BOTM #15: Dog Is Dead

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Dog Is Dead!



Tijd voor weer een nieuwe BOTM! Met de nadruk op 'nieuw' want dat zijn deze jongens van de indie pop band Dog Is Dead. Ze komen uit West Bridgford, Nottingham (UK) en beschrijven hun muziek als "harmonieuze en dansbare indie met een vleugje jazz". De band bestaat uit Robert Milton (zang, gitaar, bas), Rob 'Paul Roberts' White (zang en gitaar), Joss Van Wilder (zang, keyboards, gitaar), Lawrence 'Trev' Cole (zang, bas, gitaar en saxofoon) en Daniel Harvey (drums). Een muzikale vijfkoppige formatie die elkaar al vroeg leerden kennen, namelijk op school. Op hun 13e hadden ze al een bandje gevormd met de naam Oh, Henry! naar de Oh, Henry chocoladereep. Maar uiteindelijk besloten ze verder te gaan onder de naam Dog Is Dead, wat in eerste instantie ontstaan is als een grap. Om toch een verklaring voor de naam te geven zegt de band te zijn geïnspireerd door Shakespeare's Richard de Derde. Rond 2008 trad de band geregeld op in hun woonplaats Nottingham.



In 2009 tourde de band met One Night Only en Cajun Dance Party en bracht in april dat jaar hun eerste EP uit, onder hun eigen label Your Childhood Records. Daarnaast performden ze dat jaar op twee festivals in Engeland. In 2010 verzorgden ze het voorprogramma van de Amerikaanse rockband OK Go en stonden in de zomer van dat jaar op het bekende Glastonbury festival. Dat jaar kwam ook hun eerste single Glockenspiel Song uit, vervolgd door Young. Beide singles zijn best vaak gedraaid op de Britse radio.





In 2011 kregen de heren een nieuw management en tekenden bij platenlabel Atlantic Records. Daarnaast werd in maart hun single gebruikt voor de populaire Britse tienerserie Skins. Na de eerste twee singles kwam er vrij snel nieuw werk van Dog Is Dead. River Jordan en Hands Down waren de volgende twee die uitkwamen. Ook dit jaar waren ze weer continu op tournee en mochten zichzelf support acts noemen van bands als Bombay Bicycle Club, Viva Brother en Morning Parade. Ook stonden er een hoop festivals op hun lijstje waardoor ze steeds meer naamsbekendheid kregen.



Dit jaar stond volledig in het teken van hun debuutalbum All Our Favourite Stories die in oktober uitkwam. Deze 16 tracks tellende cd bevat naast hun singles nog veel meer vrolijke, maar ook mysterieuze en vooral dansbare nummers. Er is een grote UK tour voor dit jaar en volgend jaar aangekondigd, dus hopelijk gaan de mannen het helemaal maken. Ik ken ze en omschrijf ze als één van de leukste voorprogramma's die ik ooit gezien heb. Weet je het nog? Dat concert in de kleine zaal van de Melkweg op 29 maart, dit jaar? Vast niet.. daarom kun je hier het hele verslag teruglezen. Ze waren die avond de support act van Morning Parade (ook een gave band die ik dit jaar ontdekt heb). Mijn zusje en ik stonden die avond zo te genieten van al dat moois wat voorbij kwam. Om heel eerlijk te zijn had ik verwacht nooit meer iets te horen van de 'dooie hondjes'. Zo gaat het toch meestal met voorprogramma's. Maar toen ze dit najaar airplay kregen op Pinguinradio dacht ik: "Hé, misschien dacht ik dat toch verkeerd!" En dan dat geweldige album, waar ze me echt mee omver blazen. Ja, ik ben fan! Hopelijk maken ze in hun tourschema een plekje vrij om Amsterdam een bezoekje te geven. Zo ja, dan sta ik vooraan!



Dat was het weer voor nu! Kende je deze nieuwe band nog niet, check dan zeker even hun cd op Spotify. Wie weet nomineer ik 'm wel als Best Album of 2012. Maar, zover zijn we nog niet ;-) Nog een fijne week en tot snel!

Liefs Lisa

Image source 1 / 2

BOTM #12: Toploader

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Toploader!



Het is inmiddels alweer een paar weken geleden dat deze band live bij Giel in de morgen optrad en mijn aandacht trok. Sindsdien is Toploader niet langer de band die Dancing In The Moonlight weer hip maakte, maar een band met een comeback en een nieuwe sound! Na diezelfde middag de cd Only Human (2011) te hebben geluisterd was ik om. Geen wonder dus dat ze deze maand "Band Of The Month" zijn!



Maar we gaan eerst even helemaal terug naar het begin. Toploader is een (wederom) Engelse band uit Eastbourne en is opgericht in 1997. De band bevat de volgende muzikanten: Joseph Washbourn, Dan Hipgrave, Rob Green and Matt Knight. Op 22 mei 2000 brengen zij hun eerste album uit: Onka's Big Moka, die werkelijk verkoopt als een trein! Ruim twee miljoen albums vliegen over de toonbank en in de UK is het album genomineerd voor menig award die er te behalen valt. Hun doorbraak wordt de cover van King Harvest's Dancing in the Moonlight, die we haast allemaal wel kennen.



Kort na deze spannende gebeurtenis gaat de band op tournee met Coldplay en Muse en belooft een wereldwijd succes te worden. Toch gaat er iets mis wanneer de band zijn tweede album Magic Hotel in 2002 uitbrengt. In tegenstelling tot het eerste album verkoopt dit album bar slecht en besluit de platenmaatschappij er een punt achter te zetten. Dit leidt tot een breuk in 2003. De naam Toploader wordt met de dag meer vergeten.



Maar anno nu is er een hoop gebeurd en veranderd in het leven van de mannen. Sommigen zijn vader geworden, anderen hebben zich bezig gehouden met (nieuwe) muziek. In 2009 komt de groep weer bij elkaar en gaat het weer proberen. Weliswaar bij een ander platenlabel maar wel met een frisse start en een compleet nieuwe sound (Goodbye, happy songs!) Only Human is het derde studio album van Toploader en wordt gereleased op 6 juni vorig jaar. Ze brengen drie singles met videoclip uit en reizen heel Europa af voor optredens en interviews. Het geluk lijkt eindelijk weer aan hun kant te staan en de band staat daarom niet voor niks op veel festivals deze zomer.



Wat ben ik blij dat ze toch de sprong gewaagd hebben om het weer te proberen met elkaar. En met succes want ze hebben een heel fijn album afgeleverd, waar ik tot de dag van vandaag, geen genoeg van krijg! Ook al komt 'ie oorspronkelijk uit vorig jaar, ik denk toch dat hij wel een plekje verdiend in de lijst van dit jaar. Wat een melancholie, wat een sensatie! De bijzondere, krachtige stem van de zanger met het fijne gitaarwerk én (daar zijn ze weer) de prachtige violen maken het tot een plaatje. Ik hoop echt van harte dat het ze lukt om nu wél door te breken en men te laten horen wat een goeie band het is. Als ze in Nederland optreden ga ik in ieder geval heen, wat jij? ;-)

Liefs Lisa

BOTM #11: Alt-J (∆)

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Alt-J (∆)!



Alt-J (∆) is een bijzondere alternatieve indie band uit Cambridge, Engeland. Hun muziek bevat zoveel verschillende stijlen en invloeden dat het moeilijk in hokjes te plaatsen valt. Daarom leek me dit de uitgelezen kans om deze vrij nieuwe, kunstzinnige band aan jullie voor te stellen! Meet: Alt-J (∆), opgericht in 2008 door vier jonge studenten met allemaal muziek als grootste hobby en inspiratiebron. De band bestaat uit Joe Newman (zang en gitaar), Gwil Sainsbury (gitarist/bassist), Gus Unger-Hamilton (keyboards) en Thom Green (drums). Ze leerden elkaar kennen in 2007 op de Leeds University in Engeland. Eén van hen studeerde Engelse Literatuur en de andere drie Fine Art. Op een dag liet zanger Joe een paar nummers horen aan Gwil die geïnspireerd waren op zijn gitaarspelende vader. Gwil en de rest werden erg enthousiast en besloten wat te experimenteren op hun kamers en gebruikten daarbij het (voor de Mac-gebruikers onder ons) GarageBand. Een nieuwe band was geboren en tekende een platencontract bij Infectious Records in 2011.



Maar, voordat ze officieel een platencontract kregen moest er natuurlijk eerst een bandnaam verzonnen worden! En dit bleek voor de jongens best nog een klus. Toch zie je maar weer dat je op de raarste manieren aan goede, pakkende namen kunt komen. Zoals ik net al vertelde werkt één van de bandleden op een Mac. Door op een Mac-toetsenbord "Alt" en dan een J in te drukken krijg je dus dit "(∆)" symbooltje te zien. De rest dacht: "Hé, waarom niet?" en namen Alt-J (∆) als bandnaam aan. De platenmaatschappij keurde het goed en de band kon dus beginnen met spelen en opnemen.



Eerst bracht de band een EP met vier nummers uit: Breezeblocks, Hand-Made, Matilda en Tessellate. Eerst werd Matilda uitgebracht als single en vervolgens was Breezeblocks aan de beurt. Hun debuutalbum An Awesome Wave kwam dit jaar uit op 25 mei. Men begon direct vergelijkingen te maken en probeerde uit te vogelen wat voor muziek Alt-J (∆) nu precies was. Het is sowieso alternatief, maar we horen zeker ook electronic, een snufje folk en wat dubpop en hip-hop beats terugkomen. Qua vergelijkingen zijn onder meer de bands Hot Chip, Wild Beasts en Coldplay gevallen.



In april van dit jaar stond Alt-J (∆) in het voorprogramma van de Wild Beasts en tourden met hun door heel Groot-Brittannië en Ierland. Daarnaast zijn ze een heel zomer lang te zien op heel veel festivals in Europa, waaronder Pukkelpop én Lowlands. En met die laatste ben ik natuurlijk erg blij! ;-)



En ik ben alweer door m'n info heen! Dat gaat altijd best snel als je een nieuwe band uitkiest voor BOTM. Maar toch vond ik Alt-J (∆) een goeie keus voor deze maand. Het is bijzondere muziek wat fijn in het gehoor ligt en wat je praktisch overal kunt draaien. Laatst las ik een review over Alt-J (∆) in de Sp!ts. Dat was erg leuk omdat ik een goed beeld kreeg van de band. Er stond dat ze hun inspiratie voor de muziek niet uit persoonlijke ervaringen halen, maar juist uit boeken en films. Ook heeft de band niks met op de voorgrond staan en aandacht krijgen van mensen. Ze zijn gewoon lekker zichzelf en staan met beide benen op de grond. Fotoshoots proberen ze ook het liefst te omzeilen met kunstzinnige poses en aparte uitdrukkingen.



Ik ga zeker kijken naar deze band op Lowlands en ben heel benieuwd hoe dit klinkt live. Wat vind jij van de band? Ken je de muziek al een beetje of ben je stiekem wel enthousiast geworden? Volg Alt-J (∆) via Social Media óf ga ze zien op Lowlands! Wie weet kom ik je wel tegen ;-)

Liefs Lisa

BOTM #9: Bombay Bicycle Club

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Bombay Bicycle Club!



Over een paar weken staan deze heren op Pinkpop, Landgraaf. Het leek me daarom leuk om voor deze maand een band uit te kiezen die op dit grote festival mag spelen. Bombay Bicycle Club is een Engelse indie rock band uit Crouch End, Londen. Hun carrière begon anno 2006, toen aan ze gevraagd werd het V Festival in Engeland te openen, nadat zij de Channel 4's "Road to V" hadden gewonnen. Er volgden in het jaar daarna 2 EP's: The Boy I Used To Be en How We Are. De allereerste single die de band ten gehore brengt is Evening/Morning en hun debuutalbum I Had the Blues But I Shook Them Loose wordt uitgebracht op 6 juli 2009.



Jack Steadman (zanger/gitarist), Jamie MacColl (gitaar) en Suren de Saram (drums) leerden elkaar kennen op school toen ze nog maar 15 jaar oud waren. Toch hadden ze allemaal één ding gemeen met elkaar: het maken en houden van muziek. Ze traden tussen hun lessen en huiswerk door op onder de naam The Canals, maar niet veel later veranderden ze deze in Bombay Bicycle Club, vernoemd naar een keten van Indiase restaurants in Engeland. In 2006 voegt basgitarist Ed Nash zich toe bij de band, die ze tegenkwamen op een uitvaart.



In 2008 kunnen ze school eindelijk achter zich laten en zich volledig richten op de muziek. In dat jaar mogen ze op een aantal grote festivals in Groot-Brittannië spelen én krijgen ze een platencontract bij het Island Records label. Niet veel later wordt de tweede single Always Like This uitgebracht en komt in april 2009 op plek 97 in de UK Singles Chart terecht. Hun tweede album Flaws volgt een jaar later (9 mei 2010). Eerste single wordt Ivy & Gold en komt hoger in de hitlijsten dan hun vorige singles. Dit terwijl hun tweede single Rinse Me Down de UK Chart niet eens haalt. Op 19 april 2011 is Flaws daarentegen genomineerd voor de Ivor Novello award onder de categorie "best album".



De vibe om door te gaan zit er goed in bij de jongens (die je duidelijk ouder ziet worden). Op 26 augustus 2011 leveren zij hun derde studioalbum A Different Kind Of Fix af. Singles die je hiervan kent zijn o.a. Shuffle en Leave It. De vierde single van dit album is pas verschenen: How Can You Swallow So Much Sleep maar werd in 2010 al gebruikt voor de populaire Twilight film: Eclipse, als bonustrack op de soundtrack cd. Daarnaast wonnen ze in dat jaar de prestigieuze NME Award voor beste nieuwe band. Ze namen het op tegen andere grote namen in de muziekwereld: The xx, The Big Pink, La Roux, The Olivers én Mumford & Sons.



En dit is zo'n beetje het hele verhaal achter deze band die ik nog niet zo heel lang ken. Shuffle werd vorig jaar rond de herfst veel gedraaid op de radio, maar het gaf mij nog niet de doorslag om het hele album te luisteren. Na de release van Leave It besloot ik het een kans te geven en hóe! Wat een fantastisch album die me keer op keer verrast. De melodieën en het fragiele stemgeluid van Steadman maken het tot een mooi geheel. Ik snap daarom heel goed dat Mister Pinkpop Jan Smeets ze graag wilde hebben voor dit jaar. Overigens stonden ze afgelopen weekend in de Melkweg! Was jij daarbij of ga je ze live zien op zondag 27 mei op Pinkpop? Laat me weten wat je ervan vond! Ik ben erg benieuwd hoe deze mannen het live ervan brengen :)



Dit was het weer voor nu! Als laatste sluit ik af met een aantal nummers van alle cd's. Toch vind het apart dat alle 3 de albums toch wel verschillen van elkaar! Op de eerste is overduidelijk een rock sound te horen, de tweede nijgt meer naar folk en het laatst verschenen album is weer wat alternatiever. Ach ja, ik vind het wel leuk dat geëxperimenteer! :) Voor nu wens ik jullie een fijne woensdagmiddag en kom maar door als je goeie ideeën hebt voor een nieuwe BOTM (de tiende alweer!)

Liefs Lisa

We got tickets!

Yes! My sister and I finally go to Lowlands this year! :D This a great festival in the Summer (like Rock Werchter in Belgium and Roskilde in Denmark) We saw the show for the first time (about 2 years ago) live on television. That was the period we become acquainted with alternative music. Unfortunately, Amber was too young back then, and last year we were too late buying the tickets (it was sold out in 2 hours!) But almost an hour ago, me, my mom and Amber were sitting beside my computer and watched the time ticking away. There was a very long row, but after a half and hour waiting we were in. Gosh, I'm so happy! I still can't believe it! This will be such an experience for me! I love festivals and this is one I definitely had to be in my life.

When the time is there (17, 18 and the 19th of August) I will be in Biddinghuizen and enjoying the incredible performances of small and huge bands all over the world :) And when I'm back you definitely gonna read my story here. With lots of pictures and extensive reports!

Have a great weekend everyone! :)

BOTM #5: Bell X1

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Bell X1!



De uit Ierland afkomstige indie rock band Bell X1 is opgericht in 1999 en is vernoemd naar het allereerste vliegtuig dat de geluidsbarrière doorbrak. Bandleden Paul Noonan (zang), David Geraghty (gitaar, keyboard), Dominic Philips (bass) en Brain Crosby (gitaar) vormden samen met Damien Rice van 1991 tot 1998 de groep Juniper die maar kort bestaan heeft door de uiteenlopende ideeën en meningen van de bandleden en het platenlabel. Damien Rice heeft een grote solocarrière opgebouwd, de overige bandleden zijn verder gegaan onder een nieuwe naam en hebben ook inmiddels 5 studioalbums op hun naam staan.



Te beginnen met 'Neither Am I' uit het jaar 2000. Dit album wordt een groot succes in Ierland en komt hoog in de albumlijsten te staan. De band hoopte ook het Verenigd Koninkrijk en Europa omver te blazen maar dit is helaas (nog) niet gelukt. Wél staan dat jaar de Ierse mannen op het bekende Eurosonic Festival in ons eigen Groningen.



'Music In Mouth' (2003) doet het beter in de media en wordt dubbel platina in Ierland. Ook verschijnen er 4 singles mét videoclip en zijn de heren vaker op de radio te horen. Naast hun eigen tour door de UK en Europa is de band ook opstap met andere bekende namen als Aqualung, Keane, Snow Patrol en Starsailor. Maar in 2004 begon ook Amerika deze band op te merken. Het mooie nummer "Eve, The Apple Of My Eye" werd gedraaid tijdens een lesbische scène in de serie The O.C.



In 2005 verschijnt 'Flock', hun derde studioalbum. Hier komt ook een live cd en dvd van uit: 'Tour de Flock', opgenomen in de Point Theatre in Dublin. Bekende singles van dit album zijn "Bigger Than Me", "Flame" en "Rocky Took A Lover" die ze live spelen tijdens een uitzending van (daar is 'ie weer) de Late Show with David Letterman. In 2007 heeft de band voor de zoveelste keer problemen met hun platenmaatschappij. Toch gaat hun tour door Noord Amerika gewoon door. Dit is ook niet echt een succes als blijkt dat tijdens de vlucht de gitaren zoek zijn geraakt. En of dat nog niet genoeg is brandt hun tourbus volledig uit en is er sprake van € 32.000 euro aan schade. Gelukkig zijn er geen slachttoffers gevallen maar is de tour wel onmiddellijk stopgezet.



We zijn inmiddels 4 jaar verder en Bell X1 levert weer een nieuwe weergaloze plaat af: 'Blue Lights On The Runway'. Ter promotie hiervan staan ze in 2009 continu op de bühne. Waaronder verschillende festivals in Europa en ze mogen samen met The Script het voorprogramma van U2 verzorgen. Het album is ook in Nederland goed ontvangen. Ik heb daarom een leuk filmpje voor je van Eric Corton die voor NRC Rocks nieuwe bands en artiesten onder de loep neemt. Klik hier voor de link!



Dit jaar kwam 'Bloodless Coup' uit, het album waarmee ik ze heb leren kennen en die naast Nederland ook is uitgebracht in Duitsland, België, Groot-Brittannië, Frankrijk, Amerika en Canada.

Bell X1 haalt de ene prijs na de ander binnen en heeft Ierland goed op de kaart gezet. Qua stijl lijkt het heel veel op de Talking Heads, wat zijzelf ook beamen en wat voor hun een grote inspiratiebron was/is. Ikzelf heb 'Bloodless Coup' helemaal grijsgedraaid afgelopen jaar omdat het een album is wat alle kanten opgaat. Het is spannend en mysterieus maar tegelijkertijd mooi en relaxt. Hij staat dan ook niet voor niks op 2 in The Music List Of 2011. Weer een band met toegevoegde waarde en juist omdat ze niet zo heel bekend zijn hier in Nederland wilde ik ze graag aan jullie voorstellen. Ik hoop dat ze snel weer ons landje mogen verblijden met een concert!





Dat was 'm weer voor nu! Ik hoop dat je het interessant vond om wat te weten te komen over deze wat onbekende maar fantastische band. Naast alle gouden en platina platen aan de muur mogen ze van mij ook de "Best Album Cover" (of every CD) in ontvangst nemen, want daar hebben ze echt goed over nagedacht. Ditzelfde geldt voor alle videoclips die allemaal goed in elkaar zitten en die leuk zijn om te bekijken.

Wordt het een artiest volgende maand of toch weer een band die in het zonnetje gezet mag worden? Blijf me volgen via Twitter waar ik heel misschien wat hints zal geven ;-) Maar, je kunt natuurlijk ook de oude BOTM's bekijken!


Liefs Lisa

The Music List of 2011

Hello Lovelies!

Hope you had an awesome Christmas! I certainly had! First day: we had an amazing dinner with my family. My uncle is a great cook and always makes special things we never eat. Yesterday (Boxing Day) were we in Amsterdam for a walk. I love Amsterdam! There's so much you can see and discover! At home we had a marvelous dinner and sang on my new Wii Game (U-Sing). For those who didn't know: I love singing! And I know I'm not the best singer in the world, I just like to do it for fun :)

Ok, that was Christmas 2011. During my Christmas Break I'll try to blog everyday, but I might get addicted to the Wii and my new Sims 3 game as well ;-) Here's the first blog of today!

I had such a great year, when we talk about music, I have been to lots of concerts and festivals and discovered so many new bands and talented artists! And now I would love to introduce to you: LISA's top music list of 2011! I'll show you the 10 best albums of this year, the 5 best songs, best male, best female and best new band of 2011! You can compare it with the MTV Awards besides I stay in the indie rock scene. So, let's get started! Oh, and if you don't see your favourite band please give me a call and tell me why that band or record has got to be on that list!


Love Lisa



Best album 2011:

1. The Dears - Degeneration Street
2. Bell X1 - Bloodless Coup
3. The Boxer Rebellion - The Cold Still
4. Alela Diane - Wild Divine
5. The Pierces - You & I
6. Elbow - Build A Rocket Boys!
7. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
8. Okkervil River - I Am Very Far
9. Young the Giant - Young the Giant
10. White Lies - Ritual



Best song 2011:

1. Gotye ft. Kimbra - Somebody That I Used To Know
2. White Lies - Bigger Than Us
3. Elbow - Lippy Kids
4. Adele - Someone Like You
5. The Strokes - Under Cover Of Darkness



Best Male 2011:

1. James Morrison
2. Milow
3. Ben Saunders



Best Female 2011:

1. Adele
2. Amy Winehouse
3. Alela Diane



Best New Band 2011:

1. The Vaccines
2. Young the Giant
3. Foster The People
4. Fitz & The Tantrums
5. Wolf Gang

Live report: Okkervil River

Afgelopen donderdag werd ik 20 jaar! Ik laat voorgoed mijn tienerjaren achter me en ga voortaan vrolijk door het leven als twintiger. Dat werd groots gevierd met een concert van de Amerikaanse rock band Okkervil River!



Indie rock band Okkervil River is opgericht in 1998 door zanger Will Sheff, Zach Thomas (bass en mandoline) en Seth Warren (drums). Ook zij hebben elkaar leren kennen tijdens college en brachten vrij snel hun eerste (indie)album uit: "Stars Too Small To Use". Deze is niet in productie genomen maar de heren kwamen kort daarna met een nieuw album: "Don't Fall In Love With Everyone You See" (2002) en tekenden bij platenlabel Jagjaguwar. De band werd een groot succes en deed het erg goed in Amerika. Een jaar later volgde "Down The River Of Golden Dreams", in 2005 kwam (de bekendste) "Black Sheep Boy" uit en in 2007, het album waarmee ik ze heb leren kennen: "The Stage Names". In 2008 bracht Okkervil River hun vijfde album uit "The Stand Ins" én sinds mei dit jaar ligt 'ie in de winkel: "I Am Very Far". Een hoop albums met tussendoor een paar EP's en veel uitgebrachte singles. Daarnaast stonden ze vaak op de bühne, in het voorprogramma van bands als: The Decemberists, The New Pornographers, The National en Lou Reed.



Okkervil River werd steeds populairder en was vaak te zien in bekende talkshows. Ook hebben ze op grote festivals gestaan en was de band continu in beweging. Het moge duidelijk zijn, er valt nog genoeg over deze band te vertellen maar ben je echt heel nieuwsgierig naar hoe het concert was, lees dan gauw verder!



Anders dan bij het uitverkochte concert van Saybia, waren wij dit keer één van de eerste die binnen kwamen. Er waren zelfs zo weinig kaarten verkocht dat de band werd verplaatst van de grote naar de kleine zaal! Om half 9 kwam het voorprogramma. Toen schrokken we wel even.. wat een geluid! Het stond veel te hard, jammer genoeg. Hopelijk zou dat tijdens OR wat minder zijn! Desalniettemin vond ik het best goed en deed het me erg denken aan Young The Giant. Wat ik ook erg knap vond was dat ze aan het spelen waren met de instrumenten van de hoofdact. Het decor zag er erg goed uit, helemaal in de stijl á la Okkervil River. Maar het spektakel begon pas echt om half 10. Ze kwamen op en openden met Wake And Be Fine (Amber tikte mij al aan, "daar gaan ze mee beginnen!" zei ze). Daarna het overheerlijke For Real en vervolgens nog een stuk of 18 nummers. Het publiek ging helemaal uit z'n dak en het was goed om te zien dat het eindelijk druk was. Will genoot zelf ook, dat was duidelijk te merken. Een rare vogel, dat is het wel.. met z'n whisky en rare Amerikaanse teksten. Maar man! Wat een stem, wat een fantastische band! De setlist was echt voortreffelijk en het hele concert duurde ruim anderhalf uur (het liep zelfs tegen de 2 uur aan!) Ik stond intens te genieten en voelde me zo trots dat deze band op mijn verjaardag hier voor m'n neus stond te spelen.



Okkervil River is een rare maar geweldige band met teksten die je tot op het bot raken. Een waardige afsluiter van de 3 concerten van deze maand. Wat ik het mooiste vond? Ja, dan wint toch wel Elbow denk ik, maar met een gedeelde plaats Saybia. Wat ik het beste vond? Dan ga ik toch voor Okkervil River. Een concert wat me voor altijd bij zal blijven.


Liefs Lisa




My favourite songs ^^

Live report: Elbow

Na het overheerlijke concert van Saybia (2 november) was maandag 14 november de Engelse band Elbow aan de beurt! Is deze band erin geslaagd het te winnen van het concert van Saybia in: geluid, performance, setlist en sfeer? Je krijgt over een paar minuten van mij het antwoord ;-)



Meet Elbow! Een Engelse alternative rock band opgericht in 1991 in Manchester UK. 20 jaar geleden ontmoetten studenten Guy Garvey (zang) en gitarist Mark Potter elkaar op college. Mark stelt Guy voor aan een paar vrienden en een band komt tot stand. Mr Soft (later Soft) zoals de band eerst heette trad op in een aantal pubs in Manchester en naast hun college schreven ze hun eigen nummers. In 1997 veranderen ze hun naam in Elbow. In 1997 tekent Elbow bij platenlabel Island Records en levert hun eerste album af. Dan gebeurt het ergste wat je als band kan overkomen. Island wordt opgekocht door Universal waardoor het album van Elbow nooit is uitgebracht. Toch was dat geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten. Ze gaan als indie band verder en brengen 3 EP's uit die hoog binnen komen bij BBC Radio.





Maar, dit is allemaal nog maar het begin. Album na album wordt uitgebracht, ze staan op grote festivals als Roskilde in Denemarken en een aantal keer op het populaire Glastonbury in Engeland. Ze nemen grote prijzen mee naar huis, waaronder de Mercury Music Prize die ze kregen voor hun album: "The Seldom Seen Kid". Ook zet Elbow zich in voor War Child én hebben ze in het voorprogramma gestaan van Coldplay en U2. Deze band is van wereldniveau en heeft zoveel mooie dingen (mee)gemaakt, dat (toen ik hun bio las) er best wel van onder de indruk was dat ik die band live zou gaan zien. Wil je meer weten over de band en hun muziek kijk dan op de Engelse Wikipedia (het is tenslotte geen BOTM ;-) Dan gaan we nu snel over naar het concert!





We waren al vroeg weggegaan van huis want we wisten dat het uitverkocht was en het dus wel eens heel druk kon gaan worden! Eenmaal binnen stonden we gelukkig meteen goed. Om 8 uur sharp kwam het voorprogramma: Howling Bells. Een lekkere opening met een goeie zangeres en toffe liedjes. Het op- en afbouwen ging heel vlot en iets over negenen kwamen ze al op. Daar stond 'ie dan.. Guy Garvey, pal voor m'n neus. Hij opende met "The Birds" en vloeide van het één naar het andere mooie nummer. Ik wist (door wat ik eerder had gelezen) dat Guy een echte poëet is. Dat liet hij bij dit concert goed merken en vermaakte het publiek tussen de nummers door met een paar mooie gedichten. Maar hij is ook echt een grappenmaker en het publiek moest dan ook vaak hard om hem lachen. Het geluid was (zoals ik van de HMH gewend ben) prachtig, meteen goed, niet te hard / niet te zacht.. gewoon, zoals het hoort. De prachtige klanken van de violisten achterin met het mooie pianospel en de geweldige zang van Garvey bezorgde mij maar ook m'n vader een hoop kippenvel momenten. Ook het decor was zo mooi en werd perfect afgestemd op ieder nummer. Halverwege het concert gingen de mannen bij elkaar staan en maakten bekend dat ze dit jaar al 20 jaar bestaan. En hoe cool was dat, het hele, nee echt het hele publiek ging "Lang Zal Die Leven" zingen. Ze keken allemaal echt geschokt en hadden dat niet zien aankomen. Dat maakte het concert zo leuk! Wij genoten maar zij net zo. Tijdens de toegift speelden ze nog 2 nummers waarvan het laatste nummer het allermooiste en bekendste is: "One Day Like This". Ik ben stapelgek op dat nummer en iedereen stond keihard mee te zingen en te zwaaien. De hele zaal zat op een roze wolk die hoog in de lucht dwarrelde. Na ruim een uur en 3 kwartier gespeeld te hebben (bijna 2 uur!) was het einde dan echt daar. Mijn vader en ik keken elkaar aan en zeiden allebei tegelijk: "Best concert ever, by far!". We hadden er zo ontzettend veel van genoten. Het was een heerlijke avond om nooit te vergeten.



Dus ja, heel stiekem.. vond ik dit nog mooier dan Saybia (wat ook al bloedmooi was) maar hier klopte gewoon écht alles. Ik kijk er met heel veel plezier op terug. Thank you Elbow!


Liefs Lisa

BOTM #2: The Dears

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een nieuwe maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met de geschiedenis en het ontstaan van de band, de cd's die ze hebben uitgebracht en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Dears!



Ik wil bij deze heel graag de indie rock band The Dears aan jullie voorstellen. Deze muziek maakte op mij zoveel indruk dat een blog niet uitgesloten kon blijven.



The Dears is een Canadese rockband uit Montreal gevormd in 1995. Ze bestaan dus al behoorlijk lang! Pas 5 jaar later (2000) brachten zij hun debutalbum; "End Of A Hollywood Bedtime Story" uit. Kenmerkend voor het album waren de donkere teksten en de grauwe stem van zanger Murray Lightburn. Een paar jaar later (2001/2002) bracht The Dears een paar EP's uit en hun tweede studioalbum: "No Cities Left" werd gereleased in 2003. Toen begon het aardig te lopen allemaal. Ze kregen naamsbekendheid en stonden een aantal keer op grote festivals. In 2005 zijn ze weer de studio ingedoken en leverde: "Gang Of Losers" af in 2006. Het derde album werd goed ontvangen door de media en The Dears mocht de 2007 - Polaris Music Prize in ontvangst nemen. Het vierde album: "Missiles" werd kort daarna uitgebracht in 2008. En ook hun meest recente album: "Degeneration Street" (februari dit jaar) was genomineerd voor grote awards.



Zoals je op de eerste foto kunt zien is The Dears een grote band en bestaat uit veel muzikanten. Echter zijn er veel vervangen en was de band continu in beweging. De enige 2 die het vanaf het begin hebben volgehouden zijn zanger Murray Lightburn en toetsenist Natalia Yanchak. Naast hun eigen optredens waren ze ook vaak op tournee met andere grote namen als; Sloan, The Tragically Hip, Keane, The Secret Machines en Morrissey. Lightburn noemt de stijl van The Dears een mix tussen The Smiths en Serge Gainsbourg. En dat waren dan ook grote inspiratiebronnen voor hen. Ook vindt critici de stem van Lightburn vaag iets weg hebben van dat van Damon Albarn (zanger Blur). De grauwe (toch wel donkere) muziek en teksten komen flink overeen met bands als Radiohead, Jethro Tull en Genesis. Mensen die The Dears live hebben gezien weten niet wat ze meemaken en staan versteld van hun kunnen. Het moge duidelijk zijn, de muziek van The Dears is een belevenis en komt hard, heel hard bij men binnen.



Zo dus ook bij mij. Ook deze band heb ik aan mijn vader te danken. Hij was er zo laaiend enthousiast over dat ik niet kon wachten te beginnen met luisteren! Het is nu 3 maanden geleden ong. dat ik hun laatste Degeneration Street voor het eerst hoorde. Ik was wel even in shock. Zo goed vond ik het. Nu snapte ik waarom mijn vader zo hysterisch deed. Alle nummers kwamen bij me binnen en ik vond het meteen al het beste album van 2011. Toch is het niet voor iedereen weggelegd. Ik snap dat als je van popliedjes houdt dit niet een band is wat je zal draaien of naartoe gaat op een festival. Houdt je wel van zware muziek en bands als Doves, Muse, Saybia, Arcade Fire en White Lies dan is het luisteren naar deze band het zeker waard!



Ik hoop in ieder geval nog steeds heel erg op een tour door Europa dit jaar. Want ik denk dat als je dit live hebt gezien je even weer hersteld moet worden en beseffen wat je zojuist hebt meegemaakt.





In november een nieuwe Band Of The Month! Heb je zelf nog suggesties of weet je leuke bands of artiesten die binnenkort een nieuw album releasen en wat echt iedereen moet weten? Laat het mij weten, want ik hoor graag al jullie ideeën :)

Tot de volgende keer!


Liefs Lisa

Go Back to the Zoo

Een band die je als Nederlander niet ontschoten kan zijn. Cas en Teun Hieltjes vormen samen met Bram en Lars de rockgroep Go Back to the Zoo, bekend van hun grote hit 'Electric'. Op 13 augustus 2010 werd hun eerste album 'Benny Blisto' gereleased. Toen ging het snel. Ze hebben al een paar mega hits op hun naam staan en zijn voor een lange tijd huisband geweest voor 'De Wereld Draait Door'. Op 5 mei 2010, vorig jaar dus, zagen we ze voor het eerst. Iedereen vond het een beetje rare vogels (die hadden ze ook bij zich) en mannen met baarden die los gingen op hun eigen muziek. Niemand wist toen hoe groot ze zouden worden. Toch klonk Electric gelijk al lekker in het gehoor en kijk waar we nu zijn. Alle concerten van afgelopen jaar in Paradiso waren binnen no time uitverkocht en hun plaat werd over en over gedraaid en verkocht. A new band was born! Ook 3fm was erg weg van de band en bij Giel Beelen hebben ze al heel wat mooie covers gedaan als 'Broodje Bakpao' van The Oppisites, 'Alors On Danse' van Stromae en 'Nein Mann' van Laserkraft 3D. Qua festivals zijn ze zowel vorig jaar als dit jaar weer goed bezig. Na Pinkpop stonden ze vorig weekend nog op Parkpop in Den Haag en vandaag dus in het Vondelpark Amsterdam. Op 4 februari dit jaar zagen we zo voor de tweede keer live (na bevrijdingspop) in onze altijd leuke Patronaat. Dat concert was helemaal te gek! Vorige week op Parkpop stonden we vrij achteraan in het midden waardoor we in de spiraal van springende jongens terecht kwamen! :| Ook waren ze toen niet zo enthousiast, ditzelfde gold voor het publiek, jammer genoeg. Maar vandaag in het Vondelpark waren ze weer als vanouds. Cas zag er natuurlijk weer té sexy uit en er hing een heerlijke sfeer op deze prachtige zomerdag. Na afloop gingen ze dus signeren, en wij, Amber en ik, waren dus zo stom om niet onze cd's (ik heb 'm ook gehad van m'n stage, dus nu hebben we ze allebei :P) mee te nemen! :'( Ze hadden ook super leuke t-shirts en Amber heeft op haar verjaardag iets van 87 euro gekregen.. ook niet meegenomen. Zucht, dat was balen zeg! Toch hebben we wel nog even een praatje kunnen maken met Bram (de drummer) en Cas (himself!). M'n hart klopte alleen niet meer toen Cas voor me stond, maar dat terzijde. Ik heb nu een prachtige handtekening op mijn arm (die ik natuurlijk nooooit meer wil wassen xD) en een foto (die wel een beetje weird is :P). Nu weet ik het zeker, ik ga een kopie van Cas zoeken! (A) Maar goed, het gaat natuurlijk om de muziek he ;) Hieronder een aantal foto's van deze heerlijke dag!

Liefs Lisa

Copyright © Amber Greuter, All rights reserved.

What A Weekend!

Hello there! :)

Zoals jullie hebben kunnen zien was mijn zusje Amber van de week jarig. Gisteren vierde zij haar Mexican Sweet 16 party met haar vrienden en familie. Maar we gaan even terug naar vrijdag. Vrijdag was mijn laatste stagedag bij Goulmy Interieurvormgeving. We sloten het af met een barbecue, goeie muziek en natuurlijk veel drank! Zaterdagochtend was ik alweer vroeg uit de veren omdat ik zo stom was geweest m'n mobiel op m'n stage te laten liggen xD. Nadat ik die had opgehaald ben ik vliegensvlug naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum gefietst en daar nog een t-shirt voor onder m'n jurk gescoord. Rond half 4 kwam ik thuis en waren mijn opa en oma al gearriveerd. Ik ging me snel omkleden zodat ik snel weer beneden was! Eind van de middag gingen we lekker barbecuen en 's avonds kwamen Amber d'r vrienden en gingen m'n opa en oma's en tante en oom naar huis. M'n ouders hingen er een beetje bij maar bemoeide zich er niet al te veel mee. Uiteindelijk kwamen onze buren (we wonen aan een hofje met heel veel leuke buren) nog even langs om gezellig met ons los te gaan! Dit weekend was het namelijk "kampeer-weekend" op het hof, dus heel veel buren zaten met hun tentje bij het kampvuur. Er werd goede muziek gedraaid en er is veel gelachen. Er was één jongen bij die heel goed piano kon spelen en binnen vrolijk om 2 uur 's nachts alle nummers die hij kende speelde op onze (nooit gebruikte) piano. Dat was echt super leuk! Ik en een paar anderen stonden er omheen en zongen uit volle borst mee. (Nu weet ik helemaal zeker dat ik een bandje wil! :D) Rond 3 uur was Amber echt kapot en is iedereen naar huis gegaan. Wat ik zo heb gehoord was het feest zeer geslaagd en had iedereen de tijd van z'n leven. Amber ging als een tevreden 16 jarige naar haar bedje. Nu zijn we een dag verder en staan we op het punt om de deur uit te gaan. Toch wilde ik nog even snel een blogje plaatsen ;) Ik, papa en Amber gaan namelijk zometeen naar Go Back to the Zoo in het Vondelpark Amsterdam! :D Mama gaat alvast naar Reuring in Purmerend (gratis festival met ook goeie namen). En na Go Back to the Zoo gaan we ook naar Purmerend om Di-rect te zien! Kortom, het wordt/is een heerlijk weekend die nog steeds niet is afgelopen! Jee! :D Hier een foto van Amber en mij, tijdens het succesvolle feest :)


Liefs Lisa

Parkpop 2011

Dear friends,

Eén van mijn favo festivals is Parkpop in het Zuiderpark in Den Haag. Ik was hier twee jaar geleden voor het eerst. Toen waren er optredens van o.a. De Staat, Boris, Ed Kowalczyk, Milow en Guus Meeuwis. Het was een geweldige dag. Mooi weer, goede sfeer en te gekke optredens. Ed Kowalczyk had een heel orkest meegenomen, Milow maakte naamsbekendheid, Boris swingde de pan uit en iedereen zong keihard 'Brabant' van Guus Meeuwis mee. Het was een geweldige dag. Vorig jaar was de line-up niet zo en werd het een bloedhete dag van boven de 35° graden! Toen besloten we niet te gaan. Maar toen er in maart al bekend werd gemaakt dat Go Back to the Zoo en Graffiti 6 zouden komen stond het vast in mijn agenda: 26 juni 2011 Parkpop! En gisteren was het dan eindelijk zover. Maanden lang verheugde ik me op deze dag. De line-up? The Crookes, Graffiti 6, Go Back to the Zoo, Tim Knol, Di-rect en Jamie Cullum. Een fantastische line-up! :D Om 1 uur sharp kwamen we aan en helaas helaas was The Crookes al begonnen! :( Toch stonden we wel helemaal vooraan en hebben we toch nog vier nummers gezien. Super leuk! Daarna dus; Graffiti 6! Al twee keer live gezien, nu dus weer (maar dan op een festival). En wat waren ze leuk en goed! Damn, ik hou van die band :) Papa en mama waren inmiddels ook gearriveerd en met z'n vieren zijn we gaan relaxen op het grote grasveld. Al snel kwam Go Back to the Zoo met hottie Cas! :D (L) Beetje raar publiek (ging niet uit hun dak) en zelf hadden ze er volgens mij ook niet zo'n lol in. Jammer :( Na GBTTZ was daar Tim Knol! Na hem op Pinkpop op tv te hebben gezien verheugde ik me enorm op zijn optreden, en wat was het te gek! Goede band, mooie nummers. In 1 woord: Wauw! Na Tim Knol stikten we inmiddels van de honger (en dorst door die enoooorme hitte, phoew!) dus zijn we een patatje met COLA :D gaan halen en in het gras geploft. Shit, Di-rect was al begonnen! Wij rennen naar het grote podium, maar ik kon helemaal niks zien. Nee! Ik baalde echt als een stekker. We stonden net voor een heuveltje waar allemaal mensen opstonden en waar we onmogelijk door konden. Thank god, was na nummertje drie twee mensen die weggingen waardoor Amber, ik en mama op hun plek konden staan. Het stond echt stampvol! Marcel en de rest waren mieren in de verte! xD Gelukkig hadden we wel goed zicht op het scherm, waar we dus continu op keken. Op een geven moment was iedereen in trans. Alle monden hingen open en door die hitte was iedereen van de wereld. Het was waanzinnig. Di-rect behoort tot één van Nederlands beste bands. Inmiddels waren mijn benen helemaal dood, zat geen beweging meer in :P. We hebben nog even wat kraampjes gekeken en zijn toen maar naar huis gegaan, zo moe waren we. Het is ook niet niks zo'n dag! En papa zei dat je op het hoogtepunt moet stoppen, en daar had hij zeker gelijk in ;) Ik hoorde trouwens vanmorgen op de radio dat Jamie Cullum behoorlijk suf was, dus daar hadden we volgens mij niet veel aan gemist ;) (Maar ik ben ook geen fan dus :P) Maar wauw wauw wauw, wat een top dag! Op de terugweg zijn we nog even langs de Mac gegaan en hebben daar een heerlijk ijsje gegeten (buiten!) in het zonnetje. Kortom, het was een dag om nooit te vergeten.

Ik zeg volgend jaar weer! Ben jij er dan ook? ;)


Liefs Lisa

My first blog!

Hi there!

Welkom op mijn eerste blog! Ik zal even in het kort vertellen wie ik ben en wat mijn hobby's zijn. Zoals je hebt kunnen lezen ben ik, Lisa, 19 jaar oud, geboren en getogen in Purmerend en woon sinds 5 jaar in de bloemige stad Haarlem. Ik woon hier samen met mijn ouders en zusje Amber in een super mooi nieuw huis. Mijn hobby's zijn zingen, computeren, muziek luisteren, tv kijken en concerten en festivals bezoeken. Ik ben sinds m'n tweede niet meer bij een computer weg te slaan. Mijn laptop is mijn alles en ik zou me geen raad weten als ik die niet had! Ik heb op de grafische school gezeten en daar mijn middelbare school diploma behaald. Nu zit ik in het derde jaar van mijn opleiding Interieuradviseur aan het Hout- & Meubileringscollege te Amsterdam. Hierna ga ik, als het goed is, de opleiding Interieurvormgever aan het ArtEZ College in Zwolle volgen. Ik hou van alles wat met muziek en interieur te maken heeft. The Killers is mijn absolute nr. 1 als het op muziek aankomt. Qua wonen ben ik gek op Maisons du Monde en Habitat (helaas allebei niet meer in Nederland). Verder is roze mijn lievelingskleur, ben ik gek op chocola en Glee en hoop ik later Amerika ontdekt te hebben. En natuurlijk Brandon's tweelingbroer tegen het lijf te lopen ;) Naast alternatieve rock muziek luisteren, hou ik van gamen (vooral de Sims!) en mooie auto's. (dus ik kan soms ook heel stoer zijn ;) Op dit moment ben ik op m'n stage, bezig met het schrijven van blogs, wat ik al, sinds de uitvinding van Hyves, doe. Ik hoop dat je blijft lezen en dat je me volgt in mijn avontuur om Interieurvormgever te worden. Ik ga ervoor zorgen dat het me lukt! You know what they say: What doesn't kill you makes you stronger.


Liefs Lisa