BOTM #15: Dog Is Dead

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Dog Is Dead!



Tijd voor weer een nieuwe BOTM! Met de nadruk op 'nieuw' want dat zijn deze jongens van de indie pop band Dog Is Dead. Ze komen uit West Bridgford, Nottingham (UK) en beschrijven hun muziek als "harmonieuze en dansbare indie met een vleugje jazz". De band bestaat uit Robert Milton (zang, gitaar, bas), Rob 'Paul Roberts' White (zang en gitaar), Joss Van Wilder (zang, keyboards, gitaar), Lawrence 'Trev' Cole (zang, bas, gitaar en saxofoon) en Daniel Harvey (drums). Een muzikale vijfkoppige formatie die elkaar al vroeg leerden kennen, namelijk op school. Op hun 13e hadden ze al een bandje gevormd met de naam Oh, Henry! naar de Oh, Henry chocoladereep. Maar uiteindelijk besloten ze verder te gaan onder de naam Dog Is Dead, wat in eerste instantie ontstaan is als een grap. Om toch een verklaring voor de naam te geven zegt de band te zijn geïnspireerd door Shakespeare's Richard de Derde. Rond 2008 trad de band geregeld op in hun woonplaats Nottingham.



In 2009 tourde de band met One Night Only en Cajun Dance Party en bracht in april dat jaar hun eerste EP uit, onder hun eigen label Your Childhood Records. Daarnaast performden ze dat jaar op twee festivals in Engeland. In 2010 verzorgden ze het voorprogramma van de Amerikaanse rockband OK Go en stonden in de zomer van dat jaar op het bekende Glastonbury festival. Dat jaar kwam ook hun eerste single Glockenspiel Song uit, vervolgd door Young. Beide singles zijn best vaak gedraaid op de Britse radio.





In 2011 kregen de heren een nieuw management en tekenden bij platenlabel Atlantic Records. Daarnaast werd in maart hun single gebruikt voor de populaire Britse tienerserie Skins. Na de eerste twee singles kwam er vrij snel nieuw werk van Dog Is Dead. River Jordan en Hands Down waren de volgende twee die uitkwamen. Ook dit jaar waren ze weer continu op tournee en mochten zichzelf support acts noemen van bands als Bombay Bicycle Club, Viva Brother en Morning Parade. Ook stonden er een hoop festivals op hun lijstje waardoor ze steeds meer naamsbekendheid kregen.



Dit jaar stond volledig in het teken van hun debuutalbum All Our Favourite Stories die in oktober uitkwam. Deze 16 tracks tellende cd bevat naast hun singles nog veel meer vrolijke, maar ook mysterieuze en vooral dansbare nummers. Er is een grote UK tour voor dit jaar en volgend jaar aangekondigd, dus hopelijk gaan de mannen het helemaal maken. Ik ken ze en omschrijf ze als één van de leukste voorprogramma's die ik ooit gezien heb. Weet je het nog? Dat concert in de kleine zaal van de Melkweg op 29 maart, dit jaar? Vast niet.. daarom kun je hier het hele verslag teruglezen. Ze waren die avond de support act van Morning Parade (ook een gave band die ik dit jaar ontdekt heb). Mijn zusje en ik stonden die avond zo te genieten van al dat moois wat voorbij kwam. Om heel eerlijk te zijn had ik verwacht nooit meer iets te horen van de 'dooie hondjes'. Zo gaat het toch meestal met voorprogramma's. Maar toen ze dit najaar airplay kregen op Pinguinradio dacht ik: "Hé, misschien dacht ik dat toch verkeerd!" En dan dat geweldige album, waar ze me echt mee omver blazen. Ja, ik ben fan! Hopelijk maken ze in hun tourschema een plekje vrij om Amsterdam een bezoekje te geven. Zo ja, dan sta ik vooraan!



Dat was het weer voor nu! Kende je deze nieuwe band nog niet, check dan zeker even hun cd op Spotify. Wie weet nomineer ik 'm wel als Best Album of 2012. Maar, zover zijn we nog niet ;-) Nog een fijne week en tot snel!

Liefs Lisa

Image source 1 / 2

Live report: Kensington

Zo, dat zijn een hoop blogberichten over muziek (na elkaar). Tja, dat krijg je ervan als je zo vaak naar concerten gaat en nieuwe bands ontdekt als ik ;-) Gisteren nog, voor de vierde keer, stond daar de Utrechtse band Kensington voor mij en heel veel andere fans in een (uitverkocht!) Patronaat te spelen. En wat was dat weer waanzinnig goed zeg! De laatste keer dat ik ze zag was 26 mei, dit jaar. Op een klein podiumpje, tijdens één of ander feestweek in Edam. De mensen die écht aan het opletten waren, was ik, mijn aanhang (vader, moeder, zus) en een paar jongens (op één hand te tellen dus). Toch jammer! Maar, er is inmiddels een hoop veranderd voor de jongens van Kensington. Ze kregen meer publiciteit en begonnen een naam op te bouwen in de Nederlandse muziekwereld. En dat verdienen ze ook! Man, wat een geluid weten zij keer op keer te produceren! Echt ongelofelijk hoe ze me elke keer weten weg te blazen. Het was even inkomen, maar uiteindelijk stond ik weer ouderwets te genieten. Omdat hun tour is vernoemd naar hun nieuwe album Vultures, speelden ze dus veel tracks van dat album. Call My Name, Send Me Away en We Are The Young zijn mijn favorieten en kwamen allemaal voorbij. Als toegift deden ze van hun vorige album Borders o.a. The Heart Of It en I Was Too Scared en vooral bij die laatste gaven ze écht alles wat ze in huis hadden. Ja, ook hier kijk ik weer heel positief op terug. Als je ze nog niet eerder live hebt gezien en je houdt van bands als Editors en Kings Of Leon, ga dan zeker deze rockers opzoeken! Je krijgt er geen spijt van! ;-)

BOTM #13: Ane Brun

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Ane Brun!



Ik hoefde niet lang na te denken wie deze maand "BOTM" zou worden. De eer gaat naar de Noorse singer-songwriter Ane Brun. Vorige maand live gezien op Lowlands en daarvoor nog nooit iets over haar gehoord. En dat terwijl ze al ruim tien jaar actief is en meer dan acht albums heeft uitgebracht. Daarnaast is het lang geleden dat we een vrouwelijk artiest in deze column hadden. Kortom, redenen genoeg om deze blonde dame met de helderste blauwe ogen die je ooit gezien hebt, onder de loep te nemen.



Ane Brunvoll (zoals ze voluit heet) werd op 10 maart 1976 in Molde, Noorwegen geboren. Haar ouders zijn in het dagelijks leven allebei muzikant. Haar talent heeft ze dus niet van een vreemde. Toch speelde muziek pas op een latere leeftijd voor haar een rol. Ze verlaat haar geboorteplaats rond 1995 en hopt van Barcelona in Spanje tot Oslo en Bergen in Noorwegen. Tussen haar studie Rechten en haar Spaanse lessen door schrijft ze haar eigen nummers en verdient ze haar brood met het werken in platenzaken en bars. Na een paar jaar schrijven en optreden in Bergen verhuist ze in 2001 naar Stockholm, Zweden om haar muzikale carrière naar een hoger niveau te tillen. In 2002 brengt ze haar eerste studioalbum Spending Time with Morgan uit. Het album valt onder het platenlabel DetErMine en wordt in 11 landen uitgebracht.



Uiteraard doet Ane een grote tour door Europa maar stopt er al vrij snel mee vanwege gezondheidsproblemen. Na een pauze van een half jaar staat ze weer op de planken en brengt een jaar later (2005) haar tweede album A Temporary Dive uit. In 2006 staat het album in de schappen in Groot-Brittannië en Noord-Amerika en vanaf 2007 kun je de cd zelfs in Japan kopen. Naast de wat meer donkere nummers is er ook plek voor wat uitblinkers, waaronder het duet met de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith (Song No. 6). A Temporary Dive krijgt goeie recensies en veel nominaties. Daarnaast is Ane dat jaar genomineerd voor de Norwegian Grammies in de categorie 'Best Female Artist'.



Omdat de duetten en samenwerkingen met andere bands en artiesten in het verleden erg goed aansloegen bracht Ane in 2005 Duets uit. Op dit album is naast haar duet met Ron Sexsmith, onder meer duetten met Syd Matters (Franse band) en Teitur (Deense singer-songwriter) te horen. Het nummer Lift Me met de Noorse rockband Madrugada leverde haar zelfs een Grammy Award op. De jaren daarna is Ane continu op tournee met een steeds weer wisselend repertoire. Zo speelt ze de ene keer met een enorme band met strijkers en andere orkestliederen en vervolgens weer vrij intiem met een klein bandje van een paar man. Ook doet ze regelmatig solo-optredens met slechts alleen haar akoestische gitaar. Zo is ze tenslotte ook begonnen. In 2008 brengt Ane Brun Changing of the Seasons uit waar Nico Muhly van Antony and the Johnsons akkoorden voor schreef. Daarnaast is de muziek van dit album gebruikt in de film The Reader met Kate Winslet.



In 2009 stond Ane Brun in de Stockholm Concert Hall. Dit concert is opgenomen en uitgebracht op DVD. Ook maakte ze zich dat jaar hard voor het klimaat en organiseerde het No More Lullabies concert. Tijdens dit zeven uur durende concert traden onder meer uit Zweden Robyn, Loney, Dear, Titiyo en Benny Andersson van ABBA op. Dit gebeurde allemaal op de International Day of Climate Action op 24 oktober 2009. Deze grote actie kreeg flink wat publiciteit en is dus met succes geslaagd. Een jaar later is Ane te horen op het nieuwe album (New Blood) van Peter Gabriel met wie ze ook op tournee gaat. Eind 2011 brengt Ane Brun haar zesde studioalbum It All Starts With One uit en heeft ze momenteel samenwerkingen lopen met Peter Gabriel en Jamie Cullum.



En dan zijn we door de informatie heen! Best een hoop dit keer, maar dat mag ook wel voor een artiest als Ane Brun. Man, wat stond ik versteld na het zien van haar optreden op Lowlands. Zo magisch en meeslepend dat ik volledig in trans was. Nooit geweten dat het zo'n indruk op mij zou maken. Maar goed, om af te sluiten laat ik je niet een lijstje met nummers horen (wat ik normaal gesproken doe) maar een serie aan videoclips van haar laatste album. Deze vier clips hebben één verhaal wat ik al best bijzonder vind omdat ik geen één band of artiest ken die dat gedaan heeft. Kijk mee en geniet! En ik zeg: tot de volgende BOTM!

BOTM #8: Austra

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Austra!



We slaan deze maand even een andere weg in dan anders. De Canadese indie electronic band Austra is gevormd in 2009 door zangeres en keyboard spelende Katie Stelmanis, Maya Postepski (drums) en bassist Dorian Wolf. Daarvoor traden ze een aantal keer op onder de naam Private Life, maar omdat een andere band al zo heette veranderden ze het in Austra. Dit is Katie's tweede naam én in de Latijnse Mythologie is Austra de God van het Licht. Daarnaast bevat de band nog 2 achtergrondzangeressen, Sari en Romy, die met elke tour mee gaan.



Op 17 mei 2011 komt hun debuutalbum "Feel it Break" uit. Deze wordt later dat jaar, in december, nog een keer uitgebracht met een bonus cd. Hierop staan een aantal covers, remixes en nooit-gedraaide-nummers. Op 6 juli 2011 was het album genomineerd voor een Polaris Music Prize, maar verloor van Arcade Fires' The Suburbs. Wél wordt het album door meerdere kranten en bladen aangeprezen.



Omdat de band pas vrij kort bestaat is er inhoudelijk weinig informatie over te vinden. Jammer, maar ook wel logisch natuurlijk ;-) Ik heb Lose It nu ong. een halfjaar geleden voor het eerst gehoord op Pinguinradio en ik blijf dat tot op de dag van vandaag een fantastisch nummer vinden! Het album heb ik iets later ontdekt maar die blijft op m'n iPod voorlopig nog wel even staan.



Ik hou van heel veel stijlen muziek en ik dacht altijd niet zo van de elektronische kant te houden maar Austra bewijst voor mij het tegendeel. De muziek is spannend, mysterieus, relaxt en ook een beetje kunstzinnig. Kijkend naar de clips komen de vraagtekens naar boven. Wat is daar het verhaal achter? Het is absoluut geen doorsnee band die je elke dag kan draaien. Nee, Austra is apart en ik hou daar wel van.



Ik wilde jullie voor deze maand verrassen met muziek uit een iets andere hoek dan dat je van me gewend bent. Wat vind je ervan? Vind je het niks, kun je het aanhoren of vind je het helemaal te gek?!

Volgende maand weer een gloednieuwe BOTM! Heb je zelf nog suggesties of pas geleden een nieuwe band ontdekt die volgens jou dé "Band Of The Month May" moet worden? Let me know! ;-)

BOTM #6: First Aid Kit

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: First Aid Kit!



We blijven nog even in de folk scene want de Zweedse zusjes Johanna (21) en Klara (18) geboren in Söderberg zijn deze maand "Band Of The Month"! In 2007 beginnen ze met het schrijven van hun eigen liedjes. Maar hun grote doorbraak komt in 2008 wanneer ze Tiger Mountain Peasant Song van de Fleet Foxes (akoestisch) op Youtube zetten. De video is inmiddels al ruim 2,8 miljoen keer bekeken and a new band was born! First Aid Kit (EHBO-kit is de Nederlandse vertaling) brengt in april 2008 hun eerste EP uit "Drunken Trees" en wordt veelvuldig gedraaid op de Zweedse radio. Platenlabel Rabid Records lanceert het schijfje maar wordt een jaar later overgenomen door Wichita Records die er 4 nummers aan toevoegt.



2 jaar later (25 januari 2010) verschijnt hun debuutalbum: "The Big Black & The Blue". Hierbij komt een lange intensieve tour kijken. Ze treden onder meer op in Groot-Brittannië, Noord-Amerika, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en delen van Europa. Als klap op de vuurpijl staan ze die zomer op het Primavera Festival in Barcelona. Een paar maanden later zijn de meiden in Nashville, Tennessee en worden gevraagd door niemand minder dan Jack White voor het opnemen van een single voor zijn Third Man Records reeks. In februari 2011 slaan First Aid Kit en indie rock band Bright Eyes de handen ineen en werken aan een nieuwe plaat die nog uitgebracht moet worden, maar zal worden geproduceerd door Mike Mogis.



Afgelopen maand (vrijdag 20 januari 2012) kwam hun tweede studio album: "The Lion's Roar" met de gelijknamige single uit. De bijzondere clip van dit nummer werd vaak gedraaid op MTV waardoor ik deze band heb leren kennen. Sinds een paar weken is ook hun tweede single Emmylou uit en komt regelmatig voorbij op Pinguinradio.



Je ziet het, ik ben er doorheen met m'n informatie! Jammer dat er weinig over deze band te vinden is. Nadat ik hopeloos verliefd werd op Alela Diane en haar prachtige folklorische stem ontdekte ik deze 2 meiden die bewijzen dat net zo goed te kunnen. Ik heb The Lion's Roar ontzettend veel gedraaid en was benieuwd naar het nieuwe album. Daar werd ik ook erg blij van kan ik je vertellen! Dat deze meiden nog maar zo jong zijn vind ik echt heel bijzonder. Hun tweestemmigheid en mooie dromerige liedjes brengen je heel even, heel ver weg van de bewoonde wereld.



Ik hoop dat het de meiden echt gaat lukken om nationaal en internationaal door te breken. Dat ze hier vaak op de Nederlandse radio en tv te zien/horen zijn is in ieder geval al een goed teken. Ik heb niks kunnen vinden over een optreden hier in het verleden of binnenkort. Hopelijk maken ze, ondanks hun drukke tourschema's, toch nog een plekje vrij om in Nederland te spelen. Ik ben er dan zeker bij!



Een vrij korte, maar wel sterke "Band Of The Month" deze maand. Heb je zelf nog suggesties of leuke, nieuwe (oude mag ook) bands of artiesten die volgens jou écht de "Band Of The Month" moeten worden, moet je me maar even privé een mailtje sturen. Ik hoor graag jullie tips! :)

Dit was het voor nu, tot snel weer ziens.. Of beter gezegd: "Vi ses snart"!

BOTM #4: Alela Diane

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een nieuwe maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met de geschiedenis en het ontstaan van de band, de cd's die ze hebben uitgebracht en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Alela Diane!



Oké, niet echt een band dit keer maar wel een artiest die gezien mag worden! Alela Diane Menig is geboren op 20 april 1983 in Nevada City (VS) en stamt uit een muzikaal gezin. Dit wordt op jonge leeftijd al flink gestimuleerd. Naast het koor op school waar ze in zat leerde ze zichzelf gitaar spelen en schreef haar eigen nummers over familie en de natuur. In 2003 brengt ze haar eerste zelfgeproduceerde album uit: "Forest Parade" die ze ten gehoren mag brengen tijdens concerten van haar vriendin tevens zangeres én harpspeelster Joanna Newsom. Een jaar later vertrekt Alela met haar band naar Europa en schrijft daar de nummers voor haar tweede album: "The Pirate's Gospel". Dit album is opgenomen in de studio van haar vader en werd uitgebracht door platenlabel Holocene Music. Een leuk detail van dit album zijn de handgemaakte hoezen die Alela samen met haar moeder heeft gemaakt. Twee jaar later wordt het album zowel in Amerika als Europa uitgebracht. Er verschijnen drie videoclips en het album krijgt goede recensies.



In 2007 staat Alela en haar band veel op de bühne in Amerika. Zo mochten ze het voorprogramma verzorgen van o.a. Iron & Wine, Akron/Family, The Decemberists, en Vashti Bunyan én staat ze dat jaar op het Green Man Festival in Wales (UK). Vervolgens tourt ze in 2008 door Engeland, Ierland, Frankrijk, Zwitserland, Nederland, Belgie en Duitsland én komt begin 2009 haar derde studioalbum: "To Be Still" uit. Ook dan staat ze vaak op het podium en geeft veel concerten in Europa. Daarnaast opende ze in een aantal shows in Amerika voor de country/folk band Blitzen Trapper.



Na al het touren van de afgelopen jaren neemt Alela even pauze in 2010 maar kwam dit jaar weer terug met een nieuw album: "Alela Diane & Wild Divine". Haar band Wild Divine bestaat uit zijzelf, haar vader Tom Menig en haar man Tom Bevitori. Ze zijn zojuist teruggekeerd van een intensieve tour door zowel Amerika als Europa. In juli 2011 stond Alela Diane & Wild Divine geregeld in het voorprogramma van de Fleet Foxes.



Tot zover alles wat je over deze waanzinnige singer/songwriter moet weten. Wij hadden de eer haar live te zien op zondag 9 oktober in ons all time stamcafé Patronaat in Haarlem. Dankzij onze deelname aan de Popkwis van Patronaat (21 september jl.) kregen we als prijs vier concertkaartjes voor een, toen nog onbekende zangeres. Eenmaal thuis zijn we kennis gaan maken met deze muziek en het sprak ons alle vier gelijk aan. Maar live werden we toch wel echt compleet verrast. Wat een fantastisch concert was dat zeg. Jammer genoeg hebben we daar geen foto's van gemaakt (daar baal ik nu echt van!) want dat was voor nu natuurlijk leuk geweest! De band was (heel onterecht) van de grote naar de kleine zaal verplaatst, maar dat maakte het concert niet minder leuk of goed. Alle bandleden gaven alles wat ze in huis hadden en de prachtige warme stem van Alela bracht me af en toe ijskoude kippenvel momenten. We mochten er dan dit keer gratis naartoe maar ik zou de volgende keer als ze in het land is zeker weer gaan. Het is het dubbel en dwars waard!



Uiteraard ben ik na het optreden bij verschillende mensen gaan polsen of zij Alela Diane en haar band kende. Tevergeefs, helaas. Dat vind ik echt heel jammer want zo iemand verdient gewoon een plek in onze hitlijsten. Maar ik geef het nog niet op! Ik hoop dat hiermee de eerste stap is gezet wat kan leiden tot een grote doorbraak van folkmuziek in Nederland.





Dit was 'm dan, de allerlaatste BOTM van dit jaar! Ik hoop dat je wat wijzer bent geworden van al het nieuwe én oude muziek wat ik je aangereikt heb en dat je de artikels met plezier hebt gelezen. In januari verschijnt de eerste BOTM van 2012. Wie dat gaan worden is voor jullie een vraag en voor mij een weet ;-)


Liefs Lisa

Live report: The Boxer Rebellion

Als het goed is, het allerlaatste concert van dit jaar: The Boxer Rebellion. Gisteren traden ze op in de Melkweg Amsterdam. De afsluiter van deze tour door ons landje. Ik, Amber en mijn ouders hadden de eer erbij te zijn..



Maar eerst wat informatie over deze grote band! Na de dood van zijn moeder verhuist de Amerikaanse zanger Nathan Nicholson naar Londen, waar hij (via internet) de Australische gitarist Todd Howe leert kennen. Samen met drummer Piers Hewitt en (oud)bassist Rob Loflin startten zij de band "Slipperman". Nadat Loflin de band verliet en huidig bassist Adam Harrison zijn plaats innam brengen zij hun eerste single en EP uit. In 2003 gaat de band onder de naam The Boxer Rebellion verder en speelt dat jaar op het bekende Glastonbury Festival. Daar traden ze op in de "New Bands" tent voorafgaand aan Keane. Kort daarna tekenden ze bij platenlabel Poptones. Na het uitbrengen van hun EP zouden de heren op tournee gaan met The Killers, ware het niet dat Nicholson een ernstige blindedarmperforatie oploopt en na de operatie maandenlang rust moet houden. De tour wordt afgezegd.





Maar in 2005 keert hij en de band in volle gezondheid terug en brengen hun eerste officiele album uit: "Exits". Twee weken na de release stopt Poptones ermee en gaat de band zonder platenlabel verder. Ze financierden zelf hun optredens en stonden in het voorprogramma van Editors, Lenny Kravitz en Gary Numan. In 2009 kwam indie album "Union" uit, wat werd bekroond tot "Best Alternative Album" door iTunes (USA). Hun laatste album: "The Cold Still" werd dit jaar uitgebracht en kort na de release was de band live te zien in de wereldberoemde talkshow: "Late Show With David Letterman". De band maakt prachtige melancholische muziek wat snel werd opgemerkt door de media. Hun muziek is o.a. terug te horen in de bekende series One Three Hill, Grey's Anatomy en Ghost Whisperer. Maar ook films als Accidentally On Purpose en Going The Distance (waar de band bijna centraal staat en speciaal een nummer voor schrijft). Dat was voor zover de "band info", nu snel over naar het concert!





Mensen vragen mij wel 'ns: "Word je dat nou niet zat, al die concerten?" en mijn antwoord is en blijft: "Nee, nooit!". Met volle teugen stond ik weer te genieten woensdag. Ik had me heel erg op dit concert verheugd en dat terwijl ik deze band nog maar kort ken. Maar toen ik hoorde dat ze een tour door Nederland zouden doen wist ik gelijk: daar moet ik bij zijn! Ik heb mijn moeder en Amber ook overgehaald naar deze prachtige muziek te luisteren en zij waren ook om. Vandaar het bezoek aan de Melkweg, afgelopen week. Ikzelf ben gek op de Melkweg! Het gebouw, de sfeer, het geluid.. het zit allemaal wel goed daar. Eerst speelde er natuurlijk een voorprogramma: "Tiger Pirates", die het erg naar hun zin hadden en hard moesten lachen om de "We Want More!" van het publiek. Een uur later stonden ze dan op het podium, de band waar iedereen voor gekomen is. Hun setlist was echt briljant en er kwamen zowel nieuwe als oude nummers voorbij. Maar het allermooiste nummer blijft voor mij: "Caught By The Light", die ze halverwege ten gehoren brachten. Het was net één seconde bezig en het kwam gelijk al bij me binnen. Ik werd zelfs een beetje emotioneel, en dat heb ik niet gauw kan ik je vertellen! Het einde naderde en Nathan's prachtige stem kon echt niet meer. Hij was verkouden, maar dat mocht de pret niet drukken want hij heeft het hele concert fantastisch gezongen. Na afloop ging de band nog even zijn fans gedag zeggen en signeren. Daar stonden we dan, oog in oog met deze appetijtelijke zanger! Hij heeft onze tickets én setlist gesigneerd en of dat nog niet genoeg was mochten Amber en ik met hem op de foto!



Kortom, het was een heerlijke avond om nooit te vergeten en het gaat de geschiedenisboeken in met een dikke A+!


Liefs Lisa

BOTM #3: The Vaccines

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een nieuwe maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met de geschiedenis en het ontstaan van de band, de cd's die ze hebben uitgebracht en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Vaccines!



The Vaccines is een indie rock band, afkomstig uit Londen en is in 2010 opgericht door Justin Young (zang), Anri Hjorvar (basgitaar), Freddie Cowan (gitaar) en Pete Robertson (drums). Ze zijn één van de succesvolste bands van 2011. Hun debuutalbum: "What Did You Expect from the Vaccines" kwam op 4 binnen in de UK Album Chart én daarnaast verzorgden ze het voorprogramma voor grote namen als Arctic Monkeys en Arcade Fire.



Maar we gaan even helemaal terug naar het begin. En dat is in dit geval niet zo gek ver terug, augustus 2010 om precies te zijn. De band is compleet en zet "If You Wanna" op Youtube. Dat was een goede zet want het werd een kneiter van een hit! Het eerste optreden (Leicester UK) was een feit. Een paar maanden later, 29 november 2010 kwam de eerste officiële single uit: "Wreckin' Bar (Ra Ra Ra) / Blow It Up". Hij belandde op plaats 157 in de UK Single Chart en werd door het blad Q Magazine uitgeroepen tot "Track Of The Day". En dat voor een nummer van 1 minuut en 28 seconden.



Radiostations en verschillende tv-shows wilden niets liever dan deze band in hun uitzending krijgen. En een wel heel bekende (Later with Jools Holland) nodigde de band uit en speelde (als eerste band in dat programma) hun single nog voor hij in de winkel lag.



Inmiddels is het januari 2011. Een nieuw jaar en dus een nieuwe tour! Eerst op pad met de Crystal Castles, kort daarna op eigen benen naar Amerika. Op 24 januari kwam hun tweede single: "Post Break-Up Sex" uit, die iets hoger eindigde in de UK Chart, namelijk op plaats 32. Maar hun dag kon pas echt niet meer stuk toen bleek dat ze genomineerd waren voor een MTV Award (Best New Band of 2011). Ook leuk om te weten is dat hun album eigenlijk op 21 maart 2011 uitgebracht zou worden maar dit een week eerder gebeurde, (14 maart) i.v.m. de release van het vierde album van The Strokes "Angles". Platenlabel Columbia Records, leek dit niet zo'n goed idee en vervroegde de release.



Op 10 juni 2011 stonden ze dan eindelijk in het voorprogramma van Arctic Monkeys (voor ruim 10.000 man!) Met als resultaat: het spelen van "If You Wanna" in één van de beroemdste talkshows ter wereld: Late Show with David Letterman. Ook zouden de heren in ons land aantreedden en spelen op Lowlands, maar dit én de tour door Amerika, Europa en Japan is uitgesteld wegens grote stemproblemen van zanger Justin Young. Wanneer de tour zijn vervolg krijgt of het tweede album op de markt komt is allebei (helaas) nog niet bekend.



Zo, nu weet je dus wat meer over The Vaccines. Toen ik deze band voor het eerste hoorde vond ik het meteen al heel goed. De stem van Justin doet me erg denken aan dat van Jimi Goodwin (zanger Doves) en van Tom Smith (Editors). Bij mij gaat de volumeknop helemaal open voor het nummer: "All In White" (zie clip). Dat nummer vind ik echt brilliant. Het is heerlijke dansbare muziek waar zelfs de mensen die niet van dansen houden (ik dus) helemaal op los kunnen gaan! Ik snap daarom heel goed hoe jammer het moet zijn geweest voor de mensen die dit jaar op Lowlands waren en ze dus niet hebben zien optreden. Maar hé, niet getreurd! Met het succes wat ze nu al bereikt hebben kunnen we vast wel een optreden één deze maanden verwachten.





Een waardige band voor de maand november. Volgende maand de laatste BOTM van dit jaar, maar geen paniek, ik ga volgend jaar gewoon weer door met deze column en het zoeken naar nieuw talent of oude helden.


Liefs Lisa