BOTM #10: The Shins

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Shins!



Ze zijn goed bezig, de mannen (en vrouw) van The Shins. Vorige week werd bekend gemaakt dat deze grote band uit Portland (Oregon) op Lowlands staat! Hoog tijd dus om deze muziek eens onder de loep te nemen. Maar, we beginnen bij het begin. De band is opgericht in 1996 in Albuquerque (New Mexico) en bestaat uit de volgende muzikanten: zanger en gitarist James Mercer, Joe Plummer (drums), Jessica Dobson (gitaar), Yuuki Matthews (bas) en Richard Swift (keyboard). In eerste instantie was The Shins een soloprojectje van singer-songwriter James Mercer, die al in een band genaamd: Flake Music speelde. Deze band deed het trouwens helemaal niet slecht. Ze hadden een paar hits, brachten een album uit en gingen vaak op tournee. Toch kwam er na 5 jaar een einde aan en was The Shins nu echt klaar voor het grote succes.



In 2001 kwam hun debuutalbum Oh, Inverted World uit met als eerste single het prachtige New Slang. Dat jaar zijn ze continu op tournee en worden hun singles door veel filmproducenten gebruikt. Zo was het nummer One By One All Day te horen in de film: A Guy Thing (2003), Caring Is Creepy én New Slang zijn gebruikt voor de film: Garden State uit 2004 en de muziek van The Shins komt terug in afleveringen van The OC, Scrubs en Gilmore Girls. Ze worden gezien als dé band van de Zeroes en hun album komt hoog in de hitlijsten te staan.



Als ze in 2001 naar Portland (Oregon) verhuizen besluit voormalig gitarist Neal Langford in Albuquerque te blijven. Hij wordt opgevolgd door Dave Hernandez met wie ze al snel aan nieuw materiaal werken. In de herfst van 2003 komt hun tweede album Chutes Too Narrow uit. De bekendste nummers van dit album zijn So Says I en Fighting In A Sack. Het jaar 2006 is een giga druk jaar voor de mannen van The Shins. Ze reisden heel de wereld af om overal op te treden en hun nummers live voor publiek te spelen. Hun derde album Wincing The Night Away komt uit in januari 2007, nadat het al in oktober 2006 is uitgelekt op internet. Toch worden er na de eerste week al meer dan 118.000 copies van verkocht. In 2008 is het album zelfs genomineerd voor een Grammy Award in de categorie: Best Alternative Music Album. In datzelfde jaar wordt het nummer The Past and Pending gedraaid op de uitvaart van acteur Heath Ledger.



In juni 2008 loopt het contract bij platenmaatschappij Sub Pop af en besluit Mercer onder zijn eigen label (Aural Apothecary) verder te gaan. In de jaren 2009/10 en '11 is het een beetje stil rondom The Shins en treedt Mercer voornamelijk op met zijn nieuwe soloproject Broken Bells. Toch geven ze in 2011 wel aan dat ze bezig zijn met nieuw materiaal voor The Shins. Dit uit zich in een nieuw album die pas is verschenen: Port Of Morrow met de singles Simple Song én Megahit bij 3FM No Way Down.



En dat is zo'n beetje het hele verhaal achter deze talentvolle indie-rockband. Ikzelf ken The Shins nog niet zo lang maar vind hun muziek bijzonder en inspirerend. Ditzelfde geldt voor de aparte clips waar ik ook altijd wel van hou. Vooral die van Simple Song vind ik echt geweldig en moest ik heel hard om lachen toen ik die voor de eerste keer zag! Ik was trouwens wel helemaal weg van Broken Bells, die ik heb ontdekt via Lowlands 2010. Maar dit jaar ga ik dus kijken hoe The Shins het er live vanaf brengt! Ben benieuwd!



The Shins is inmiddels wel een bekende naam in ons muzieklandje, maar toch weten veel mensen niet wie het zijn en wat voor muziek daarbij hoort. Hopelijk heb ik dat probleem nu een beetje verholpen door ze tot de tiende BOTM te kronen! Wat vind jij van de muziek? Kende je het al en ben je groot fan? Of heb ik je enthousiast gemaakt om een keer een cd'tje op te zetten ? (Ik keur beide antwoorden goed ;-)



Tot de volgende BOTM!

Liefs Lisa

BOTM #9: Bombay Bicycle Club

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Bombay Bicycle Club!



Over een paar weken staan deze heren op Pinkpop, Landgraaf. Het leek me daarom leuk om voor deze maand een band uit te kiezen die op dit grote festival mag spelen. Bombay Bicycle Club is een Engelse indie rock band uit Crouch End, Londen. Hun carrière begon anno 2006, toen aan ze gevraagd werd het V Festival in Engeland te openen, nadat zij de Channel 4's "Road to V" hadden gewonnen. Er volgden in het jaar daarna 2 EP's: The Boy I Used To Be en How We Are. De allereerste single die de band ten gehore brengt is Evening/Morning en hun debuutalbum I Had the Blues But I Shook Them Loose wordt uitgebracht op 6 juli 2009.



Jack Steadman (zanger/gitarist), Jamie MacColl (gitaar) en Suren de Saram (drums) leerden elkaar kennen op school toen ze nog maar 15 jaar oud waren. Toch hadden ze allemaal één ding gemeen met elkaar: het maken en houden van muziek. Ze traden tussen hun lessen en huiswerk door op onder de naam The Canals, maar niet veel later veranderden ze deze in Bombay Bicycle Club, vernoemd naar een keten van Indiase restaurants in Engeland. In 2006 voegt basgitarist Ed Nash zich toe bij de band, die ze tegenkwamen op een uitvaart.



In 2008 kunnen ze school eindelijk achter zich laten en zich volledig richten op de muziek. In dat jaar mogen ze op een aantal grote festivals in Groot-Brittannië spelen én krijgen ze een platencontract bij het Island Records label. Niet veel later wordt de tweede single Always Like This uitgebracht en komt in april 2009 op plek 97 in de UK Singles Chart terecht. Hun tweede album Flaws volgt een jaar later (9 mei 2010). Eerste single wordt Ivy & Gold en komt hoger in de hitlijsten dan hun vorige singles. Dit terwijl hun tweede single Rinse Me Down de UK Chart niet eens haalt. Op 19 april 2011 is Flaws daarentegen genomineerd voor de Ivor Novello award onder de categorie "best album".



De vibe om door te gaan zit er goed in bij de jongens (die je duidelijk ouder ziet worden). Op 26 augustus 2011 leveren zij hun derde studioalbum A Different Kind Of Fix af. Singles die je hiervan kent zijn o.a. Shuffle en Leave It. De vierde single van dit album is pas verschenen: How Can You Swallow So Much Sleep maar werd in 2010 al gebruikt voor de populaire Twilight film: Eclipse, als bonustrack op de soundtrack cd. Daarnaast wonnen ze in dat jaar de prestigieuze NME Award voor beste nieuwe band. Ze namen het op tegen andere grote namen in de muziekwereld: The xx, The Big Pink, La Roux, The Olivers én Mumford & Sons.



En dit is zo'n beetje het hele verhaal achter deze band die ik nog niet zo heel lang ken. Shuffle werd vorig jaar rond de herfst veel gedraaid op de radio, maar het gaf mij nog niet de doorslag om het hele album te luisteren. Na de release van Leave It besloot ik het een kans te geven en hóe! Wat een fantastisch album die me keer op keer verrast. De melodieën en het fragiele stemgeluid van Steadman maken het tot een mooi geheel. Ik snap daarom heel goed dat Mister Pinkpop Jan Smeets ze graag wilde hebben voor dit jaar. Overigens stonden ze afgelopen weekend in de Melkweg! Was jij daarbij of ga je ze live zien op zondag 27 mei op Pinkpop? Laat me weten wat je ervan vond! Ik ben erg benieuwd hoe deze mannen het live ervan brengen :)



Dit was het weer voor nu! Als laatste sluit ik af met een aantal nummers van alle cd's. Toch vind het apart dat alle 3 de albums toch wel verschillen van elkaar! Op de eerste is overduidelijk een rock sound te horen, de tweede nijgt meer naar folk en het laatst verschenen album is weer wat alternatiever. Ach ja, ik vind het wel leuk dat geëxperimenteer! :) Voor nu wens ik jullie een fijne woensdagmiddag en kom maar door als je goeie ideeën hebt voor een nieuwe BOTM (de tiende alweer!)

Liefs Lisa

BOTM #5: Bell X1

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Bell X1!



De uit Ierland afkomstige indie rock band Bell X1 is opgericht in 1999 en is vernoemd naar het allereerste vliegtuig dat de geluidsbarrière doorbrak. Bandleden Paul Noonan (zang), David Geraghty (gitaar, keyboard), Dominic Philips (bass) en Brain Crosby (gitaar) vormden samen met Damien Rice van 1991 tot 1998 de groep Juniper die maar kort bestaan heeft door de uiteenlopende ideeën en meningen van de bandleden en het platenlabel. Damien Rice heeft een grote solocarrière opgebouwd, de overige bandleden zijn verder gegaan onder een nieuwe naam en hebben ook inmiddels 5 studioalbums op hun naam staan.



Te beginnen met 'Neither Am I' uit het jaar 2000. Dit album wordt een groot succes in Ierland en komt hoog in de albumlijsten te staan. De band hoopte ook het Verenigd Koninkrijk en Europa omver te blazen maar dit is helaas (nog) niet gelukt. Wél staan dat jaar de Ierse mannen op het bekende Eurosonic Festival in ons eigen Groningen.



'Music In Mouth' (2003) doet het beter in de media en wordt dubbel platina in Ierland. Ook verschijnen er 4 singles mét videoclip en zijn de heren vaker op de radio te horen. Naast hun eigen tour door de UK en Europa is de band ook opstap met andere bekende namen als Aqualung, Keane, Snow Patrol en Starsailor. Maar in 2004 begon ook Amerika deze band op te merken. Het mooie nummer "Eve, The Apple Of My Eye" werd gedraaid tijdens een lesbische scène in de serie The O.C.



In 2005 verschijnt 'Flock', hun derde studioalbum. Hier komt ook een live cd en dvd van uit: 'Tour de Flock', opgenomen in de Point Theatre in Dublin. Bekende singles van dit album zijn "Bigger Than Me", "Flame" en "Rocky Took A Lover" die ze live spelen tijdens een uitzending van (daar is 'ie weer) de Late Show with David Letterman. In 2007 heeft de band voor de zoveelste keer problemen met hun platenmaatschappij. Toch gaat hun tour door Noord Amerika gewoon door. Dit is ook niet echt een succes als blijkt dat tijdens de vlucht de gitaren zoek zijn geraakt. En of dat nog niet genoeg is brandt hun tourbus volledig uit en is er sprake van € 32.000 euro aan schade. Gelukkig zijn er geen slachttoffers gevallen maar is de tour wel onmiddellijk stopgezet.



We zijn inmiddels 4 jaar verder en Bell X1 levert weer een nieuwe weergaloze plaat af: 'Blue Lights On The Runway'. Ter promotie hiervan staan ze in 2009 continu op de bühne. Waaronder verschillende festivals in Europa en ze mogen samen met The Script het voorprogramma van U2 verzorgen. Het album is ook in Nederland goed ontvangen. Ik heb daarom een leuk filmpje voor je van Eric Corton die voor NRC Rocks nieuwe bands en artiesten onder de loep neemt. Klik hier voor de link!



Dit jaar kwam 'Bloodless Coup' uit, het album waarmee ik ze heb leren kennen en die naast Nederland ook is uitgebracht in Duitsland, België, Groot-Brittannië, Frankrijk, Amerika en Canada.

Bell X1 haalt de ene prijs na de ander binnen en heeft Ierland goed op de kaart gezet. Qua stijl lijkt het heel veel op de Talking Heads, wat zijzelf ook beamen en wat voor hun een grote inspiratiebron was/is. Ikzelf heb 'Bloodless Coup' helemaal grijsgedraaid afgelopen jaar omdat het een album is wat alle kanten opgaat. Het is spannend en mysterieus maar tegelijkertijd mooi en relaxt. Hij staat dan ook niet voor niks op 2 in The Music List Of 2011. Weer een band met toegevoegde waarde en juist omdat ze niet zo heel bekend zijn hier in Nederland wilde ik ze graag aan jullie voorstellen. Ik hoop dat ze snel weer ons landje mogen verblijden met een concert!





Dat was 'm weer voor nu! Ik hoop dat je het interessant vond om wat te weten te komen over deze wat onbekende maar fantastische band. Naast alle gouden en platina platen aan de muur mogen ze van mij ook de "Best Album Cover" (of every CD) in ontvangst nemen, want daar hebben ze echt goed over nagedacht. Ditzelfde geldt voor alle videoclips die allemaal goed in elkaar zitten en die leuk zijn om te bekijken.

Wordt het een artiest volgende maand of toch weer een band die in het zonnetje gezet mag worden? Blijf me volgen via Twitter waar ik heel misschien wat hints zal geven ;-) Maar, je kunt natuurlijk ook de oude BOTM's bekijken!


Liefs Lisa

The Music List of 2011

Hello Lovelies!

Hope you had an awesome Christmas! I certainly had! First day: we had an amazing dinner with my family. My uncle is a great cook and always makes special things we never eat. Yesterday (Boxing Day) were we in Amsterdam for a walk. I love Amsterdam! There's so much you can see and discover! At home we had a marvelous dinner and sang on my new Wii Game (U-Sing). For those who didn't know: I love singing! And I know I'm not the best singer in the world, I just like to do it for fun :)

Ok, that was Christmas 2011. During my Christmas Break I'll try to blog everyday, but I might get addicted to the Wii and my new Sims 3 game as well ;-) Here's the first blog of today!

I had such a great year, when we talk about music, I have been to lots of concerts and festivals and discovered so many new bands and talented artists! And now I would love to introduce to you: LISA's top music list of 2011! I'll show you the 10 best albums of this year, the 5 best songs, best male, best female and best new band of 2011! You can compare it with the MTV Awards besides I stay in the indie rock scene. So, let's get started! Oh, and if you don't see your favourite band please give me a call and tell me why that band or record has got to be on that list!


Love Lisa



Best album 2011:

1. The Dears - Degeneration Street
2. Bell X1 - Bloodless Coup
3. The Boxer Rebellion - The Cold Still
4. Alela Diane - Wild Divine
5. The Pierces - You & I
6. Elbow - Build A Rocket Boys!
7. The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
8. Okkervil River - I Am Very Far
9. Young the Giant - Young the Giant
10. White Lies - Ritual



Best song 2011:

1. Gotye ft. Kimbra - Somebody That I Used To Know
2. White Lies - Bigger Than Us
3. Elbow - Lippy Kids
4. Adele - Someone Like You
5. The Strokes - Under Cover Of Darkness



Best Male 2011:

1. James Morrison
2. Milow
3. Ben Saunders



Best Female 2011:

1. Adele
2. Amy Winehouse
3. Alela Diane



Best New Band 2011:

1. The Vaccines
2. Young the Giant
3. Foster The People
4. Fitz & The Tantrums
5. Wolf Gang

Live report: Okkervil River

Afgelopen donderdag werd ik 20 jaar! Ik laat voorgoed mijn tienerjaren achter me en ga voortaan vrolijk door het leven als twintiger. Dat werd groots gevierd met een concert van de Amerikaanse rock band Okkervil River!



Indie rock band Okkervil River is opgericht in 1998 door zanger Will Sheff, Zach Thomas (bass en mandoline) en Seth Warren (drums). Ook zij hebben elkaar leren kennen tijdens college en brachten vrij snel hun eerste (indie)album uit: "Stars Too Small To Use". Deze is niet in productie genomen maar de heren kwamen kort daarna met een nieuw album: "Don't Fall In Love With Everyone You See" (2002) en tekenden bij platenlabel Jagjaguwar. De band werd een groot succes en deed het erg goed in Amerika. Een jaar later volgde "Down The River Of Golden Dreams", in 2005 kwam (de bekendste) "Black Sheep Boy" uit en in 2007, het album waarmee ik ze heb leren kennen: "The Stage Names". In 2008 bracht Okkervil River hun vijfde album uit "The Stand Ins" én sinds mei dit jaar ligt 'ie in de winkel: "I Am Very Far". Een hoop albums met tussendoor een paar EP's en veel uitgebrachte singles. Daarnaast stonden ze vaak op de bühne, in het voorprogramma van bands als: The Decemberists, The New Pornographers, The National en Lou Reed.



Okkervil River werd steeds populairder en was vaak te zien in bekende talkshows. Ook hebben ze op grote festivals gestaan en was de band continu in beweging. Het moge duidelijk zijn, er valt nog genoeg over deze band te vertellen maar ben je echt heel nieuwsgierig naar hoe het concert was, lees dan gauw verder!



Anders dan bij het uitverkochte concert van Saybia, waren wij dit keer één van de eerste die binnen kwamen. Er waren zelfs zo weinig kaarten verkocht dat de band werd verplaatst van de grote naar de kleine zaal! Om half 9 kwam het voorprogramma. Toen schrokken we wel even.. wat een geluid! Het stond veel te hard, jammer genoeg. Hopelijk zou dat tijdens OR wat minder zijn! Desalniettemin vond ik het best goed en deed het me erg denken aan Young The Giant. Wat ik ook erg knap vond was dat ze aan het spelen waren met de instrumenten van de hoofdact. Het decor zag er erg goed uit, helemaal in de stijl á la Okkervil River. Maar het spektakel begon pas echt om half 10. Ze kwamen op en openden met Wake And Be Fine (Amber tikte mij al aan, "daar gaan ze mee beginnen!" zei ze). Daarna het overheerlijke For Real en vervolgens nog een stuk of 18 nummers. Het publiek ging helemaal uit z'n dak en het was goed om te zien dat het eindelijk druk was. Will genoot zelf ook, dat was duidelijk te merken. Een rare vogel, dat is het wel.. met z'n whisky en rare Amerikaanse teksten. Maar man! Wat een stem, wat een fantastische band! De setlist was echt voortreffelijk en het hele concert duurde ruim anderhalf uur (het liep zelfs tegen de 2 uur aan!) Ik stond intens te genieten en voelde me zo trots dat deze band op mijn verjaardag hier voor m'n neus stond te spelen.



Okkervil River is een rare maar geweldige band met teksten die je tot op het bot raken. Een waardige afsluiter van de 3 concerten van deze maand. Wat ik het mooiste vond? Ja, dan wint toch wel Elbow denk ik, maar met een gedeelde plaats Saybia. Wat ik het beste vond? Dan ga ik toch voor Okkervil River. Een concert wat me voor altijd bij zal blijven.


Liefs Lisa




My favourite songs ^^

BOTM #3: The Vaccines

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een nieuwe maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met de geschiedenis en het ontstaan van de band, de cd's die ze hebben uitgebracht en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Vaccines!



The Vaccines is een indie rock band, afkomstig uit Londen en is in 2010 opgericht door Justin Young (zang), Anri Hjorvar (basgitaar), Freddie Cowan (gitaar) en Pete Robertson (drums). Ze zijn één van de succesvolste bands van 2011. Hun debuutalbum: "What Did You Expect from the Vaccines" kwam op 4 binnen in de UK Album Chart én daarnaast verzorgden ze het voorprogramma voor grote namen als Arctic Monkeys en Arcade Fire.



Maar we gaan even helemaal terug naar het begin. En dat is in dit geval niet zo gek ver terug, augustus 2010 om precies te zijn. De band is compleet en zet "If You Wanna" op Youtube. Dat was een goede zet want het werd een kneiter van een hit! Het eerste optreden (Leicester UK) was een feit. Een paar maanden later, 29 november 2010 kwam de eerste officiële single uit: "Wreckin' Bar (Ra Ra Ra) / Blow It Up". Hij belandde op plaats 157 in de UK Single Chart en werd door het blad Q Magazine uitgeroepen tot "Track Of The Day". En dat voor een nummer van 1 minuut en 28 seconden.



Radiostations en verschillende tv-shows wilden niets liever dan deze band in hun uitzending krijgen. En een wel heel bekende (Later with Jools Holland) nodigde de band uit en speelde (als eerste band in dat programma) hun single nog voor hij in de winkel lag.



Inmiddels is het januari 2011. Een nieuw jaar en dus een nieuwe tour! Eerst op pad met de Crystal Castles, kort daarna op eigen benen naar Amerika. Op 24 januari kwam hun tweede single: "Post Break-Up Sex" uit, die iets hoger eindigde in de UK Chart, namelijk op plaats 32. Maar hun dag kon pas echt niet meer stuk toen bleek dat ze genomineerd waren voor een MTV Award (Best New Band of 2011). Ook leuk om te weten is dat hun album eigenlijk op 21 maart 2011 uitgebracht zou worden maar dit een week eerder gebeurde, (14 maart) i.v.m. de release van het vierde album van The Strokes "Angles". Platenlabel Columbia Records, leek dit niet zo'n goed idee en vervroegde de release.



Op 10 juni 2011 stonden ze dan eindelijk in het voorprogramma van Arctic Monkeys (voor ruim 10.000 man!) Met als resultaat: het spelen van "If You Wanna" in één van de beroemdste talkshows ter wereld: Late Show with David Letterman. Ook zouden de heren in ons land aantreedden en spelen op Lowlands, maar dit én de tour door Amerika, Europa en Japan is uitgesteld wegens grote stemproblemen van zanger Justin Young. Wanneer de tour zijn vervolg krijgt of het tweede album op de markt komt is allebei (helaas) nog niet bekend.



Zo, nu weet je dus wat meer over The Vaccines. Toen ik deze band voor het eerste hoorde vond ik het meteen al heel goed. De stem van Justin doet me erg denken aan dat van Jimi Goodwin (zanger Doves) en van Tom Smith (Editors). Bij mij gaat de volumeknop helemaal open voor het nummer: "All In White" (zie clip). Dat nummer vind ik echt brilliant. Het is heerlijke dansbare muziek waar zelfs de mensen die niet van dansen houden (ik dus) helemaal op los kunnen gaan! Ik snap daarom heel goed hoe jammer het moet zijn geweest voor de mensen die dit jaar op Lowlands waren en ze dus niet hebben zien optreden. Maar hé, niet getreurd! Met het succes wat ze nu al bereikt hebben kunnen we vast wel een optreden één deze maanden verwachten.





Een waardige band voor de maand november. Volgende maand de laatste BOTM van dit jaar, maar geen paniek, ik ga volgend jaar gewoon weer door met deze column en het zoeken naar nieuw talent of oude helden.


Liefs Lisa

Live report: Elbow

Na het overheerlijke concert van Saybia (2 november) was maandag 14 november de Engelse band Elbow aan de beurt! Is deze band erin geslaagd het te winnen van het concert van Saybia in: geluid, performance, setlist en sfeer? Je krijgt over een paar minuten van mij het antwoord ;-)



Meet Elbow! Een Engelse alternative rock band opgericht in 1991 in Manchester UK. 20 jaar geleden ontmoetten studenten Guy Garvey (zang) en gitarist Mark Potter elkaar op college. Mark stelt Guy voor aan een paar vrienden en een band komt tot stand. Mr Soft (later Soft) zoals de band eerst heette trad op in een aantal pubs in Manchester en naast hun college schreven ze hun eigen nummers. In 1997 veranderen ze hun naam in Elbow. In 1997 tekent Elbow bij platenlabel Island Records en levert hun eerste album af. Dan gebeurt het ergste wat je als band kan overkomen. Island wordt opgekocht door Universal waardoor het album van Elbow nooit is uitgebracht. Toch was dat geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten. Ze gaan als indie band verder en brengen 3 EP's uit die hoog binnen komen bij BBC Radio.





Maar, dit is allemaal nog maar het begin. Album na album wordt uitgebracht, ze staan op grote festivals als Roskilde in Denemarken en een aantal keer op het populaire Glastonbury in Engeland. Ze nemen grote prijzen mee naar huis, waaronder de Mercury Music Prize die ze kregen voor hun album: "The Seldom Seen Kid". Ook zet Elbow zich in voor War Child én hebben ze in het voorprogramma gestaan van Coldplay en U2. Deze band is van wereldniveau en heeft zoveel mooie dingen (mee)gemaakt, dat (toen ik hun bio las) er best wel van onder de indruk was dat ik die band live zou gaan zien. Wil je meer weten over de band en hun muziek kijk dan op de Engelse Wikipedia (het is tenslotte geen BOTM ;-) Dan gaan we nu snel over naar het concert!





We waren al vroeg weggegaan van huis want we wisten dat het uitverkocht was en het dus wel eens heel druk kon gaan worden! Eenmaal binnen stonden we gelukkig meteen goed. Om 8 uur sharp kwam het voorprogramma: Howling Bells. Een lekkere opening met een goeie zangeres en toffe liedjes. Het op- en afbouwen ging heel vlot en iets over negenen kwamen ze al op. Daar stond 'ie dan.. Guy Garvey, pal voor m'n neus. Hij opende met "The Birds" en vloeide van het één naar het andere mooie nummer. Ik wist (door wat ik eerder had gelezen) dat Guy een echte poëet is. Dat liet hij bij dit concert goed merken en vermaakte het publiek tussen de nummers door met een paar mooie gedichten. Maar hij is ook echt een grappenmaker en het publiek moest dan ook vaak hard om hem lachen. Het geluid was (zoals ik van de HMH gewend ben) prachtig, meteen goed, niet te hard / niet te zacht.. gewoon, zoals het hoort. De prachtige klanken van de violisten achterin met het mooie pianospel en de geweldige zang van Garvey bezorgde mij maar ook m'n vader een hoop kippenvel momenten. Ook het decor was zo mooi en werd perfect afgestemd op ieder nummer. Halverwege het concert gingen de mannen bij elkaar staan en maakten bekend dat ze dit jaar al 20 jaar bestaan. En hoe cool was dat, het hele, nee echt het hele publiek ging "Lang Zal Die Leven" zingen. Ze keken allemaal echt geschokt en hadden dat niet zien aankomen. Dat maakte het concert zo leuk! Wij genoten maar zij net zo. Tijdens de toegift speelden ze nog 2 nummers waarvan het laatste nummer het allermooiste en bekendste is: "One Day Like This". Ik ben stapelgek op dat nummer en iedereen stond keihard mee te zingen en te zwaaien. De hele zaal zat op een roze wolk die hoog in de lucht dwarrelde. Na ruim een uur en 3 kwartier gespeeld te hebben (bijna 2 uur!) was het einde dan echt daar. Mijn vader en ik keken elkaar aan en zeiden allebei tegelijk: "Best concert ever, by far!". We hadden er zo ontzettend veel van genoten. Het was een heerlijke avond om nooit te vergeten.



Dus ja, heel stiekem.. vond ik dit nog mooier dan Saybia (wat ook al bloedmooi was) maar hier klopte gewoon écht alles. Ik kijk er met heel veel plezier op terug. Thank you Elbow!


Liefs Lisa

The Pierces

Dearest,

Ongeveer een jaar geleden heb ik de 2 zussen Allison en Catherine Pierce genaamd; 'The Pierces' ontdekt. Muzikale heldinnen met een passie voor folklore en gevoel voor stijl, dat is het eerste wat in me opkomt als ik aan The Pierces denk. Het is je dan ook vast niet ontgaan dat ze tussen 'My Musical Heroes' staan op mijn Music Page én een eigen button hebben naast The Killers. Ik vind het super leuk om een artikel hierover te schrijven en jullie kennis te laten maken met hen, hun muziek en achtergrond.



Catherine en Allison Pierce zijn geboren en getogen in Birmingham, Alabama. Muziek, dans en expressie werd bij hen met de paplepel ingegoten. Hun vader is zelf muzikant en speelt bij verschillende bandjes terwijl hun moeder het witte doek siert als schilder en kunstenaar. Al op jonge leeftijd starten de zusjes met balletles en zijn naast hun carrière als muzikant ook professioneel ballerina!




The Pierces - The Pierces (2000)



1. The Way
2. Nobody Knows
3. One For Me
4. I Don't Need You
5. I Feel Nothing
6. Be Alright
7. Take You Home
8. Waiting
9. Blood
10. Jeffrey
11. Wake You Up
12. I'll Be Dreaming
13. Let You Go

The Pierces, hun debuutalbum uit 2000. Opgestuurd naar de grootste platenbazen in Nashville, Tennessee, niet in productie genomen. Zonde, want op dit album hoor je al hoe goed ze zijn! Toch zijn de meiden niet bij de pakken neer gaan zitten en slaan 5 jaar later met hun tweede album 'Light Of The Moon' genadeloos terug, én met succes..


The Pierces - Light Of The Moon (2005)



1. Space Song
2. Tonight
3. Save Me
4. Patience
5. A Way to Us
6. Louisa
7. Give It All Back
8. Beautiful Thing
9. You're Right
10. I Don't Mind
11. I Should've Known

Light Of The Moon heeft een iets meer poppie-achtige sound maar wel weer hun vertrouwde teksten en mooie melodieën. De meiden tekenden hun contract bij Universal en 'The Pierces' was born in America. Single 'A Way to Us' staat een paar weken in de Amerikaanse hitlijsten en er verschijnt een videoclip.


The Pierces - Thirteen Tales Of Love And Revenge (2007)



1. Secret
2. Boring
3. Sticks & Stones
4. Lights On
5. Lies
6. Turn On Billie
7. Ruin
8. Three Wishes
9. Power Of
10. Kill, Kill, Kill!
11. It Was You
12. Boy in a Rock and Rock an Roll Band
13. Go to Heaven

Het album waarmee ik ze heb leren kennen, Thirteen Tales Of Love And Revenge, komt hoog binnen in de hitlijsten en heeft een frisse edgy sound. Er worden 4 singles uitgebracht mét videoclip en de meiden lijken het helemaal te gaan maken in zowel Amerika als Engeland. Ze verschijnen op tv en hun nummers worden veel gebruikt in de tunes van Gossip Girl, Dexter, Charmed en Ghost Whisperer. Ook wordt 'Secret' ingezet als titelsong voor de meidenserie 'Pretty Little Liars' en nemen ze een duet op met de Amerikaanse rockgroep 'All American Rejects'. De nummers van Thirteen Tales Of Love And Revenge zijn heerlijke meezingliedjes en kan worden onderverdeeld tot pop/rock als folk/alternative.








The Pierces - You & I



1. You'll Be Mine
2. I Will Not Be Forgotten
3. Love You More
4. We Are Stars
5. Glorious
6. The Good Samaritan
7. Kissing You Goodbye
8. Close My Eyes
9. Space & Time
10. Drag You Down
11. I Put Your Records On

We hebben er even op moeten wachten maar sinds 30 mei dit jaar ligt ie in de winkel, het vierde album van The Pierces, genaamd; 'You & I'. Op dit album kunnen we weer horen hoe geweldig ze zijn. Folk all-over! De hippie tijd is terug van weggeweest. Pop op een lager pitje zetten en meer van zichzelf laten zien met dit prachtige album. Ik heb in de maanden voordat het album officieel uitkwam The Pierces op de voet gevolgd. Ik haalde hun EP, Love You More in huis en was opslag verliefd op 'To The Grave'. Ik vind het dan ook echt super jammer dat dit geweldige nummer (wat doet denken aan Mumford & Sons) niet op het album staat. Desondanks is het album geweldig en ik draai 'm bijna elke dag.









M'n zusje, Amber en ik, hebben het er al een tijdje over, een bandje starten. Maar ja, hoe pak je zoiets aan? Ik kan wel aardig zingen, maar Amber zal op gitaarles moeten en waar vinden we in vredesnaam de andere bandleden? O ja, een naam, hm.. daar komen we ook niet echt uit :P Maar één ding weten we wel zeker.. het genre. Twee zussen a la The Pierces, dat kent Nederland nog niet. En dat ze The Pierces opzich niet kennen vind ik al schandalig genoeg! Deze twee meiden hebben zoveel talent en maken prachtige muziek die ik elke dag met liefde draai. We gaan binnenkort met z'n tweeën eropuit, naar New Castle, shoppen natuurlijk, maar ook een bezoek brengen aan een optreden van The Pierces. Want hen live zien, dat moet ik als fan natuurlijk gewoon gedaan hebben!



Ik hoop dat je m'n artikel leuk vond om te lezen en je enthousiast bent geworden over The Pierces. Ik zeg, hoe meer fans hier in Nederland, hoe groter de kans is dat ze hier ook op tournee gaan!

Op You & I na, zijn de albums helaas tijdelijk niet leverbaar bij Bol.com. Maar je kunt natuurlijk wel altijd een kijkje nemen op hun website, Spotify of gewoon filmpjes kijken en beluisteren via Youtube.

Dit was het voor nu, ik zie jullie allemaal snel weer :)

Liefs Lisa