BOTM #12: Toploader

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Toploader!



Het is inmiddels alweer een paar weken geleden dat deze band live bij Giel in de morgen optrad en mijn aandacht trok. Sindsdien is Toploader niet langer de band die Dancing In The Moonlight weer hip maakte, maar een band met een comeback en een nieuwe sound! Na diezelfde middag de cd Only Human (2011) te hebben geluisterd was ik om. Geen wonder dus dat ze deze maand "Band Of The Month" zijn!



Maar we gaan eerst even helemaal terug naar het begin. Toploader is een (wederom) Engelse band uit Eastbourne en is opgericht in 1997. De band bevat de volgende muzikanten: Joseph Washbourn, Dan Hipgrave, Rob Green and Matt Knight. Op 22 mei 2000 brengen zij hun eerste album uit: Onka's Big Moka, die werkelijk verkoopt als een trein! Ruim twee miljoen albums vliegen over de toonbank en in de UK is het album genomineerd voor menig award die er te behalen valt. Hun doorbraak wordt de cover van King Harvest's Dancing in the Moonlight, die we haast allemaal wel kennen.



Kort na deze spannende gebeurtenis gaat de band op tournee met Coldplay en Muse en belooft een wereldwijd succes te worden. Toch gaat er iets mis wanneer de band zijn tweede album Magic Hotel in 2002 uitbrengt. In tegenstelling tot het eerste album verkoopt dit album bar slecht en besluit de platenmaatschappij er een punt achter te zetten. Dit leidt tot een breuk in 2003. De naam Toploader wordt met de dag meer vergeten.



Maar anno nu is er een hoop gebeurd en veranderd in het leven van de mannen. Sommigen zijn vader geworden, anderen hebben zich bezig gehouden met (nieuwe) muziek. In 2009 komt de groep weer bij elkaar en gaat het weer proberen. Weliswaar bij een ander platenlabel maar wel met een frisse start en een compleet nieuwe sound (Goodbye, happy songs!) Only Human is het derde studio album van Toploader en wordt gereleased op 6 juni vorig jaar. Ze brengen drie singles met videoclip uit en reizen heel Europa af voor optredens en interviews. Het geluk lijkt eindelijk weer aan hun kant te staan en de band staat daarom niet voor niks op veel festivals deze zomer.



Wat ben ik blij dat ze toch de sprong gewaagd hebben om het weer te proberen met elkaar. En met succes want ze hebben een heel fijn album afgeleverd, waar ik tot de dag van vandaag, geen genoeg van krijg! Ook al komt 'ie oorspronkelijk uit vorig jaar, ik denk toch dat hij wel een plekje verdiend in de lijst van dit jaar. Wat een melancholie, wat een sensatie! De bijzondere, krachtige stem van de zanger met het fijne gitaarwerk én (daar zijn ze weer) de prachtige violen maken het tot een plaatje. Ik hoop echt van harte dat het ze lukt om nu wél door te breken en men te laten horen wat een goeie band het is. Als ze in Nederland optreden ga ik in ieder geval heen, wat jij? ;-)

Liefs Lisa

BOTM #10: The Shins

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Shins!



Ze zijn goed bezig, de mannen (en vrouw) van The Shins. Vorige week werd bekend gemaakt dat deze grote band uit Portland (Oregon) op Lowlands staat! Hoog tijd dus om deze muziek eens onder de loep te nemen. Maar, we beginnen bij het begin. De band is opgericht in 1996 in Albuquerque (New Mexico) en bestaat uit de volgende muzikanten: zanger en gitarist James Mercer, Joe Plummer (drums), Jessica Dobson (gitaar), Yuuki Matthews (bas) en Richard Swift (keyboard). In eerste instantie was The Shins een soloprojectje van singer-songwriter James Mercer, die al in een band genaamd: Flake Music speelde. Deze band deed het trouwens helemaal niet slecht. Ze hadden een paar hits, brachten een album uit en gingen vaak op tournee. Toch kwam er na 5 jaar een einde aan en was The Shins nu echt klaar voor het grote succes.



In 2001 kwam hun debuutalbum Oh, Inverted World uit met als eerste single het prachtige New Slang. Dat jaar zijn ze continu op tournee en worden hun singles door veel filmproducenten gebruikt. Zo was het nummer One By One All Day te horen in de film: A Guy Thing (2003), Caring Is Creepy én New Slang zijn gebruikt voor de film: Garden State uit 2004 en de muziek van The Shins komt terug in afleveringen van The OC, Scrubs en Gilmore Girls. Ze worden gezien als dé band van de Zeroes en hun album komt hoog in de hitlijsten te staan.



Als ze in 2001 naar Portland (Oregon) verhuizen besluit voormalig gitarist Neal Langford in Albuquerque te blijven. Hij wordt opgevolgd door Dave Hernandez met wie ze al snel aan nieuw materiaal werken. In de herfst van 2003 komt hun tweede album Chutes Too Narrow uit. De bekendste nummers van dit album zijn So Says I en Fighting In A Sack. Het jaar 2006 is een giga druk jaar voor de mannen van The Shins. Ze reisden heel de wereld af om overal op te treden en hun nummers live voor publiek te spelen. Hun derde album Wincing The Night Away komt uit in januari 2007, nadat het al in oktober 2006 is uitgelekt op internet. Toch worden er na de eerste week al meer dan 118.000 copies van verkocht. In 2008 is het album zelfs genomineerd voor een Grammy Award in de categorie: Best Alternative Music Album. In datzelfde jaar wordt het nummer The Past and Pending gedraaid op de uitvaart van acteur Heath Ledger.



In juni 2008 loopt het contract bij platenmaatschappij Sub Pop af en besluit Mercer onder zijn eigen label (Aural Apothecary) verder te gaan. In de jaren 2009/10 en '11 is het een beetje stil rondom The Shins en treedt Mercer voornamelijk op met zijn nieuwe soloproject Broken Bells. Toch geven ze in 2011 wel aan dat ze bezig zijn met nieuw materiaal voor The Shins. Dit uit zich in een nieuw album die pas is verschenen: Port Of Morrow met de singles Simple Song én Megahit bij 3FM No Way Down.



En dat is zo'n beetje het hele verhaal achter deze talentvolle indie-rockband. Ikzelf ken The Shins nog niet zo lang maar vind hun muziek bijzonder en inspirerend. Ditzelfde geldt voor de aparte clips waar ik ook altijd wel van hou. Vooral die van Simple Song vind ik echt geweldig en moest ik heel hard om lachen toen ik die voor de eerste keer zag! Ik was trouwens wel helemaal weg van Broken Bells, die ik heb ontdekt via Lowlands 2010. Maar dit jaar ga ik dus kijken hoe The Shins het er live vanaf brengt! Ben benieuwd!



The Shins is inmiddels wel een bekende naam in ons muzieklandje, maar toch weten veel mensen niet wie het zijn en wat voor muziek daarbij hoort. Hopelijk heb ik dat probleem nu een beetje verholpen door ze tot de tiende BOTM te kronen! Wat vind jij van de muziek? Kende je het al en ben je groot fan? Of heb ik je enthousiast gemaakt om een keer een cd'tje op te zetten ? (Ik keur beide antwoorden goed ;-)



Tot de volgende BOTM!

Liefs Lisa

BOTM #2: The Dears

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een nieuwe maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met de geschiedenis en het ontstaan van de band, de cd's die ze hebben uitgebracht en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Dears!



Ik wil bij deze heel graag de indie rock band The Dears aan jullie voorstellen. Deze muziek maakte op mij zoveel indruk dat een blog niet uitgesloten kon blijven.



The Dears is een Canadese rockband uit Montreal gevormd in 1995. Ze bestaan dus al behoorlijk lang! Pas 5 jaar later (2000) brachten zij hun debutalbum; "End Of A Hollywood Bedtime Story" uit. Kenmerkend voor het album waren de donkere teksten en de grauwe stem van zanger Murray Lightburn. Een paar jaar later (2001/2002) bracht The Dears een paar EP's uit en hun tweede studioalbum: "No Cities Left" werd gereleased in 2003. Toen begon het aardig te lopen allemaal. Ze kregen naamsbekendheid en stonden een aantal keer op grote festivals. In 2005 zijn ze weer de studio ingedoken en leverde: "Gang Of Losers" af in 2006. Het derde album werd goed ontvangen door de media en The Dears mocht de 2007 - Polaris Music Prize in ontvangst nemen. Het vierde album: "Missiles" werd kort daarna uitgebracht in 2008. En ook hun meest recente album: "Degeneration Street" (februari dit jaar) was genomineerd voor grote awards.



Zoals je op de eerste foto kunt zien is The Dears een grote band en bestaat uit veel muzikanten. Echter zijn er veel vervangen en was de band continu in beweging. De enige 2 die het vanaf het begin hebben volgehouden zijn zanger Murray Lightburn en toetsenist Natalia Yanchak. Naast hun eigen optredens waren ze ook vaak op tournee met andere grote namen als; Sloan, The Tragically Hip, Keane, The Secret Machines en Morrissey. Lightburn noemt de stijl van The Dears een mix tussen The Smiths en Serge Gainsbourg. En dat waren dan ook grote inspiratiebronnen voor hen. Ook vindt critici de stem van Lightburn vaag iets weg hebben van dat van Damon Albarn (zanger Blur). De grauwe (toch wel donkere) muziek en teksten komen flink overeen met bands als Radiohead, Jethro Tull en Genesis. Mensen die The Dears live hebben gezien weten niet wat ze meemaken en staan versteld van hun kunnen. Het moge duidelijk zijn, de muziek van The Dears is een belevenis en komt hard, heel hard bij men binnen.



Zo dus ook bij mij. Ook deze band heb ik aan mijn vader te danken. Hij was er zo laaiend enthousiast over dat ik niet kon wachten te beginnen met luisteren! Het is nu 3 maanden geleden ong. dat ik hun laatste Degeneration Street voor het eerst hoorde. Ik was wel even in shock. Zo goed vond ik het. Nu snapte ik waarom mijn vader zo hysterisch deed. Alle nummers kwamen bij me binnen en ik vond het meteen al het beste album van 2011. Toch is het niet voor iedereen weggelegd. Ik snap dat als je van popliedjes houdt dit niet een band is wat je zal draaien of naartoe gaat op een festival. Houdt je wel van zware muziek en bands als Doves, Muse, Saybia, Arcade Fire en White Lies dan is het luisteren naar deze band het zeker waard!



Ik hoop in ieder geval nog steeds heel erg op een tour door Europa dit jaar. Want ik denk dat als je dit live hebt gezien je even weer hersteld moet worden en beseffen wat je zojuist hebt meegemaakt.





In november een nieuwe Band Of The Month! Heb je zelf nog suggesties of weet je leuke bands of artiesten die binnenkort een nieuw album releasen en wat echt iedereen moet weten? Laat het mij weten, want ik hoor graag al jullie ideeën :)

Tot de volgende keer!


Liefs Lisa