunnen noemen, als je ziet wat hij allemaal kan en wat voor muziekinstrumenten hij bespeelt. Ja, ik ben best onder de indruk. Ik ben blij dat ik op Lowlands in ieder geval één iemand heb gesproken die Beirut kende en het ook erg goed vindt. Maar was jij al bekend met deze band en hun muziek? Anyway, ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en mocht je nog ideeën hebben voor nieuwe BOTM's, let me know! ;-)
Liefs Lisa
Image source 1 / 2
21 August 2012
Live report: Lowlands 2012
Vrijdag 17, zaterdag 18 en zondag 19 augustus vond in Biddinghuizen de 20e editie van het grootste festival van Nederland plaats: Lowlands! Ik en mijn zusje Amber waren erbij (beiden voor het eerst) en we hebben een ongelofelijke tijd beleefd. In dit Live report mijn verslag van Lowlands van afgelopen weekend. Maar we beginnen natuurlijk met wat foto's!
Vrijdag 17 augustus: Aankomstdag! Met best wel een beetje zenuwen in de buik vertrokken we 's ochtends rond 8 uur en reden we recht op het polderlandschap af. Gelukkig stonden we niet in de file omdat veel mensen donderdagavond al gingen dus dat was weer mooi meegenomen! We werden afgezet en zijn een plekje gaan zoeken waar we onze tent hebben opgezet. Rond het middaguur zijn we naar het festivalterrein gelopen. Samen met 50.000 man stonden we te wachten tot eindelijk de hekken naar de grootste tent (de Alpha) open gingen. Hier vond namelijk de opening plaats. Het eerste concert wat we daar gezien hebben was van Go Back To The Zoo en was ontzettend gaaf. Van vuurwerk tot vliegende confetti, het was heel speciaal. Daarna zijn we het terrein gaan verkennen. Alle tenten ontdekken en zien wat er nog meer zoal te doen is. Maar, we komen natuurlijk naar Lowlands voor de muziek! Samen hadden we van te voren al uitgestippeld welke bands we graag wilden zien. The Gaslight Anthem was er voor mij één van maar viel erg tegen dus daar zijn we halverwege weggegaan. Verder speelde er 's middags een klein indie bandje uit New York in de India tent. The Antlers heten ze en ze maken heel melancholische muziek (erg tof!) Dat concert hebben we niet afgekeken omdat we allebei graag Ben Howard wilden zien die een paar tenten verderop (in de Grolsch) speelde. Helaas dachten meer mensen dat en dus stonden we helemaal achteraan (minpuntje). Omdat we niks konden zien en de band waar Amber gek van is (Bloc Party) in de Alpha zou optreden lieten we Ben Howard voor wat het is en zijn naar de Alpha gelopen. Het concert van Bloc Party was wel oké. Ik ben niet echt fan maar Amber stond echt te genieten dus dat was fijn voor haar :) Na Bloc Party kwam een band waar wij wél allebei fan van zijn: The Black Keys. Jammer genoeg viel dit concert volledig in water. Door het snikhete weer en de springende mensen zijn we eerder weggegaan. We hielden het er niet langer uit. Ook vond ik ze niet erg goed. Hij vergat vaak z'n tekst en deden niet echt wat bijzonders met hun nummers. Jammer! Het liep tegen twaalven en zijn nog een rondje over het terrein gelopen. Maar al snel gingen we terug naar de camping en zijn lekker gaan slapen!
Zaterdag 18 augustus: Dag 2 van ons Lowlands-weekendje! Ook vandaag stonden weer een leuk aantal bandjes op ons program! Om half 2 opende een band waar Amber en ik ontzettend benieuwd naar waren, namelijk BOTM #11: Alt-J! En wauw, wat hebben we hier van genoten zeg! Voor zulke jonge jongens deden ze het echt fantastisch. Voor één nummer hadden ze zelfs even het koor van The Kyteman Orchestra geleend. Het verbaast me niks dat zij van 3 voor 12 een 9 kregen voor hun optreden. Na Alt-J kwam er een paar uur niks en zijn Amber en ik gaan chillen (dat was ook wel nodig gezien het warme weer). Rond half 6 kwam er weer een band die we beiden heel graag wilden zien: Blaudzun! Op Parkpop dit jaar, voor het eerst live gezien en héél veel zin om ze dit keer weer te zien! En wat was het weer fantastisch. Een band van top niveau! Na Blaudzun kwam een vrouwelijke artiest uit Noorwegen genaamd: Ane Brun. Omdat we de avond ervoor Feist gemist hadden waren we eigenlijk wel benieuwd naar deze muziek. We hadden het allebei wel een keer geluisterd op Spotify maar verder kenden we haar en haar muziek eigenlijk helemaal niet zo goed. Na afloop van het concert waren we even stil. We waren allebei zo flabbergasted van wat we net gezien hadden! Het was heel magisch en de manier hoe ze danste en haar fantastische band haar begeleidde... Het was een prachtige show waar we allebei ontzettend van hebben genoten. Rond 8 uur 's avonds was eindelijk de warme zon verdwenen en zijn we voor de India tent (waar op dat moment Of Monsters and Men optrad) gaan zitten en hebben gegeten. En tot zover dag 2! Niet in de Alpha geweest maar wel heel veel mooie dingen gezien.
Zondag 19 augustus: Dag 3 en tevens de laatste dag van dit geweldige festival! Maar misschien wel ook de dag met de leukste programmering. Zo opende om half 2 de band waar ik (sinds ik ze gezien heb in Bitterzoet) helemaal verliefd op ben: Boy & Bear! (ook BOTM!) En wat was dat weer heerlijk! Ondanks de hitte in de India tent speelden Boy & Bear de sterren van de hemel. Puur genieten! Vervolgens zijn Amber en ik de schaduw weer gaan opzoeken en om half 5 naar de Bravo tent gegaan om daar Miike Snow te zien spelen. Ook toen dit concert afgelopen was moesten we allebei even bijkomen. Wat was dat ongelofelijk gaaf zeg! Wat een harde krachtige band.. ik had nog nooit in m´n leven zoiets gezien. Ik vond het in één woord geweldig! En het hield maar niet op! Om half 8 stond The Shins voor m´n neus op te treden! Wat ook echt genieten was. Maar na The Shins kwam er weer iets waar mijn mond van openviel: The xx, een band die niet te omschrijven valt. Ze hadden een prachtig decor gebouwd en er werd een soort lichtshow gecreëerd wat perfect bij de muziek paste. Na het zien van dit fantastische concert was de cirkel helemaal rond. En daarmee kwam ook een einde aan de reeks concerten die we de afgelopen dagen hebben gezien. Als ik moest kiezen vond ik Miike Snow het allerbeste maar Ane Brun en The xx delen een gedeelde tweede plaats.
Wat een fantastisch weekend heb ik gehad, sowieso de allerleukste van dit jaar! Op het moment dat we maandag aan het inpakken waren beseften we pas dat het echt voorbij is. Het was mijn eerste keer Lowlands maar zeker niet de laatste keer! Ik vind het een geweldig festival met de beste sfeer en vetste muziek. Lowlands is een plek waar alle alternatieve muziekliefhebbers uit heel Nederland voor drie dagen bij elkaar zijn en hun passie met elkaar delen. Klinkt misschien een beetje poëtisch maar zo zie ik dat wel een beetje ;-) Ik zeg: volgend jaar weer!
Liefs Lisa
Vrijdag 17 augustus: Aankomstdag! Met best wel een beetje zenuwen in de buik vertrokken we 's ochtends rond 8 uur en reden we recht op het polderlandschap af. Gelukkig stonden we niet in de file omdat veel mensen donderdagavond al gingen dus dat was weer mooi meegenomen! We werden afgezet en zijn een plekje gaan zoeken waar we onze tent hebben opgezet. Rond het middaguur zijn we naar het festivalterrein gelopen. Samen met 50.000 man stonden we te wachten tot eindelijk de hekken naar de grootste tent (de Alpha) open gingen. Hier vond namelijk de opening plaats. Het eerste concert wat we daar gezien hebben was van Go Back To The Zoo en was ontzettend gaaf. Van vuurwerk tot vliegende confetti, het was heel speciaal. Daarna zijn we het terrein gaan verkennen. Alle tenten ontdekken en zien wat er nog meer zoal te doen is. Maar, we komen natuurlijk naar Lowlands voor de muziek! Samen hadden we van te voren al uitgestippeld welke bands we graag wilden zien. The Gaslight Anthem was er voor mij één van maar viel erg tegen dus daar zijn we halverwege weggegaan. Verder speelde er 's middags een klein indie bandje uit New York in de India tent. The Antlers heten ze en ze maken heel melancholische muziek (erg tof!) Dat concert hebben we niet afgekeken omdat we allebei graag Ben Howard wilden zien die een paar tenten verderop (in de Grolsch) speelde. Helaas dachten meer mensen dat en dus stonden we helemaal achteraan (minpuntje). Omdat we niks konden zien en de band waar Amber gek van is (Bloc Party) in de Alpha zou optreden lieten we Ben Howard voor wat het is en zijn naar de Alpha gelopen. Het concert van Bloc Party was wel oké. Ik ben niet echt fan maar Amber stond echt te genieten dus dat was fijn voor haar :) Na Bloc Party kwam een band waar wij wél allebei fan van zijn: The Black Keys. Jammer genoeg viel dit concert volledig in water. Door het snikhete weer en de springende mensen zijn we eerder weggegaan. We hielden het er niet langer uit. Ook vond ik ze niet erg goed. Hij vergat vaak z'n tekst en deden niet echt wat bijzonders met hun nummers. Jammer! Het liep tegen twaalven en zijn nog een rondje over het terrein gelopen. Maar al snel gingen we terug naar de camping en zijn lekker gaan slapen!
Go Back To The Zoo
The Gaslight Anthem
The Antlers
The Black Keys
Zaterdag 18 augustus: Dag 2 van ons Lowlands-weekendje! Ook vandaag stonden weer een leuk aantal bandjes op ons program! Om half 2 opende een band waar Amber en ik ontzettend benieuwd naar waren, namelijk BOTM #11: Alt-J! En wauw, wat hebben we hier van genoten zeg! Voor zulke jonge jongens deden ze het echt fantastisch. Voor één nummer hadden ze zelfs even het koor van The Kyteman Orchestra geleend. Het verbaast me niks dat zij van 3 voor 12 een 9 kregen voor hun optreden. Na Alt-J kwam er een paar uur niks en zijn Amber en ik gaan chillen (dat was ook wel nodig gezien het warme weer). Rond half 6 kwam er weer een band die we beiden heel graag wilden zien: Blaudzun! Op Parkpop dit jaar, voor het eerst live gezien en héél veel zin om ze dit keer weer te zien! En wat was het weer fantastisch. Een band van top niveau! Na Blaudzun kwam een vrouwelijke artiest uit Noorwegen genaamd: Ane Brun. Omdat we de avond ervoor Feist gemist hadden waren we eigenlijk wel benieuwd naar deze muziek. We hadden het allebei wel een keer geluisterd op Spotify maar verder kenden we haar en haar muziek eigenlijk helemaal niet zo goed. Na afloop van het concert waren we even stil. We waren allebei zo flabbergasted van wat we net gezien hadden! Het was heel magisch en de manier hoe ze danste en haar fantastische band haar begeleidde... Het was een prachtige show waar we allebei ontzettend van hebben genoten. Rond 8 uur 's avonds was eindelijk de warme zon verdwenen en zijn we voor de India tent (waar op dat moment Of Monsters and Men optrad) gaan zitten en hebben gegeten. En tot zover dag 2! Niet in de Alpha geweest maar wel heel veel mooie dingen gezien.
Alt-J
Blaudzun
Blaudzun en Ane Brun
Ane Brun
Zondag 19 augustus: Dag 3 en tevens de laatste dag van dit geweldige festival! Maar misschien wel ook de dag met de leukste programmering. Zo opende om half 2 de band waar ik (sinds ik ze gezien heb in Bitterzoet) helemaal verliefd op ben: Boy & Bear! (ook BOTM!) En wat was dat weer heerlijk! Ondanks de hitte in de India tent speelden Boy & Bear de sterren van de hemel. Puur genieten! Vervolgens zijn Amber en ik de schaduw weer gaan opzoeken en om half 5 naar de Bravo tent gegaan om daar Miike Snow te zien spelen. Ook toen dit concert afgelopen was moesten we allebei even bijkomen. Wat was dat ongelofelijk gaaf zeg! Wat een harde krachtige band.. ik had nog nooit in m´n leven zoiets gezien. Ik vond het in één woord geweldig! En het hield maar niet op! Om half 8 stond The Shins voor m´n neus op te treden! Wat ook echt genieten was. Maar na The Shins kwam er weer iets waar mijn mond van openviel: The xx, een band die niet te omschrijven valt. Ze hadden een prachtig decor gebouwd en er werd een soort lichtshow gecreëerd wat perfect bij de muziek paste. Na het zien van dit fantastische concert was de cirkel helemaal rond. En daarmee kwam ook een einde aan de reeks concerten die we de afgelopen dagen hebben gezien. Als ik moest kiezen vond ik Miike Snow het allerbeste maar Ane Brun en The xx delen een gedeelde tweede plaats.
Boy & Bear
Miike Snow
The Shins
The xx
Wat een fantastisch weekend heb ik gehad, sowieso de allerleukste van dit jaar! Op het moment dat we maandag aan het inpakken waren beseften we pas dat het echt voorbij is. Het was mijn eerste keer Lowlands maar zeker niet de laatste keer! Ik vind het een geweldig festival met de beste sfeer en vetste muziek. Lowlands is een plek waar alle alternatieve muziekliefhebbers uit heel Nederland voor drie dagen bij elkaar zijn en hun passie met elkaar delen. Klinkt misschien een beetje poëtisch maar zo zie ik dat wel een beetje ;-) Ik zeg: volgend jaar weer!
Liefs Lisa
18 July 2012
BOTM #11: Alt-J (∆)
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Alt-J (∆)!
Alt-J (∆) is een bijzondere alternatieve indie band uit Cambridge, Engeland. Hun muziek bevat zoveel verschillende stijlen en invloeden dat het moeilijk in hokjes te plaatsen valt. Daarom leek me dit de uitgelezen kans om deze vrij nieuwe, kunstzinnige band aan jullie voor te stellen! Meet: Alt-J (∆), opgericht in 2008 door vier jonge studenten met allemaal muziek als grootste hobby en inspiratiebron. De band bestaat uit Joe Newman (zang en gitaar), Gwil Sainsbury (gitarist/bassist), Gus Unger-Hamilton (keyboards) en Thom Green (drums). Ze leerden elkaar kennen in 2007 op de Leeds University in Engeland. Eén van hen studeerde Engelse Literatuur en de andere drie Fine Art. Op een dag liet zanger Joe een paar nummers horen aan Gwil die geïnspireerd waren op zijn gitaarspelende vader. Gwil en de rest werden erg enthousiast en besloten wat te experimenteren op hun kamers en gebruikten daarbij het (voor de Mac-gebruikers onder ons) GarageBand. Een nieuwe band was geboren en tekende een platencontract bij Infectious Records in 2011.
Maar, voordat ze officieel een platencontract kregen moest er natuurlijk eerst een bandnaam verzonnen worden! En dit bleek voor de jongens best nog een klus. Toch zie je maar weer dat je op de raarste manieren aan goede, pakkende namen kunt komen. Zoals ik net al vertelde werkt één van de bandleden op een Mac. Door op een Mac-toetsenbord "Alt" en dan een J in te drukken krijg je dus dit "(∆)" symbooltje te zien. De rest dacht: "Hé, waarom niet?" en namen Alt-J (∆) als bandnaam aan. De platenmaatschappij keurde het goed en de band kon dus beginnen met spelen en opnemen.
Eerst bracht de band een EP met vier nummers uit: Breezeblocks, Hand-Made, Matilda en Tessellate. Eerst werd Matilda uitgebracht als single en vervolgens was Breezeblocks aan de beurt. Hun debuutalbum An Awesome Wave kwam dit jaar uit op 25 mei. Men begon direct vergelijkingen te maken en probeerde uit te vogelen wat voor muziek Alt-J (∆) nu precies was. Het is sowieso alternatief, maar we horen zeker ook electronic, een snufje folk en wat dubpop en hip-hop beats terugkomen. Qua vergelijkingen zijn onder meer de bands Hot Chip, Wild Beasts en Coldplay gevallen.
In april van dit jaar stond Alt-J (∆) in het voorprogramma van de Wild Beasts en tourden met hun door heel Groot-Brittannië en Ierland. Daarnaast zijn ze een heel zomer lang te zien op heel veel festivals in Europa, waaronder Pukkelpop én Lowlands. En met die laatste ben ik natuurlijk erg blij! ;-)
En ik ben alweer door m'n info heen! Dat gaat altijd best snel als je een nieuwe band uitkiest voor BOTM. Maar toch vond ik Alt-J (∆) een goeie keus voor deze maand. Het is bijzondere muziek wat fijn in het gehoor ligt en wat je praktisch overal kunt draaien. Laatst las ik een review over Alt-J (∆) in de Sp!ts. Dat was erg leuk omdat ik een goed beeld kreeg van de band. Er stond dat ze hun inspiratie voor de muziek niet uit persoonlijke ervaringen halen, maar juist uit boeken en films. Ook heeft de band niks met op de voorgrond staan en aandacht krijgen van mensen. Ze zijn gewoon lekker zichzelf en staan met beide benen op de grond. Fotoshoots proberen ze ook het liefst te omzeilen met kunstzinnige poses en aparte uitdrukkingen.
Ik ga zeker kijken naar deze band op Lowlands en ben heel benieuwd hoe dit klinkt live. Wat vind jij van de band? Ken je de muziek al een beetje of ben je stiekem wel enthousiast geworden? Volg Alt-J (∆) via Social Media óf ga ze zien op Lowlands! Wie weet kom ik je wel tegen ;-)
Liefs Lisa
Alt-J (∆) is een bijzondere alternatieve indie band uit Cambridge, Engeland. Hun muziek bevat zoveel verschillende stijlen en invloeden dat het moeilijk in hokjes te plaatsen valt. Daarom leek me dit de uitgelezen kans om deze vrij nieuwe, kunstzinnige band aan jullie voor te stellen! Meet: Alt-J (∆), opgericht in 2008 door vier jonge studenten met allemaal muziek als grootste hobby en inspiratiebron. De band bestaat uit Joe Newman (zang en gitaar), Gwil Sainsbury (gitarist/bassist), Gus Unger-Hamilton (keyboards) en Thom Green (drums). Ze leerden elkaar kennen in 2007 op de Leeds University in Engeland. Eén van hen studeerde Engelse Literatuur en de andere drie Fine Art. Op een dag liet zanger Joe een paar nummers horen aan Gwil die geïnspireerd waren op zijn gitaarspelende vader. Gwil en de rest werden erg enthousiast en besloten wat te experimenteren op hun kamers en gebruikten daarbij het (voor de Mac-gebruikers onder ons) GarageBand. Een nieuwe band was geboren en tekende een platencontract bij Infectious Records in 2011.
Maar, voordat ze officieel een platencontract kregen moest er natuurlijk eerst een bandnaam verzonnen worden! En dit bleek voor de jongens best nog een klus. Toch zie je maar weer dat je op de raarste manieren aan goede, pakkende namen kunt komen. Zoals ik net al vertelde werkt één van de bandleden op een Mac. Door op een Mac-toetsenbord "Alt" en dan een J in te drukken krijg je dus dit "(∆)" symbooltje te zien. De rest dacht: "Hé, waarom niet?" en namen Alt-J (∆) als bandnaam aan. De platenmaatschappij keurde het goed en de band kon dus beginnen met spelen en opnemen.
Eerst bracht de band een EP met vier nummers uit: Breezeblocks, Hand-Made, Matilda en Tessellate. Eerst werd Matilda uitgebracht als single en vervolgens was Breezeblocks aan de beurt. Hun debuutalbum An Awesome Wave kwam dit jaar uit op 25 mei. Men begon direct vergelijkingen te maken en probeerde uit te vogelen wat voor muziek Alt-J (∆) nu precies was. Het is sowieso alternatief, maar we horen zeker ook electronic, een snufje folk en wat dubpop en hip-hop beats terugkomen. Qua vergelijkingen zijn onder meer de bands Hot Chip, Wild Beasts en Coldplay gevallen.
In april van dit jaar stond Alt-J (∆) in het voorprogramma van de Wild Beasts en tourden met hun door heel Groot-Brittannië en Ierland. Daarnaast zijn ze een heel zomer lang te zien op heel veel festivals in Europa, waaronder Pukkelpop én Lowlands. En met die laatste ben ik natuurlijk erg blij! ;-)
En ik ben alweer door m'n info heen! Dat gaat altijd best snel als je een nieuwe band uitkiest voor BOTM. Maar toch vond ik Alt-J (∆) een goeie keus voor deze maand. Het is bijzondere muziek wat fijn in het gehoor ligt en wat je praktisch overal kunt draaien. Laatst las ik een review over Alt-J (∆) in de Sp!ts. Dat was erg leuk omdat ik een goed beeld kreeg van de band. Er stond dat ze hun inspiratie voor de muziek niet uit persoonlijke ervaringen halen, maar juist uit boeken en films. Ook heeft de band niks met op de voorgrond staan en aandacht krijgen van mensen. Ze zijn gewoon lekker zichzelf en staan met beide benen op de grond. Fotoshoots proberen ze ook het liefst te omzeilen met kunstzinnige poses en aparte uitdrukkingen.
Ik ga zeker kijken naar deze band op Lowlands en ben heel benieuwd hoe dit klinkt live. Wat vind jij van de band? Ken je de muziek al een beetje of ben je stiekem wel enthousiast geworden? Volg Alt-J (∆) via Social Media óf ga ze zien op Lowlands! Wie weet kom ik je wel tegen ;-)
Liefs Lisa
20 June 2012
BOTM #10: The Shins
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Shins!
Ze zijn goed bezig, de mannen (en vrouw) van The Shins. Vorige week werd bekend gemaakt dat deze grote band uit Portland (Oregon) op Lowlands staat! Hoog tijd dus om deze muziek eens onder de loep te nemen. Maar, we beginnen bij het begin. De band is opgericht in 1996 in Albuquerque (New Mexico) en bestaat uit de volgende muzikanten: zanger en gitarist James Mercer, Joe Plummer (drums), Jessica Dobson (gitaar), Yuuki Matthews (bas) en Richard Swift (keyboard). In eerste instantie was The Shins een soloprojectje van singer-songwriter James Mercer, die al in een band genaamd: Flake Music speelde. Deze band deed het trouwens helemaal niet slecht. Ze hadden een paar hits, brachten een album uit en gingen vaak op tournee. Toch kwam er na 5 jaar een einde aan en was The Shins nu echt klaar voor het grote succes.
In 2001 kwam hun debuutalbum Oh, Inverted World uit met als eerste single het prachtige New Slang. Dat jaar zijn ze continu op tournee en worden hun singles door veel filmproducenten gebruikt. Zo was het nummer One By One All Day te horen in de film: A Guy Thing (2003), Caring Is Creepy én New Slang zijn gebruikt voor de film: Garden State uit 2004 en de muziek van The Shins komt terug in afleveringen van The OC, Scrubs en Gilmore Girls. Ze worden gezien als dé band van de Zeroes en hun album komt hoog in de hitlijsten te staan.
Als ze in 2001 naar Portland (Oregon) verhuizen besluit voormalig gitarist Neal Langford in Albuquerque te blijven. Hij wordt opgevolgd door Dave Hernandez met wie ze al snel aan nieuw materiaal werken. In de herfst van 2003 komt hun tweede album Chutes Too Narrow uit. De bekendste nummers van dit album zijn So Says I en Fighting In A Sack. Het jaar 2006 is een giga druk jaar voor de mannen van The Shins. Ze reisden heel de wereld af om overal op te treden en hun nummers live voor publiek te spelen. Hun derde album Wincing The Night Away komt uit in januari 2007, nadat het al in oktober 2006 is uitgelekt op internet. Toch worden er na de eerste week al meer dan 118.000 copies van verkocht. In 2008 is het album zelfs genomineerd voor een Grammy Award in de categorie: Best Alternative Music Album. In datzelfde jaar wordt het nummer The Past and Pending gedraaid op de uitvaart van acteur Heath Ledger.
In juni 2008 loopt het contract bij platenmaatschappij Sub Pop af en besluit Mercer onder zijn eigen label (Aural Apothecary) verder te gaan. In de jaren 2009/10 en '11 is het een beetje stil rondom The Shins en treedt Mercer voornamelijk op met zijn nieuwe soloproject Broken Bells. Toch geven ze in 2011 wel aan dat ze bezig zijn met nieuw materiaal voor The Shins. Dit uit zich in een nieuw album die pas is verschenen: Port Of Morrow met de singles Simple Song én Megahit bij 3FM No Way Down.
En dat is zo'n beetje het hele verhaal achter deze talentvolle indie-rockband. Ikzelf ken The Shins nog niet zo lang maar vind hun muziek bijzonder en inspirerend. Ditzelfde geldt voor de aparte clips waar ik ook altijd wel van hou. Vooral die van Simple Song vind ik echt geweldig en moest ik heel hard om lachen toen ik die voor de eerste keer zag! Ik was trouwens wel helemaal weg van Broken Bells, die ik heb ontdekt via Lowlands 2010. Maar dit jaar ga ik dus kijken hoe The Shins het er live vanaf brengt! Ben benieuwd!
The Shins is inmiddels wel een bekende naam in ons muzieklandje, maar toch weten veel mensen niet wie het zijn en wat voor muziek daarbij hoort. Hopelijk heb ik dat probleem nu een beetje verholpen door ze tot de tiende BOTM te kronen! Wat vind jij van de muziek? Kende je het al en ben je groot fan? Of heb ik je enthousiast gemaakt om een keer een cd'tje op te zetten ? (Ik keur beide antwoorden goed ;-)
Tot de volgende BOTM!
Liefs Lisa
Ze zijn goed bezig, de mannen (en vrouw) van The Shins. Vorige week werd bekend gemaakt dat deze grote band uit Portland (Oregon) op Lowlands staat! Hoog tijd dus om deze muziek eens onder de loep te nemen. Maar, we beginnen bij het begin. De band is opgericht in 1996 in Albuquerque (New Mexico) en bestaat uit de volgende muzikanten: zanger en gitarist James Mercer, Joe Plummer (drums), Jessica Dobson (gitaar), Yuuki Matthews (bas) en Richard Swift (keyboard). In eerste instantie was The Shins een soloprojectje van singer-songwriter James Mercer, die al in een band genaamd: Flake Music speelde. Deze band deed het trouwens helemaal niet slecht. Ze hadden een paar hits, brachten een album uit en gingen vaak op tournee. Toch kwam er na 5 jaar een einde aan en was The Shins nu echt klaar voor het grote succes.
In 2001 kwam hun debuutalbum Oh, Inverted World uit met als eerste single het prachtige New Slang. Dat jaar zijn ze continu op tournee en worden hun singles door veel filmproducenten gebruikt. Zo was het nummer One By One All Day te horen in de film: A Guy Thing (2003), Caring Is Creepy én New Slang zijn gebruikt voor de film: Garden State uit 2004 en de muziek van The Shins komt terug in afleveringen van The OC, Scrubs en Gilmore Girls. Ze worden gezien als dé band van de Zeroes en hun album komt hoog in de hitlijsten te staan.
Als ze in 2001 naar Portland (Oregon) verhuizen besluit voormalig gitarist Neal Langford in Albuquerque te blijven. Hij wordt opgevolgd door Dave Hernandez met wie ze al snel aan nieuw materiaal werken. In de herfst van 2003 komt hun tweede album Chutes Too Narrow uit. De bekendste nummers van dit album zijn So Says I en Fighting In A Sack. Het jaar 2006 is een giga druk jaar voor de mannen van The Shins. Ze reisden heel de wereld af om overal op te treden en hun nummers live voor publiek te spelen. Hun derde album Wincing The Night Away komt uit in januari 2007, nadat het al in oktober 2006 is uitgelekt op internet. Toch worden er na de eerste week al meer dan 118.000 copies van verkocht. In 2008 is het album zelfs genomineerd voor een Grammy Award in de categorie: Best Alternative Music Album. In datzelfde jaar wordt het nummer The Past and Pending gedraaid op de uitvaart van acteur Heath Ledger.
In juni 2008 loopt het contract bij platenmaatschappij Sub Pop af en besluit Mercer onder zijn eigen label (Aural Apothecary) verder te gaan. In de jaren 2009/10 en '11 is het een beetje stil rondom The Shins en treedt Mercer voornamelijk op met zijn nieuwe soloproject Broken Bells. Toch geven ze in 2011 wel aan dat ze bezig zijn met nieuw materiaal voor The Shins. Dit uit zich in een nieuw album die pas is verschenen: Port Of Morrow met de singles Simple Song én Megahit bij 3FM No Way Down.
En dat is zo'n beetje het hele verhaal achter deze talentvolle indie-rockband. Ikzelf ken The Shins nog niet zo lang maar vind hun muziek bijzonder en inspirerend. Ditzelfde geldt voor de aparte clips waar ik ook altijd wel van hou. Vooral die van Simple Song vind ik echt geweldig en moest ik heel hard om lachen toen ik die voor de eerste keer zag! Ik was trouwens wel helemaal weg van Broken Bells, die ik heb ontdekt via Lowlands 2010. Maar dit jaar ga ik dus kijken hoe The Shins het er live vanaf brengt! Ben benieuwd!
The Shins is inmiddels wel een bekende naam in ons muzieklandje, maar toch weten veel mensen niet wie het zijn en wat voor muziek daarbij hoort. Hopelijk heb ik dat probleem nu een beetje verholpen door ze tot de tiende BOTM te kronen! Wat vind jij van de muziek? Kende je het al en ben je groot fan? Of heb ik je enthousiast gemaakt om een keer een cd'tje op te zetten ? (Ik keur beide antwoorden goed ;-)
Tot de volgende BOTM!
Liefs Lisa
16 May 2012
BOTM #9: Bombay Bicycle Club
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Bombay Bicycle Club!
Over een paar weken staan deze heren op Pinkpop, Landgraaf. Het leek me daarom leuk om voor deze maand een band uit te kiezen die op dit grote festival mag spelen. Bombay Bicycle Club is een Engelse indie rock band uit Crouch End, Londen. Hun carrière begon anno 2006, toen aan ze gevraagd werd het V Festival in Engeland te openen, nadat zij de Channel 4's "Road to V" hadden gewonnen. Er volgden in het jaar daarna 2 EP's: The Boy I Used To Be en How We Are. De allereerste single die de band ten gehore brengt is Evening/Morning en hun debuutalbum I Had the Blues But I Shook Them Loose wordt uitgebracht op 6 juli 2009.
Jack Steadman (zanger/gitarist), Jamie MacColl (gitaar) en Suren de Saram (drums) leerden elkaar kennen op school toen ze nog maar 15 jaar oud waren. Toch hadden ze allemaal één ding gemeen met elkaar: het maken en houden van muziek. Ze traden tussen hun lessen en huiswerk door op onder de naam The Canals, maar niet veel later veranderden ze deze in Bombay Bicycle Club, vernoemd naar een keten van Indiase restaurants in Engeland. In 2006 voegt basgitarist Ed Nash zich toe bij de band, die ze tegenkwamen op een uitvaart.
In 2008 kunnen ze school eindelijk achter zich laten en zich volledig richten op de muziek. In dat jaar mogen ze op een aantal grote festivals in Groot-Brittannië spelen én krijgen ze een platencontract bij het Island Records label. Niet veel later wordt de tweede single Always Like This uitgebracht en komt in april 2009 op plek 97 in de UK Singles Chart terecht. Hun tweede album Flaws volgt een jaar later (9 mei 2010). Eerste single wordt Ivy & Gold en komt hoger in de hitlijsten dan hun vorige singles. Dit terwijl hun tweede single Rinse Me Down de UK Chart niet eens haalt. Op 19 april 2011 is Flaws daarentegen genomineerd voor de Ivor Novello award onder de categorie "best album".
De vibe om door te gaan zit er goed in bij de jongens (die je duidelijk ouder ziet worden). Op 26 augustus 2011 leveren zij hun derde studioalbum A Different Kind Of Fix af. Singles die je hiervan kent zijn o.a. Shuffle en Leave It. De vierde single van dit album is pas verschenen: How Can You Swallow So Much Sleep maar werd in 2010 al gebruikt voor de populaire Twilight film: Eclipse, als bonustrack op de soundtrack cd. Daarnaast wonnen ze in dat jaar de prestigieuze NME Award voor beste nieuwe band. Ze namen het op tegen andere grote namen in de muziekwereld: The xx, The Big Pink, La Roux, The Olivers én Mumford & Sons.
En dit is zo'n beetje het hele verhaal achter deze band die ik nog niet zo heel lang ken. Shuffle werd vorig jaar rond de herfst veel gedraaid op de radio, maar het gaf mij nog niet de doorslag om het hele album te luisteren. Na de release van Leave It besloot ik het een kans te geven en hóe! Wat een fantastisch album die me keer op keer verrast. De melodieën en het fragiele stemgeluid van Steadman maken het tot een mooi geheel. Ik snap daarom heel goed dat Mister Pinkpop Jan Smeets ze graag wilde hebben voor dit jaar. Overigens stonden ze afgelopen weekend in de Melkweg! Was jij daarbij of ga je ze live zien op zondag 27 mei op Pinkpop? Laat me weten wat je ervan vond! Ik ben erg benieuwd hoe deze mannen het live ervan brengen :)
Dit was het weer voor nu! Als laatste sluit ik af met een aantal nummers van alle cd's. Toch vind het apart dat alle 3 de albums toch wel verschillen van elkaar! Op de eerste is overduidelijk een rock sound te horen, de tweede nijgt meer naar folk en het laatst verschenen album is weer wat alternatiever. Ach ja, ik vind het wel leuk dat geëxperimenteer! :) Voor nu wens ik jullie een fijne woensdagmiddag en kom maar door als je goeie ideeën hebt voor een nieuwe BOTM (de tiende alweer!)
Liefs Lisa
Over een paar weken staan deze heren op Pinkpop, Landgraaf. Het leek me daarom leuk om voor deze maand een band uit te kiezen die op dit grote festival mag spelen. Bombay Bicycle Club is een Engelse indie rock band uit Crouch End, Londen. Hun carrière begon anno 2006, toen aan ze gevraagd werd het V Festival in Engeland te openen, nadat zij de Channel 4's "Road to V" hadden gewonnen. Er volgden in het jaar daarna 2 EP's: The Boy I Used To Be en How We Are. De allereerste single die de band ten gehore brengt is Evening/Morning en hun debuutalbum I Had the Blues But I Shook Them Loose wordt uitgebracht op 6 juli 2009.
Jack Steadman (zanger/gitarist), Jamie MacColl (gitaar) en Suren de Saram (drums) leerden elkaar kennen op school toen ze nog maar 15 jaar oud waren. Toch hadden ze allemaal één ding gemeen met elkaar: het maken en houden van muziek. Ze traden tussen hun lessen en huiswerk door op onder de naam The Canals, maar niet veel later veranderden ze deze in Bombay Bicycle Club, vernoemd naar een keten van Indiase restaurants in Engeland. In 2006 voegt basgitarist Ed Nash zich toe bij de band, die ze tegenkwamen op een uitvaart.
In 2008 kunnen ze school eindelijk achter zich laten en zich volledig richten op de muziek. In dat jaar mogen ze op een aantal grote festivals in Groot-Brittannië spelen én krijgen ze een platencontract bij het Island Records label. Niet veel later wordt de tweede single Always Like This uitgebracht en komt in april 2009 op plek 97 in de UK Singles Chart terecht. Hun tweede album Flaws volgt een jaar later (9 mei 2010). Eerste single wordt Ivy & Gold en komt hoger in de hitlijsten dan hun vorige singles. Dit terwijl hun tweede single Rinse Me Down de UK Chart niet eens haalt. Op 19 april 2011 is Flaws daarentegen genomineerd voor de Ivor Novello award onder de categorie "best album".
De vibe om door te gaan zit er goed in bij de jongens (die je duidelijk ouder ziet worden). Op 26 augustus 2011 leveren zij hun derde studioalbum A Different Kind Of Fix af. Singles die je hiervan kent zijn o.a. Shuffle en Leave It. De vierde single van dit album is pas verschenen: How Can You Swallow So Much Sleep maar werd in 2010 al gebruikt voor de populaire Twilight film: Eclipse, als bonustrack op de soundtrack cd. Daarnaast wonnen ze in dat jaar de prestigieuze NME Award voor beste nieuwe band. Ze namen het op tegen andere grote namen in de muziekwereld: The xx, The Big Pink, La Roux, The Olivers én Mumford & Sons.
En dit is zo'n beetje het hele verhaal achter deze band die ik nog niet zo heel lang ken. Shuffle werd vorig jaar rond de herfst veel gedraaid op de radio, maar het gaf mij nog niet de doorslag om het hele album te luisteren. Na de release van Leave It besloot ik het een kans te geven en hóe! Wat een fantastisch album die me keer op keer verrast. De melodieën en het fragiele stemgeluid van Steadman maken het tot een mooi geheel. Ik snap daarom heel goed dat Mister Pinkpop Jan Smeets ze graag wilde hebben voor dit jaar. Overigens stonden ze afgelopen weekend in de Melkweg! Was jij daarbij of ga je ze live zien op zondag 27 mei op Pinkpop? Laat me weten wat je ervan vond! Ik ben erg benieuwd hoe deze mannen het live ervan brengen :)
Dit was het weer voor nu! Als laatste sluit ik af met een aantal nummers van alle cd's. Toch vind het apart dat alle 3 de albums toch wel verschillen van elkaar! Op de eerste is overduidelijk een rock sound te horen, de tweede nijgt meer naar folk en het laatst verschenen album is weer wat alternatiever. Ach ja, ik vind het wel leuk dat geëxperimenteer! :) Voor nu wens ik jullie een fijne woensdagmiddag en kom maar door als je goeie ideeën hebt voor een nieuwe BOTM (de tiende alweer!)
Liefs Lisa
12 May 2012
Clip: Ghost Lit
Ik opende Spotify en zag bij 'Wat is nieuw' deze mooie cover van de Engelse indie band Diagrams. Het nummer kende ik al een tijdje maar dat hij nu 'Aanbevolen' is en tussen Birdy en David Guetta staat vind ik wel apart. Toen ik de clip op Youtube bekeek kreeg ik gelijk een warm gevoel van binnen. Wat een kleur! Wat een dynamiek! De clip is eigenlijk een vertaling van wat je op het hoesje ziet. Het nummer is lekker edgy en mysterieus en ik denk dat ik binnenkort maar 's het debuutalbum Black Light ga beluisteren.
18 April 2012
BOTM #8: Austra
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Austra!
We slaan deze maand even een andere weg in dan anders. De Canadese indie electronic band Austra is gevormd in 2009 door zangeres en keyboard spelende Katie Stelmanis, Maya Postepski (drums) en bassist Dorian Wolf. Daarvoor traden ze een aantal keer op onder de naam Private Life, maar omdat een andere band al zo heette veranderden ze het in Austra. Dit is Katie's tweede naam én in de Latijnse Mythologie is Austra de God van het Licht. Daarnaast bevat de band nog 2 achtergrondzangeressen, Sari en Romy, die met elke tour mee gaan.
Op 17 mei 2011 komt hun debuutalbum "Feel it Break" uit. Deze wordt later dat jaar, in december, nog een keer uitgebracht met een bonus cd. Hierop staan een aantal covers, remixes en nooit-gedraaide-nummers. Op 6 juli 2011 was het album genomineerd voor een Polaris Music Prize, maar verloor van Arcade Fires' The Suburbs. Wél wordt het album door meerdere kranten en bladen aangeprezen.
Omdat de band pas vrij kort bestaat is er inhoudelijk weinig informatie over te vinden. Jammer, maar ook wel logisch natuurlijk ;-) Ik heb Lose It nu ong. een halfjaar geleden voor het eerst gehoord op Pinguinradio en ik blijf dat tot op de dag van vandaag een fantastisch nummer vinden! Het album heb ik iets later ontdekt maar die blijft op m'n iPod voorlopig nog wel even staan.
Ik hou van heel veel stijlen muziek en ik dacht altijd niet zo van de elektronische kant te houden maar Austra bewijst voor mij het tegendeel. De muziek is spannend, mysterieus, relaxt en ook een beetje kunstzinnig. Kijkend naar de clips komen de vraagtekens naar boven. Wat is daar het verhaal achter? Het is absoluut geen doorsnee band die je elke dag kan draaien. Nee, Austra is apart en ik hou daar wel van.
Ik wilde jullie voor deze maand verrassen met muziek uit een iets andere hoek dan dat je van me gewend bent. Wat vind je ervan? Vind je het niks, kun je het aanhoren of vind je het helemaal te gek?!
Volgende maand weer een gloednieuwe BOTM! Heb je zelf nog suggesties of pas geleden een nieuwe band ontdekt die volgens jou dé "Band Of The Month May" moet worden? Let me know! ;-)
We slaan deze maand even een andere weg in dan anders. De Canadese indie electronic band Austra is gevormd in 2009 door zangeres en keyboard spelende Katie Stelmanis, Maya Postepski (drums) en bassist Dorian Wolf. Daarvoor traden ze een aantal keer op onder de naam Private Life, maar omdat een andere band al zo heette veranderden ze het in Austra. Dit is Katie's tweede naam én in de Latijnse Mythologie is Austra de God van het Licht. Daarnaast bevat de band nog 2 achtergrondzangeressen, Sari en Romy, die met elke tour mee gaan.
Op 17 mei 2011 komt hun debuutalbum "Feel it Break" uit. Deze wordt later dat jaar, in december, nog een keer uitgebracht met een bonus cd. Hierop staan een aantal covers, remixes en nooit-gedraaide-nummers. Op 6 juli 2011 was het album genomineerd voor een Polaris Music Prize, maar verloor van Arcade Fires' The Suburbs. Wél wordt het album door meerdere kranten en bladen aangeprezen.
Omdat de band pas vrij kort bestaat is er inhoudelijk weinig informatie over te vinden. Jammer, maar ook wel logisch natuurlijk ;-) Ik heb Lose It nu ong. een halfjaar geleden voor het eerst gehoord op Pinguinradio en ik blijf dat tot op de dag van vandaag een fantastisch nummer vinden! Het album heb ik iets later ontdekt maar die blijft op m'n iPod voorlopig nog wel even staan.
Ik hou van heel veel stijlen muziek en ik dacht altijd niet zo van de elektronische kant te houden maar Austra bewijst voor mij het tegendeel. De muziek is spannend, mysterieus, relaxt en ook een beetje kunstzinnig. Kijkend naar de clips komen de vraagtekens naar boven. Wat is daar het verhaal achter? Het is absoluut geen doorsnee band die je elke dag kan draaien. Nee, Austra is apart en ik hou daar wel van.
Ik wilde jullie voor deze maand verrassen met muziek uit een iets andere hoek dan dat je van me gewend bent. Wat vind je ervan? Vind je het niks, kun je het aanhoren of vind je het helemaal te gek?!
Volgende maand weer een gloednieuwe BOTM! Heb je zelf nog suggesties of pas geleden een nieuwe band ontdekt die volgens jou dé "Band Of The Month May" moet worden? Let me know! ;-)
30 March 2012
Live report: Morning Parade
Gisteravond was ik samen met Amber bij een opkomend Engels bandje genaamd: Morning Parade. We zijn beide verliefd geworden op hun pas verschenen, gelijknamige debuutalbum en hebben meteen kaartjes ingeslagen voor het concert in de Melkweg op 29 maart 2012.
Morning Parade is een 5-koppige indie rock band uit Harlow, Essex UK. Leden van de band zijn: Steve Sparrow (zang en gitaar), Phil Titus (bass), Chad Thomas (gitaar), Ben Giddings (piano/synthesizer) en Andrew Hayes (drums). Net als vele andere bands ontmoetten ook zij elkaar op school. Het is begonnen met Steve en Phil die Chad leren kennen tijdens college. De 3 maken deel uit van een band met de naam: Anotherstory. Ze hebben één single uitgebracht en speelden een aantal jaar met elkaar. Toch mocht het succes niet baten en dus besloten de mannen de stekker eruit te trekken in 2007. Kort daarna heeft Steve nog een aantal soloprojecten gehad (die je overigens nog kunt terugluisteren op Youtube). Een paar maanden later loopt Steve Ben en Andy tegen het lijf en zij zijn de laatste 2 leden die aan de band worden toegevoegd. Ze hebben veel voorstellen gekregen van platenmaatschappijen maar zetten uiteindelijk hun handtekening onder het contract bij Parlophone. Hier staan onder meer Coldplay en Kylie Minogue ingeschreven. Dit gebeurde in mei 2010. In november 2010 kondigen de heren hun UK tour voor 2011 aan. Na dit festijn tourden ze in Europa samen met The Wombats. Daarnaast zouden ze vorig jaar op het Belgische Pukkelpop staan, ware het niet dat dit festival is getroffen door vreselijk noodweer wat tot een aantal doden heeft geleid. Het festival werd afgelast en het optreden ging dus niet door.
Op 5 maart 2012 kwam hun eerste album uit, met singles als Under The Stars, A&E en Us and Ourselves. Dit album is opgenomen in de studio van Blur en Gorillaz frontman Damon Albarn. Ze worden opgemerkt door de Britse radio, krijgen aardige recensies van MTV en Vogue én Under The Stars wordt gedraaid tijdens een aflevering van de populaire Amerikaanse serie The Vampire Diaries. Het geluk lijkt eindelijk aan hun kant te staan and a new band was born!
Leuk om te weten is dat de naam: “Morning Parade” is ontstaan dankzij de werkzaamheden van bandleden Steve en Phil voordat zij deelnamen aan de band. Beide heren begonnen ’s ochtends vroeg met werken en noemden de overgang tussen dag en nacht de Morning Parade.
En dan nu mijn belevenis tijdens het concert! Het was in de kleine zaal van de Melkweg, net als waar The Boxer Rebellion een paar maanden geleden optrad. Het voorprogramma was ook een Engels bandje: Dog Is Dead en Amber en ik vonden dat één van de leukste voorprogramma’s die we ooit gezien hebben. Leuke nummers en een perfect voorprogramma voor Morning Parade. Om iets over half 10 begon de hoofdact. De muziek van Morning Parade staat bekend om zijn 80’s sound, harde gitaren en snelle melodieën. Dit was deze avond duidelijk terug te horen. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het geluid af en toe echt niet al te best vond, maar de band walste er gewoon overheen en bewees hoe goed ze zijn live. Amber tikte me aan en zei dat ze de stem van de zanger op die van VanVelzen vindt lijken, en eigenlijk vind ik dat ook wel een beetje. Omdat ik de cd nog niet zo heel lang ken waren sommige nummers totaal nieuw voor me. Voordat de cd uitkwam hebben ze nog 2 EP’s uitgebracht waar ze ook een aantal nummers van gespeeld hebben. De chemie tussen de bandleden was duidelijk te zien, ze hadden er alle 5 de grootste lol in. Na het concert hebben we nog een praatje gemaakt met de toetsenist, die erg aardig was en ons de gesigneerde cd van een tientje gaf. En toen zat het er alweer op en besloten Amber en ik maar naar huis te gaan.
Het was niet het beste concert ooit, maar we hebben wel allebei een ontzettend leuke avond gehad. Als je deze band nog niet kent, neem dan snel een kijkje op de site en beluister de waanzinnige cd. Geloof me, daar ga je echt geen spijt van krijgen ;-)
Liefs Lisa
Morning Parade is een 5-koppige indie rock band uit Harlow, Essex UK. Leden van de band zijn: Steve Sparrow (zang en gitaar), Phil Titus (bass), Chad Thomas (gitaar), Ben Giddings (piano/synthesizer) en Andrew Hayes (drums). Net als vele andere bands ontmoetten ook zij elkaar op school. Het is begonnen met Steve en Phil die Chad leren kennen tijdens college. De 3 maken deel uit van een band met de naam: Anotherstory. Ze hebben één single uitgebracht en speelden een aantal jaar met elkaar. Toch mocht het succes niet baten en dus besloten de mannen de stekker eruit te trekken in 2007. Kort daarna heeft Steve nog een aantal soloprojecten gehad (die je overigens nog kunt terugluisteren op Youtube). Een paar maanden later loopt Steve Ben en Andy tegen het lijf en zij zijn de laatste 2 leden die aan de band worden toegevoegd. Ze hebben veel voorstellen gekregen van platenmaatschappijen maar zetten uiteindelijk hun handtekening onder het contract bij Parlophone. Hier staan onder meer Coldplay en Kylie Minogue ingeschreven. Dit gebeurde in mei 2010. In november 2010 kondigen de heren hun UK tour voor 2011 aan. Na dit festijn tourden ze in Europa samen met The Wombats. Daarnaast zouden ze vorig jaar op het Belgische Pukkelpop staan, ware het niet dat dit festival is getroffen door vreselijk noodweer wat tot een aantal doden heeft geleid. Het festival werd afgelast en het optreden ging dus niet door.
Op 5 maart 2012 kwam hun eerste album uit, met singles als Under The Stars, A&E en Us and Ourselves. Dit album is opgenomen in de studio van Blur en Gorillaz frontman Damon Albarn. Ze worden opgemerkt door de Britse radio, krijgen aardige recensies van MTV en Vogue én Under The Stars wordt gedraaid tijdens een aflevering van de populaire Amerikaanse serie The Vampire Diaries. Het geluk lijkt eindelijk aan hun kant te staan and a new band was born!
Leuk om te weten is dat de naam: “Morning Parade” is ontstaan dankzij de werkzaamheden van bandleden Steve en Phil voordat zij deelnamen aan de band. Beide heren begonnen ’s ochtends vroeg met werken en noemden de overgang tussen dag en nacht de Morning Parade.
En dan nu mijn belevenis tijdens het concert! Het was in de kleine zaal van de Melkweg, net als waar The Boxer Rebellion een paar maanden geleden optrad. Het voorprogramma was ook een Engels bandje: Dog Is Dead en Amber en ik vonden dat één van de leukste voorprogramma’s die we ooit gezien hebben. Leuke nummers en een perfect voorprogramma voor Morning Parade. Om iets over half 10 begon de hoofdact. De muziek van Morning Parade staat bekend om zijn 80’s sound, harde gitaren en snelle melodieën. Dit was deze avond duidelijk terug te horen. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het geluid af en toe echt niet al te best vond, maar de band walste er gewoon overheen en bewees hoe goed ze zijn live. Amber tikte me aan en zei dat ze de stem van de zanger op die van VanVelzen vindt lijken, en eigenlijk vind ik dat ook wel een beetje. Omdat ik de cd nog niet zo heel lang ken waren sommige nummers totaal nieuw voor me. Voordat de cd uitkwam hebben ze nog 2 EP’s uitgebracht waar ze ook een aantal nummers van gespeeld hebben. De chemie tussen de bandleden was duidelijk te zien, ze hadden er alle 5 de grootste lol in. Na het concert hebben we nog een praatje gemaakt met de toetsenist, die erg aardig was en ons de gesigneerde cd van een tientje gaf. En toen zat het er alweer op en besloten Amber en ik maar naar huis te gaan.
Het was niet het beste concert ooit, maar we hebben wel allebei een ontzettend leuke avond gehad. Als je deze band nog niet kent, neem dan snel een kijkje op de site en beluister de waanzinnige cd. Geloof me, daar ga je echt geen spijt van krijgen ;-)
Liefs Lisa
14 March 2012
BOTM #7: Boy & Bear
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Boy & Bear!
De eerste Australische Band Of The Month is Boy & Bear, afkomstig uit Yagoona, Sydney en is opgericht in 2009. Een vrij nieuwe band zou je dus kunnen zeggen. Boy & Bear maakt prachtige indie folk muziek die je hart sneller laat kloppen. Milk & Sticks wordt regelmatig gedraaid op de radio en hoe vaker ik het hoorde, hoe beter ik het begon te vinden. Maar pas echt verliefd werd ik na hun debuutalbum Moonfire te hebben geluisterd. Vooral in de eerste paar weken na het ontdekken van dit belachelijk goeie album kon ik het niet laten 'm elke dag even te draaien. Dat was voor mij reden genoeg om deze jongens tot de 7e BOTM te kronen.
Meestal begin ik met een inleiding en kom ik daarna pas met een conclusie en wat ik zelf van de desbetreffende band of artiest vind. Vond het nu wel een keer leuk om het andersom te doen. Je weet dus hoe ik erover denk, nu ga je alles lezen over de band in kwestie. Boy & Bear begon eigenlijk als een soloproject door zanger en gitarist Dave Hosking. Al gauw sloten singer/songwriters Jake Tarasenko, Killian Gavin en Tim en Jon Hart (broers?) zich aan. De mannen kwamen elkaar vaak tegen tijdens optredens waardoor er hechte vriendschappen zijn ontstaan. Ze besloten om samen als één band verder te gaan en dat heeft goed uitgepakt. Alle stemmen bij elkaar maken het tot een harmonieus geheel. Ze worden opgemerkt door de Australische radio en krijgen een platencontract bij het bekende Universal label. Daarnaast touren ze in 2009 o.a. met Angus & Julia Stone en the Hungry Kids of Hungary. Tijdens hun Britse tour vergezellen ze zangeres Laura Marling en Alessi's Ark. Maar de band wordt pas echt populair als ze het geluk hebben in het voorprogramma van Mumford & Sons te mogen staan, tijdens hun tour door Australië. Kort daarna brengen ze hun eerste EP, With Emperor Antartica uit en komt op plaats 63 binnen in de Australische ARIA Charts. De single 'Mexican Mavis' wordt gedraaid in een aflevering van de populaire tienerserie 90210.
2011 wordt het jaar van Boy & Bear als zij hun debuutalbum Moonfire lanceren. Dit album is opgenomen in een studio in Nashville, Tennessee en weet de tweede plaats te halen in de ARIA Top 50 Album Chart. Daarnaast brengen ze dat jaar ook nog een Live EP uit én slepen ze prijs na prijs in de wacht.
Nu heeft dus ook Nederland de smaak te pakken. Binnenkort, 22 april, staan de mannen in Bitterzoet Amsterdam en ik kan blij vermelden dat ik daar aanwezig zal zijn. Ik heb er ontzettend veel zin in en daar kun je natuurlijk een uitgebreide Live Report van verwachten! ;-)
Maar wat maakt Boy & Bear nou zo bijzonder? Ten eerste merk je dat ze op dezelfde lijn liggen als Mumford & Sons (afgezien van het & teken). Folk staat centraal in hun muziek en alle instrumenten die daar mooi bij kleuren worden erbij gehaald. Daarnaast vind ik het echt een mix tussen Mumford & Sons, Fleet Foxes en The Boxer Rebellion. Je zou het een soort mengelmoes kunnen noemen. Zoals je weet hou ik gewoon heel erg van folk muziek en er kunnen er, wat mij betreft, niet genoeg bands van zijn die het maken!
Goed, ik stop ik ermee. Geen wilde verhalen of uitgebreide verslagen dit keer. Maar de band is goed op weg om het te gaan maken in de muziekwereld. Ik weet zeker dat binnen de kortste keren iedereen weet wie Boy & Bear is. En stiekem, ondanks dat ik ze binnenkort toch live ga zien, hoop ik dat ze op Lowlands komen om ook daar iedereen in te pakken. Ja, dat gaat helemaal goed komen..
Liefs Lisa
De eerste Australische Band Of The Month is Boy & Bear, afkomstig uit Yagoona, Sydney en is opgericht in 2009. Een vrij nieuwe band zou je dus kunnen zeggen. Boy & Bear maakt prachtige indie folk muziek die je hart sneller laat kloppen. Milk & Sticks wordt regelmatig gedraaid op de radio en hoe vaker ik het hoorde, hoe beter ik het begon te vinden. Maar pas echt verliefd werd ik na hun debuutalbum Moonfire te hebben geluisterd. Vooral in de eerste paar weken na het ontdekken van dit belachelijk goeie album kon ik het niet laten 'm elke dag even te draaien. Dat was voor mij reden genoeg om deze jongens tot de 7e BOTM te kronen.
Meestal begin ik met een inleiding en kom ik daarna pas met een conclusie en wat ik zelf van de desbetreffende band of artiest vind. Vond het nu wel een keer leuk om het andersom te doen. Je weet dus hoe ik erover denk, nu ga je alles lezen over de band in kwestie. Boy & Bear begon eigenlijk als een soloproject door zanger en gitarist Dave Hosking. Al gauw sloten singer/songwriters Jake Tarasenko, Killian Gavin en Tim en Jon Hart (broers?) zich aan. De mannen kwamen elkaar vaak tegen tijdens optredens waardoor er hechte vriendschappen zijn ontstaan. Ze besloten om samen als één band verder te gaan en dat heeft goed uitgepakt. Alle stemmen bij elkaar maken het tot een harmonieus geheel. Ze worden opgemerkt door de Australische radio en krijgen een platencontract bij het bekende Universal label. Daarnaast touren ze in 2009 o.a. met Angus & Julia Stone en the Hungry Kids of Hungary. Tijdens hun Britse tour vergezellen ze zangeres Laura Marling en Alessi's Ark. Maar de band wordt pas echt populair als ze het geluk hebben in het voorprogramma van Mumford & Sons te mogen staan, tijdens hun tour door Australië. Kort daarna brengen ze hun eerste EP, With Emperor Antartica uit en komt op plaats 63 binnen in de Australische ARIA Charts. De single 'Mexican Mavis' wordt gedraaid in een aflevering van de populaire tienerserie 90210.
2011 wordt het jaar van Boy & Bear als zij hun debuutalbum Moonfire lanceren. Dit album is opgenomen in een studio in Nashville, Tennessee en weet de tweede plaats te halen in de ARIA Top 50 Album Chart. Daarnaast brengen ze dat jaar ook nog een Live EP uit én slepen ze prijs na prijs in de wacht.
Nu heeft dus ook Nederland de smaak te pakken. Binnenkort, 22 april, staan de mannen in Bitterzoet Amsterdam en ik kan blij vermelden dat ik daar aanwezig zal zijn. Ik heb er ontzettend veel zin in en daar kun je natuurlijk een uitgebreide Live Report van verwachten! ;-)
Maar wat maakt Boy & Bear nou zo bijzonder? Ten eerste merk je dat ze op dezelfde lijn liggen als Mumford & Sons (afgezien van het & teken). Folk staat centraal in hun muziek en alle instrumenten die daar mooi bij kleuren worden erbij gehaald. Daarnaast vind ik het echt een mix tussen Mumford & Sons, Fleet Foxes en The Boxer Rebellion. Je zou het een soort mengelmoes kunnen noemen. Zoals je weet hou ik gewoon heel erg van folk muziek en er kunnen er, wat mij betreft, niet genoeg bands van zijn die het maken!
Goed, ik stop ik ermee. Geen wilde verhalen of uitgebreide verslagen dit keer. Maar de band is goed op weg om het te gaan maken in de muziekwereld. Ik weet zeker dat binnen de kortste keren iedereen weet wie Boy & Bear is. En stiekem, ondanks dat ik ze binnenkort toch live ga zien, hoop ik dat ze op Lowlands komen om ook daar iedereen in te pakken. Ja, dat gaat helemaal goed komen..
Liefs Lisa
11 January 2012
BOTM #5: Bell X1
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Bell X1!
De uit Ierland afkomstige indie rock band Bell X1 is opgericht in 1999 en is vernoemd naar het allereerste vliegtuig dat de geluidsbarrière doorbrak. Bandleden Paul Noonan (zang), David Geraghty (gitaar, keyboard), Dominic Philips (bass) en Brain Crosby (gitaar) vormden samen met Damien Rice van 1991 tot 1998 de groep Juniper die maar kort bestaan heeft door de uiteenlopende ideeën en meningen van de bandleden en het platenlabel. Damien Rice heeft een grote solocarrière opgebouwd, de overige bandleden zijn verder gegaan onder een nieuwe naam en hebben ook inmiddels 5 studioalbums op hun naam staan.
Te beginnen met 'Neither Am I' uit het jaar 2000. Dit album wordt een groot succes in Ierland en komt hoog in de albumlijsten te staan. De band hoopte ook het Verenigd Koninkrijk en Europa omver te blazen maar dit is helaas (nog) niet gelukt. Wél staan dat jaar de Ierse mannen op het bekende Eurosonic Festival in ons eigen Groningen.
'Music In Mouth' (2003) doet het beter in de media en wordt dubbel platina in Ierland. Ook verschijnen er 4 singles mét videoclip en zijn de heren vaker op de radio te horen. Naast hun eigen tour door de UK en Europa is de band ook opstap met andere bekende namen als Aqualung, Keane, Snow Patrol en Starsailor. Maar in 2004 begon ook Amerika deze band op te merken. Het mooie nummer "Eve, The Apple Of My Eye" werd gedraaid tijdens een lesbische scène in de serie The O.C.
In 2005 verschijnt 'Flock', hun derde studioalbum. Hier komt ook een live cd en dvd van uit: 'Tour de Flock', opgenomen in de Point Theatre in Dublin. Bekende singles van dit album zijn "Bigger Than Me", "Flame" en "Rocky Took A Lover" die ze live spelen tijdens een uitzending van (daar is 'ie weer) de Late Show with David Letterman. In 2007 heeft de band voor de zoveelste keer problemen met hun platenmaatschappij. Toch gaat hun tour door Noord Amerika gewoon door. Dit is ook niet echt een succes als blijkt dat tijdens de vlucht de gitaren zoek zijn geraakt. En of dat nog niet genoeg is brandt hun tourbus volledig uit en is er sprake van € 32.000 euro aan schade. Gelukkig zijn er geen slachttoffers gevallen maar is de tour wel onmiddellijk stopgezet.
We zijn inmiddels 4 jaar verder en Bell X1 levert weer een nieuwe weergaloze plaat af: 'Blue Lights On The Runway'. Ter promotie hiervan staan ze in 2009 continu op de bühne. Waaronder verschillende festivals in Europa en ze mogen samen met The Script het voorprogramma van U2 verzorgen. Het album is ook in Nederland goed ontvangen. Ik heb daarom een leuk filmpje voor je van Eric Corton die voor NRC Rocks nieuwe bands en artiesten onder de loep neemt. Klik hier voor de link!
Dit jaar kwam 'Bloodless Coup' uit, het album waarmee ik ze heb leren kennen en die naast Nederland ook is uitgebracht in Duitsland, België, Groot-Brittannië, Frankrijk, Amerika en Canada.
Bell X1 haalt de ene prijs na de ander binnen en heeft Ierland goed op de kaart gezet. Qua stijl lijkt het heel veel op de Talking Heads, wat zijzelf ook beamen en wat voor hun een grote inspiratiebron was/is. Ikzelf heb 'Bloodless Coup' helemaal grijsgedraaid afgelopen jaar omdat het een album is wat alle kanten opgaat. Het is spannend en mysterieus maar tegelijkertijd mooi en relaxt. Hij staat dan ook niet voor niks op 2 in The Music List Of 2011. Weer een band met toegevoegde waarde en juist omdat ze niet zo heel bekend zijn hier in Nederland wilde ik ze graag aan jullie voorstellen. Ik hoop dat ze snel weer ons landje mogen verblijden met een concert!
Dat was 'm weer voor nu! Ik hoop dat je het interessant vond om wat te weten te komen over deze wat onbekende maar fantastische band. Naast alle gouden en platina platen aan de muur mogen ze van mij ook de "Best Album Cover" (of every CD) in ontvangst nemen, want daar hebben ze echt goed over nagedacht. Ditzelfde geldt voor alle videoclips die allemaal goed in elkaar zitten en die leuk zijn om te bekijken.
Wordt het een artiest volgende maand of toch weer een band die in het zonnetje gezet mag worden? Blijf me volgen via Twitter waar ik heel misschien wat hints zal geven ;-) Maar, je kunt natuurlijk ook de oude BOTM's bekijken!
Liefs Lisa
De uit Ierland afkomstige indie rock band Bell X1 is opgericht in 1999 en is vernoemd naar het allereerste vliegtuig dat de geluidsbarrière doorbrak. Bandleden Paul Noonan (zang), David Geraghty (gitaar, keyboard), Dominic Philips (bass) en Brain Crosby (gitaar) vormden samen met Damien Rice van 1991 tot 1998 de groep Juniper die maar kort bestaan heeft door de uiteenlopende ideeën en meningen van de bandleden en het platenlabel. Damien Rice heeft een grote solocarrière opgebouwd, de overige bandleden zijn verder gegaan onder een nieuwe naam en hebben ook inmiddels 5 studioalbums op hun naam staan.
Te beginnen met 'Neither Am I' uit het jaar 2000. Dit album wordt een groot succes in Ierland en komt hoog in de albumlijsten te staan. De band hoopte ook het Verenigd Koninkrijk en Europa omver te blazen maar dit is helaas (nog) niet gelukt. Wél staan dat jaar de Ierse mannen op het bekende Eurosonic Festival in ons eigen Groningen.
'Music In Mouth' (2003) doet het beter in de media en wordt dubbel platina in Ierland. Ook verschijnen er 4 singles mét videoclip en zijn de heren vaker op de radio te horen. Naast hun eigen tour door de UK en Europa is de band ook opstap met andere bekende namen als Aqualung, Keane, Snow Patrol en Starsailor. Maar in 2004 begon ook Amerika deze band op te merken. Het mooie nummer "Eve, The Apple Of My Eye" werd gedraaid tijdens een lesbische scène in de serie The O.C.
In 2005 verschijnt 'Flock', hun derde studioalbum. Hier komt ook een live cd en dvd van uit: 'Tour de Flock', opgenomen in de Point Theatre in Dublin. Bekende singles van dit album zijn "Bigger Than Me", "Flame" en "Rocky Took A Lover" die ze live spelen tijdens een uitzending van (daar is 'ie weer) de Late Show with David Letterman. In 2007 heeft de band voor de zoveelste keer problemen met hun platenmaatschappij. Toch gaat hun tour door Noord Amerika gewoon door. Dit is ook niet echt een succes als blijkt dat tijdens de vlucht de gitaren zoek zijn geraakt. En of dat nog niet genoeg is brandt hun tourbus volledig uit en is er sprake van € 32.000 euro aan schade. Gelukkig zijn er geen slachttoffers gevallen maar is de tour wel onmiddellijk stopgezet.
We zijn inmiddels 4 jaar verder en Bell X1 levert weer een nieuwe weergaloze plaat af: 'Blue Lights On The Runway'. Ter promotie hiervan staan ze in 2009 continu op de bühne. Waaronder verschillende festivals in Europa en ze mogen samen met The Script het voorprogramma van U2 verzorgen. Het album is ook in Nederland goed ontvangen. Ik heb daarom een leuk filmpje voor je van Eric Corton die voor NRC Rocks nieuwe bands en artiesten onder de loep neemt. Klik hier voor de link!
Dit jaar kwam 'Bloodless Coup' uit, het album waarmee ik ze heb leren kennen en die naast Nederland ook is uitgebracht in Duitsland, België, Groot-Brittannië, Frankrijk, Amerika en Canada.
Bell X1 haalt de ene prijs na de ander binnen en heeft Ierland goed op de kaart gezet. Qua stijl lijkt het heel veel op de Talking Heads, wat zijzelf ook beamen en wat voor hun een grote inspiratiebron was/is. Ikzelf heb 'Bloodless Coup' helemaal grijsgedraaid afgelopen jaar omdat het een album is wat alle kanten opgaat. Het is spannend en mysterieus maar tegelijkertijd mooi en relaxt. Hij staat dan ook niet voor niks op 2 in The Music List Of 2011. Weer een band met toegevoegde waarde en juist omdat ze niet zo heel bekend zijn hier in Nederland wilde ik ze graag aan jullie voorstellen. Ik hoop dat ze snel weer ons landje mogen verblijden met een concert!
Dat was 'm weer voor nu! Ik hoop dat je het interessant vond om wat te weten te komen over deze wat onbekende maar fantastische band. Naast alle gouden en platina platen aan de muur mogen ze van mij ook de "Best Album Cover" (of every CD) in ontvangst nemen, want daar hebben ze echt goed over nagedacht. Ditzelfde geldt voor alle videoclips die allemaal goed in elkaar zitten en die leuk zijn om te bekijken.
Wordt het een artiest volgende maand of toch weer een band die in het zonnetje gezet mag worden? Blijf me volgen via Twitter waar ik heel misschien wat hints zal geven ;-) Maar, je kunt natuurlijk ook de oude BOTM's bekijken!
Liefs Lisa
