photo nav-deel1.png photo nav-deel2.png photo nav-deel3.png photo nav-deel4.png photo nav-deel5.png photo nav-deel6.png photo nav-deel7.png photo nav-deel8.png photo nav-deel9.png photo nav-deel10.png photo nav-deel11-neew.png
Showing posts with label nummers. Show all posts
Showing posts with label nummers. Show all posts

20 June 2012

BOTM #10: The Shins

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Shins!



Ze zijn goed bezig, de mannen (en vrouw) van The Shins. Vorige week werd bekend gemaakt dat deze grote band uit Portland (Oregon) op Lowlands staat! Hoog tijd dus om deze muziek eens onder de loep te nemen. Maar, we beginnen bij het begin. De band is opgericht in 1996 in Albuquerque (New Mexico) en bestaat uit de volgende muzikanten: zanger en gitarist James Mercer, Joe Plummer (drums), Jessica Dobson (gitaar), Yuuki Matthews (bas) en Richard Swift (keyboard). In eerste instantie was The Shins een soloprojectje van singer-songwriter James Mercer, die al in een band genaamd: Flake Music speelde. Deze band deed het trouwens helemaal niet slecht. Ze hadden een paar hits, brachten een album uit en gingen vaak op tournee. Toch kwam er na 5 jaar een einde aan en was The Shins nu echt klaar voor het grote succes.



In 2001 kwam hun debuutalbum Oh, Inverted World uit met als eerste single het prachtige New Slang. Dat jaar zijn ze continu op tournee en worden hun singles door veel filmproducenten gebruikt. Zo was het nummer One By One All Day te horen in de film: A Guy Thing (2003), Caring Is Creepy én New Slang zijn gebruikt voor de film: Garden State uit 2004 en de muziek van The Shins komt terug in afleveringen van The OC, Scrubs en Gilmore Girls. Ze worden gezien als dé band van de Zeroes en hun album komt hoog in de hitlijsten te staan.



Als ze in 2001 naar Portland (Oregon) verhuizen besluit voormalig gitarist Neal Langford in Albuquerque te blijven. Hij wordt opgevolgd door Dave Hernandez met wie ze al snel aan nieuw materiaal werken. In de herfst van 2003 komt hun tweede album Chutes Too Narrow uit. De bekendste nummers van dit album zijn So Says I en Fighting In A Sack. Het jaar 2006 is een giga druk jaar voor de mannen van The Shins. Ze reisden heel de wereld af om overal op te treden en hun nummers live voor publiek te spelen. Hun derde album Wincing The Night Away komt uit in januari 2007, nadat het al in oktober 2006 is uitgelekt op internet. Toch worden er na de eerste week al meer dan 118.000 copies van verkocht. In 2008 is het album zelfs genomineerd voor een Grammy Award in de categorie: Best Alternative Music Album. In datzelfde jaar wordt het nummer The Past and Pending gedraaid op de uitvaart van acteur Heath Ledger.



In juni 2008 loopt het contract bij platenmaatschappij Sub Pop af en besluit Mercer onder zijn eigen label (Aural Apothecary) verder te gaan. In de jaren 2009/10 en '11 is het een beetje stil rondom The Shins en treedt Mercer voornamelijk op met zijn nieuwe soloproject Broken Bells. Toch geven ze in 2011 wel aan dat ze bezig zijn met nieuw materiaal voor The Shins. Dit uit zich in een nieuw album die pas is verschenen: Port Of Morrow met de singles Simple Song én Megahit bij 3FM No Way Down.



En dat is zo'n beetje het hele verhaal achter deze talentvolle indie-rockband. Ikzelf ken The Shins nog niet zo lang maar vind hun muziek bijzonder en inspirerend. Ditzelfde geldt voor de aparte clips waar ik ook altijd wel van hou. Vooral die van Simple Song vind ik echt geweldig en moest ik heel hard om lachen toen ik die voor de eerste keer zag! Ik was trouwens wel helemaal weg van Broken Bells, die ik heb ontdekt via Lowlands 2010. Maar dit jaar ga ik dus kijken hoe The Shins het er live vanaf brengt! Ben benieuwd!



The Shins is inmiddels wel een bekende naam in ons muzieklandje, maar toch weten veel mensen niet wie het zijn en wat voor muziek daarbij hoort. Hopelijk heb ik dat probleem nu een beetje verholpen door ze tot de tiende BOTM te kronen! Wat vind jij van de muziek? Kende je het al en ben je groot fan? Of heb ik je enthousiast gemaakt om een keer een cd'tje op te zetten ? (Ik keur beide antwoorden goed ;-)



Tot de volgende BOTM!

Liefs Lisa

3 November 2011

Live report: Saybia

Een half jaar lang lagen ze opgeborgen in de kast, de kaarten voor het concert op woensdag 2 november 2011. Ik heb het natuurlijk over Saybia! Eén van de mooiste en beste bands aller tijden. Gisteravond was het dan ein-de-lijk zover! Man, wat heb ik uitgekeken naar deze dag!



Het begint allemaal in 1993. De band wordt opgericht in de Deense plaats Nyborg door zanger Søren Huss en de toenmalige band, Jeppe Knudsen, Palle Sørensen en Thomas Dahl. Thomas verlaat de band en er komen 2 nieuwe muzikanten bij. Van 1993 tot 2001 bracht Saybia een aantal EP's uit. Maar in 2001 worden ze ontdekt en tekenen een platencontract bij EMI. Een jaar later (2002) verschijnt hun debuut album: "The Second You Sleep" met grote hits als The Day After Tomorrow, Fools Corner en The Second You Sleep. Dan gaat het hard. Ze worden meerdere malen gedraaid op de radio, spelen op grote festivals en lijken naast Nederland en Denemarken ook Belgie, Noorwegen, Zweden en Finland te veroveren. In 2004 verschijnt: "These Are The Days" met misschien wel de grootste hit I Surrender. In 2007 brachten zij hun laatste studioalbum uit: "Eyes On The Highway" waarvan Angel de single wordt. In 2008 gaat de band door een moeilijke periode en last een pauze in. Maar in 2010 pakken ze de draad weer op, gaan op tournee en zijn bezig met een nieuw album.



Dat is een beetje het verhaal achter Saybia, nu alles over het concert van gisteravond! We waren heel erg vroeg (nog voor achten geloof ik) en toch stond er een gigantische rij! Het was uitverkocht (meer dan verdiend natuurlijk) en iedereen stond te popelen om naar binnen te gaan. Ik stond op het punt om het allermooiste concert ooit mee te maken! Ik was zo blij dat we helemaal vooraan stonden, zo beleef je een concert pas echt goed en is het voor mij het helemaal waard. Ze speelden veel nieuwe nummers wat natuurlijk weer heerlijk in het gehoor lag. Ik zelf vind het derde album het beste dus ik vond het wel jammer dat ze daar weinig nummers van speelden. Toch maakten Romeo en Walk in the Park (die op dat album staan) ontzettend veel indruk op me. Wat ik misschien het allermooiste vond was Unknown, het laatste nummer (tevens langste, lees: 17 minuten!) wat was dat geweldig! Ik vond het heel leuk dat Saybia net zo intens genoot van dit optreden als wij. Er hing een heerlijke sfeer en iedereen stond te genieten. Het geluid was perfect, de muzikanten (vooral de gitarist) waren geweldig en alles klopte gewoon. Ik moest even weer met beide benen op de grond gezet worden toen het afgelopen was. Voor mij hadden ze de hele nacht door mogen spelen!



Als ik nu een nummer van Saybia op mijn iPod hoor zie ik al die beelden weer voor me. Het heeft enorm veel indruk op me gemaakt en ik denk er met veel, heel veel plezier aan terug.

Als laatste, dan sluit ik deze blog af.. open je hart voor Saybia en zoek ze op live. Dat zijn ze dubbel en dwars waard! Ik eindig dan ook met (voor mij) de allermooiste nummers. *tip: hou zakdoekjes bij de hand ;-)


Liefs Lisa

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...