BOTM #14: Beirut

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Beirut!



Deze maand in BOTM laat ik je kennis maken met de Amerikaanse indie folk band Beirut. Niet zo heel bekend in ons kleine kikkerlandje en daar mag, wat mij betreft, verandering in komen! Beirut komt voort uit een soloproject van Zachary 'Zach' Condon (1986). Deze rasmuzikant groeide op in de staat Virginia en is van jongs af aan al met muziek bezig. Zo speelde hij trompet in een jazzband en werkte hij bij een bioscoop waar internationale arthouse films gedraaid werden. Daar is zijn voorliefde voor balkanmuziek ontstaan. School vond hij daarentegen minder interessant en stopte ermee toen hij 17 jaar was. Samen met zijn oudere broer Ryan liet hij Amerika achter zich en vertrok naar Europa. Hier heeft hij zijn muzikale interesse nog verder uitgebreid en onder andere nieuwe muziek geschreven. Eenmaal terug in Amerika besloot hij toch weer te gaan studeren. Geen muziek, wat je misschien zou verwachten, maar Portugees en Fotografie. Dit deed hij op de University of New Mexico. In zijn vrije tijd was hij bezig al zijn geschreven nummers uit te brengen op cd. Samen met twee kennissen die uiteindelijk in de band zijn opgenomen. In 2006 was het eerste album Gulag Orkestar, waar duidelijk de Oost-Europese zigeunermuziek terug te horen is, een feit.



De eerste videoclip van Beirut staat hierboven en heet Elephant Gun. Dit nummer staat op de gelijknamige EP die in 2007 verscheen. Daarnaast zijn er dat jaar nog twee EP's uitgebracht (Lon Gisland en Pompeii). Het tweede album genaamd The Flying Club Cup kwam uit in oktober 2007. Dit album is opgenomen in de studio van Arcade Fire in Quebec en heeft een Frans tintje. Condon heeft, in de tijd dat hij in Frankrijk verbleef, zich laten inspireren door de Franse muziek en draagt een ode op aan zangers als Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Daarnaast is hij zich gaan verdiepen in de Franse film en cultuur. Zodoende is dit bijzondere album ontstaan.



In 2008 werd er even een pauze ingelast toen bleek dat Condon overspannen raakte. Dit na de tal van concerten die ze tijdens hun tour door Europa en Amerika hebben gegeven. In 2009 stonden ze echter weer op de bühne mét een nieuwe plaat March of the Zapotec/Holland. Een dubbele EP met op het eerste album Mexicaanse folk muziek en, misschien wat verrassend, op het tweede album voornamelijk electronic. In dat jaar was de band voor het eerst op nationale tv te zien in het programma waar elke band met liefde optreedt: Late Show with David Letterman, waar ze A Sunday Smile speelden.



In juni 2011 kondigden de heren (en dame) van Beirut hun derde studioalbum The Rip Tide aan. Deze is in de winter van het jaar daarvoor opgenomen in een studio in New York. Dit is het eerste album wat onder Condon's eigen platenlabel Pompeii Records is uitgebracht. In augustus lag 'ie dan in de schappen en was de eerste single East Harlem inmiddels ook uit. De band heeft op dit album heel wat lovende kritieken gekregen. De invloeden uit Mexico, Frankrijk en de Balkanlanden is wat meer naar de achtergrond getrokken en er is wat meer pop aan de muziek toegevoegd. Volgens critici heeft Beirut nu echt een eigen stijl die onmiddellijk te herkennen valt.



Beirut treedt anno 2012 best vaak op, maar helaas staat Nederland nog niet op de planning. Jammer! Wie weet volgend jaar.. Ik hoop in ieder geval dat je geïnspireerd bent geraakt door deze bijzondere muziek. Ik ken het nu een halfjaar ongeveer, maar nu ik ook eerdere albums heb beluisterd valt me keer op keer op wat een prachtige muziek het eigenlijk is. Zoek het nummer Cliquot maar eens op. Elke keer als ik dat nummer hoor lopen de rillingen over m'n rug en gaan mijn haren rechtovereind staan (en dat bedoel ik in positieve zin!) Zach Condon zou je eigenlijk de Amerikaanse Kyteman kunnen noemen, als je ziet wat hij allemaal kan en wat voor muziekinstrumenten hij bespeelt. Ja, ik ben best onder de indruk. Ik ben blij dat ik op Lowlands in ieder geval één iemand heb gesproken die Beirut kende en het ook erg goed vindt. Maar was jij al bekend met deze band en hun muziek? Anyway, ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en mocht je nog ideeën hebben voor nieuwe BOTM's, let me know! ;-)

Liefs Lisa


Image source 1 / 2

BOTM #13: Ane Brun

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Ane Brun!



Ik hoefde niet lang na te denken wie deze maand "BOTM" zou worden. De eer gaat naar de Noorse singer-songwriter Ane Brun. Vorige maand live gezien op Lowlands en daarvoor nog nooit iets over haar gehoord. En dat terwijl ze al ruim tien jaar actief is en meer dan acht albums heeft uitgebracht. Daarnaast is het lang geleden dat we een vrouwelijk artiest in deze column hadden. Kortom, redenen genoeg om deze blonde dame met de helderste blauwe ogen die je ooit gezien hebt, onder de loep te nemen.



Ane Brunvoll (zoals ze voluit heet) werd op 10 maart 1976 in Molde, Noorwegen geboren. Haar ouders zijn in het dagelijks leven allebei muzikant. Haar talent heeft ze dus niet van een vreemde. Toch speelde muziek pas op een latere leeftijd voor haar een rol. Ze verlaat haar geboorteplaats rond 1995 en hopt van Barcelona in Spanje tot Oslo en Bergen in Noorwegen. Tussen haar studie Rechten en haar Spaanse lessen door schrijft ze haar eigen nummers en verdient ze haar brood met het werken in platenzaken en bars. Na een paar jaar schrijven en optreden in Bergen verhuist ze in 2001 naar Stockholm, Zweden om haar muzikale carrière naar een hoger niveau te tillen. In 2002 brengt ze haar eerste studioalbum Spending Time with Morgan uit. Het album valt onder het platenlabel DetErMine en wordt in 11 landen uitgebracht.



Uiteraard doet Ane een grote tour door Europa maar stopt er al vrij snel mee vanwege gezondheidsproblemen. Na een pauze van een half jaar staat ze weer op de planken en brengt een jaar later (2005) haar tweede album A Temporary Dive uit. In 2006 staat het album in de schappen in Groot-Brittannië en Noord-Amerika en vanaf 2007 kun je de cd zelfs in Japan kopen. Naast de wat meer donkere nummers is er ook plek voor wat uitblinkers, waaronder het duet met de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith (Song No. 6). A Temporary Dive krijgt goeie recensies en veel nominaties. Daarnaast is Ane dat jaar genomineerd voor de Norwegian Grammies in de categorie 'Best Female Artist'.



Omdat de duetten en samenwerkingen met andere bands en artiesten in het verleden erg goed aansloegen bracht Ane in 2005 Duets uit. Op dit album is naast haar duet met Ron Sexsmith, onder meer duetten met Syd Matters (Franse band) en Teitur (Deense singer-songwriter) te horen. Het nummer Lift Me met de Noorse rockband Madrugada leverde haar zelfs een Grammy Award op. De jaren daarna is Ane continu op tournee met een steeds weer wisselend repertoire. Zo speelt ze de ene keer met een enorme band met strijkers en andere orkestliederen en vervolgens weer vrij intiem met een klein bandje van een paar man. Ook doet ze regelmatig solo-optredens met slechts alleen haar akoestische gitaar. Zo is ze tenslotte ook begonnen. In 2008 brengt Ane Brun Changing of the Seasons uit waar Nico Muhly van Antony and the Johnsons akkoorden voor schreef. Daarnaast is de muziek van dit album gebruikt in de film The Reader met Kate Winslet.



In 2009 stond Ane Brun in de Stockholm Concert Hall. Dit concert is opgenomen en uitgebracht op DVD. Ook maakte ze zich dat jaar hard voor het klimaat en organiseerde het No More Lullabies concert. Tijdens dit zeven uur durende concert traden onder meer uit Zweden Robyn, Loney, Dear, Titiyo en Benny Andersson van ABBA op. Dit gebeurde allemaal op de International Day of Climate Action op 24 oktober 2009. Deze grote actie kreeg flink wat publiciteit en is dus met succes geslaagd. Een jaar later is Ane te horen op het nieuwe album (New Blood) van Peter Gabriel met wie ze ook op tournee gaat. Eind 2011 brengt Ane Brun haar zesde studioalbum It All Starts With One uit en heeft ze momenteel samenwerkingen lopen met Peter Gabriel en Jamie Cullum.



En dan zijn we door de informatie heen! Best een hoop dit keer, maar dat mag ook wel voor een artiest als Ane Brun. Man, wat stond ik versteld na het zien van haar optreden op Lowlands. Zo magisch en meeslepend dat ik volledig in trans was. Nooit geweten dat het zo'n indruk op mij zou maken. Maar goed, om af te sluiten laat ik je niet een lijstje met nummers horen (wat ik normaal gesproken doe) maar een serie aan videoclips van haar laatste album. Deze vier clips hebben één verhaal wat ik al best bijzonder vind omdat ik geen één band of artiest ken die dat gedaan heeft. Kijk mee en geniet! En ik zeg: tot de volgende BOTM!

Happy weekend!

Zo, hoe is 't met jullie? Ik heb een drukke maar wel erg leuke week achter de rug! Sinds kort heb ik een nieuwe baan, een bijbaan naast m'n studie weliswaar maar toch.. een baan! Ik ben begin augustus aangenomen bij Flying Tiger. Dit is een Deens bedrijf dat verspreidt over heel Europa (en sinds kort zelfs in Japan) zit. Er zijn slechts vijf filialen in Nederland, waaronder nu dus één in my hometown Haarlem! Tiger is een winkel waar je altijd slaagt. Van accessoires in huis tot aan speelgoed voor de kids, van media (zoals iPhone hoesjes en opladers) tot verzorging. Verder liggen de prijzen lekker laag en hangt er een fijne sfeer in de winkel. Na Xenos en IKEA een ideale winkel voor mij dus! Deze week waren we druk bezig met het inrichten (en klaarmaken) van de winkel. Vandaag is de officiele opening dus mocht je in de buurt zijn ga dan zeker even langs!

Verder begint de "Lowlands-heimwee" langzamerhand af te nemen (ongelofelijk dat het nu precies een week geleden is!) en komt de start van mijn studie (waaronder het introductieweekend) steeds dichterbij! Yeah! Maar goed, eerst even bijkomen en genieten van het weekend. Heb jij nog leuke plannen?

Tot snel!
Liefs Lisa

*image via pinterest

BOTM #12: Toploader

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Toploader!



Het is inmiddels alweer een paar weken geleden dat deze band live bij Giel in de morgen optrad en mijn aandacht trok. Sindsdien is Toploader niet langer de band die Dancing In The Moonlight weer hip maakte, maar een band met een comeback en een nieuwe sound! Na diezelfde middag de cd Only Human (2011) te hebben geluisterd was ik om. Geen wonder dus dat ze deze maand "Band Of The Month" zijn!



Maar we gaan eerst even helemaal terug naar het begin. Toploader is een (wederom) Engelse band uit Eastbourne en is opgericht in 1997. De band bevat de volgende muzikanten: Joseph Washbourn, Dan Hipgrave, Rob Green and Matt Knight. Op 22 mei 2000 brengen zij hun eerste album uit: Onka's Big Moka, die werkelijk verkoopt als een trein! Ruim twee miljoen albums vliegen over de toonbank en in de UK is het album genomineerd voor menig award die er te behalen valt. Hun doorbraak wordt de cover van King Harvest's Dancing in the Moonlight, die we haast allemaal wel kennen.



Kort na deze spannende gebeurtenis gaat de band op tournee met Coldplay en Muse en belooft een wereldwijd succes te worden. Toch gaat er iets mis wanneer de band zijn tweede album Magic Hotel in 2002 uitbrengt. In tegenstelling tot het eerste album verkoopt dit album bar slecht en besluit de platenmaatschappij er een punt achter te zetten. Dit leidt tot een breuk in 2003. De naam Toploader wordt met de dag meer vergeten.



Maar anno nu is er een hoop gebeurd en veranderd in het leven van de mannen. Sommigen zijn vader geworden, anderen hebben zich bezig gehouden met (nieuwe) muziek. In 2009 komt de groep weer bij elkaar en gaat het weer proberen. Weliswaar bij een ander platenlabel maar wel met een frisse start en een compleet nieuwe sound (Goodbye, happy songs!) Only Human is het derde studio album van Toploader en wordt gereleased op 6 juni vorig jaar. Ze brengen drie singles met videoclip uit en reizen heel Europa af voor optredens en interviews. Het geluk lijkt eindelijk weer aan hun kant te staan en de band staat daarom niet voor niks op veel festivals deze zomer.



Wat ben ik blij dat ze toch de sprong gewaagd hebben om het weer te proberen met elkaar. En met succes want ze hebben een heel fijn album afgeleverd, waar ik tot de dag van vandaag, geen genoeg van krijg! Ook al komt 'ie oorspronkelijk uit vorig jaar, ik denk toch dat hij wel een plekje verdiend in de lijst van dit jaar. Wat een melancholie, wat een sensatie! De bijzondere, krachtige stem van de zanger met het fijne gitaarwerk én (daar zijn ze weer) de prachtige violen maken het tot een plaatje. Ik hoop echt van harte dat het ze lukt om nu wél door te breken en men te laten horen wat een goeie band het is. Als ze in Nederland optreden ga ik in ieder geval heen, wat jij? ;-)

Liefs Lisa

BOTM #11: Alt-J (∆)

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Alt-J (∆)!



Alt-J (∆) is een bijzondere alternatieve indie band uit Cambridge, Engeland. Hun muziek bevat zoveel verschillende stijlen en invloeden dat het moeilijk in hokjes te plaatsen valt. Daarom leek me dit de uitgelezen kans om deze vrij nieuwe, kunstzinnige band aan jullie voor te stellen! Meet: Alt-J (∆), opgericht in 2008 door vier jonge studenten met allemaal muziek als grootste hobby en inspiratiebron. De band bestaat uit Joe Newman (zang en gitaar), Gwil Sainsbury (gitarist/bassist), Gus Unger-Hamilton (keyboards) en Thom Green (drums). Ze leerden elkaar kennen in 2007 op de Leeds University in Engeland. Eén van hen studeerde Engelse Literatuur en de andere drie Fine Art. Op een dag liet zanger Joe een paar nummers horen aan Gwil die geïnspireerd waren op zijn gitaarspelende vader. Gwil en de rest werden erg enthousiast en besloten wat te experimenteren op hun kamers en gebruikten daarbij het (voor de Mac-gebruikers onder ons) GarageBand. Een nieuwe band was geboren en tekende een platencontract bij Infectious Records in 2011.



Maar, voordat ze officieel een platencontract kregen moest er natuurlijk eerst een bandnaam verzonnen worden! En dit bleek voor de jongens best nog een klus. Toch zie je maar weer dat je op de raarste manieren aan goede, pakkende namen kunt komen. Zoals ik net al vertelde werkt één van de bandleden op een Mac. Door op een Mac-toetsenbord "Alt" en dan een J in te drukken krijg je dus dit "(∆)" symbooltje te zien. De rest dacht: "Hé, waarom niet?" en namen Alt-J (∆) als bandnaam aan. De platenmaatschappij keurde het goed en de band kon dus beginnen met spelen en opnemen.



Eerst bracht de band een EP met vier nummers uit: Breezeblocks, Hand-Made, Matilda en Tessellate. Eerst werd Matilda uitgebracht als single en vervolgens was Breezeblocks aan de beurt. Hun debuutalbum An Awesome Wave kwam dit jaar uit op 25 mei. Men begon direct vergelijkingen te maken en probeerde uit te vogelen wat voor muziek Alt-J (∆) nu precies was. Het is sowieso alternatief, maar we horen zeker ook electronic, een snufje folk en wat dubpop en hip-hop beats terugkomen. Qua vergelijkingen zijn onder meer de bands Hot Chip, Wild Beasts en Coldplay gevallen.



In april van dit jaar stond Alt-J (∆) in het voorprogramma van de Wild Beasts en tourden met hun door heel Groot-Brittannië en Ierland. Daarnaast zijn ze een heel zomer lang te zien op heel veel festivals in Europa, waaronder Pukkelpop én Lowlands. En met die laatste ben ik natuurlijk erg blij! ;-)



En ik ben alweer door m'n info heen! Dat gaat altijd best snel als je een nieuwe band uitkiest voor BOTM. Maar toch vond ik Alt-J (∆) een goeie keus voor deze maand. Het is bijzondere muziek wat fijn in het gehoor ligt en wat je praktisch overal kunt draaien. Laatst las ik een review over Alt-J (∆) in de Sp!ts. Dat was erg leuk omdat ik een goed beeld kreeg van de band. Er stond dat ze hun inspiratie voor de muziek niet uit persoonlijke ervaringen halen, maar juist uit boeken en films. Ook heeft de band niks met op de voorgrond staan en aandacht krijgen van mensen. Ze zijn gewoon lekker zichzelf en staan met beide benen op de grond. Fotoshoots proberen ze ook het liefst te omzeilen met kunstzinnige poses en aparte uitdrukkingen.



Ik ga zeker kijken naar deze band op Lowlands en ben heel benieuwd hoe dit klinkt live. Wat vind jij van de band? Ken je de muziek al een beetje of ben je stiekem wel enthousiast geworden? Volg Alt-J (∆) via Social Media óf ga ze zien op Lowlands! Wie weet kom ik je wel tegen ;-)

Liefs Lisa

BOTM #5: Bell X1

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Bell X1!



De uit Ierland afkomstige indie rock band Bell X1 is opgericht in 1999 en is vernoemd naar het allereerste vliegtuig dat de geluidsbarrière doorbrak. Bandleden Paul Noonan (zang), David Geraghty (gitaar, keyboard), Dominic Philips (bass) en Brain Crosby (gitaar) vormden samen met Damien Rice van 1991 tot 1998 de groep Juniper die maar kort bestaan heeft door de uiteenlopende ideeën en meningen van de bandleden en het platenlabel. Damien Rice heeft een grote solocarrière opgebouwd, de overige bandleden zijn verder gegaan onder een nieuwe naam en hebben ook inmiddels 5 studioalbums op hun naam staan.



Te beginnen met 'Neither Am I' uit het jaar 2000. Dit album wordt een groot succes in Ierland en komt hoog in de albumlijsten te staan. De band hoopte ook het Verenigd Koninkrijk en Europa omver te blazen maar dit is helaas (nog) niet gelukt. Wél staan dat jaar de Ierse mannen op het bekende Eurosonic Festival in ons eigen Groningen.



'Music In Mouth' (2003) doet het beter in de media en wordt dubbel platina in Ierland. Ook verschijnen er 4 singles mét videoclip en zijn de heren vaker op de radio te horen. Naast hun eigen tour door de UK en Europa is de band ook opstap met andere bekende namen als Aqualung, Keane, Snow Patrol en Starsailor. Maar in 2004 begon ook Amerika deze band op te merken. Het mooie nummer "Eve, The Apple Of My Eye" werd gedraaid tijdens een lesbische scène in de serie The O.C.



In 2005 verschijnt 'Flock', hun derde studioalbum. Hier komt ook een live cd en dvd van uit: 'Tour de Flock', opgenomen in de Point Theatre in Dublin. Bekende singles van dit album zijn "Bigger Than Me", "Flame" en "Rocky Took A Lover" die ze live spelen tijdens een uitzending van (daar is 'ie weer) de Late Show with David Letterman. In 2007 heeft de band voor de zoveelste keer problemen met hun platenmaatschappij. Toch gaat hun tour door Noord Amerika gewoon door. Dit is ook niet echt een succes als blijkt dat tijdens de vlucht de gitaren zoek zijn geraakt. En of dat nog niet genoeg is brandt hun tourbus volledig uit en is er sprake van € 32.000 euro aan schade. Gelukkig zijn er geen slachttoffers gevallen maar is de tour wel onmiddellijk stopgezet.



We zijn inmiddels 4 jaar verder en Bell X1 levert weer een nieuwe weergaloze plaat af: 'Blue Lights On The Runway'. Ter promotie hiervan staan ze in 2009 continu op de bühne. Waaronder verschillende festivals in Europa en ze mogen samen met The Script het voorprogramma van U2 verzorgen. Het album is ook in Nederland goed ontvangen. Ik heb daarom een leuk filmpje voor je van Eric Corton die voor NRC Rocks nieuwe bands en artiesten onder de loep neemt. Klik hier voor de link!



Dit jaar kwam 'Bloodless Coup' uit, het album waarmee ik ze heb leren kennen en die naast Nederland ook is uitgebracht in Duitsland, België, Groot-Brittannië, Frankrijk, Amerika en Canada.

Bell X1 haalt de ene prijs na de ander binnen en heeft Ierland goed op de kaart gezet. Qua stijl lijkt het heel veel op de Talking Heads, wat zijzelf ook beamen en wat voor hun een grote inspiratiebron was/is. Ikzelf heb 'Bloodless Coup' helemaal grijsgedraaid afgelopen jaar omdat het een album is wat alle kanten opgaat. Het is spannend en mysterieus maar tegelijkertijd mooi en relaxt. Hij staat dan ook niet voor niks op 2 in The Music List Of 2011. Weer een band met toegevoegde waarde en juist omdat ze niet zo heel bekend zijn hier in Nederland wilde ik ze graag aan jullie voorstellen. Ik hoop dat ze snel weer ons landje mogen verblijden met een concert!





Dat was 'm weer voor nu! Ik hoop dat je het interessant vond om wat te weten te komen over deze wat onbekende maar fantastische band. Naast alle gouden en platina platen aan de muur mogen ze van mij ook de "Best Album Cover" (of every CD) in ontvangst nemen, want daar hebben ze echt goed over nagedacht. Ditzelfde geldt voor alle videoclips die allemaal goed in elkaar zitten en die leuk zijn om te bekijken.

Wordt het een artiest volgende maand of toch weer een band die in het zonnetje gezet mag worden? Blijf me volgen via Twitter waar ik heel misschien wat hints zal geven ;-) Maar, je kunt natuurlijk ook de oude BOTM's bekijken!


Liefs Lisa

BOTM #4: Alela Diane

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een nieuwe maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met de geschiedenis en het ontstaan van de band, de cd's die ze hebben uitgebracht en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Alela Diane!



Oké, niet echt een band dit keer maar wel een artiest die gezien mag worden! Alela Diane Menig is geboren op 20 april 1983 in Nevada City (VS) en stamt uit een muzikaal gezin. Dit wordt op jonge leeftijd al flink gestimuleerd. Naast het koor op school waar ze in zat leerde ze zichzelf gitaar spelen en schreef haar eigen nummers over familie en de natuur. In 2003 brengt ze haar eerste zelfgeproduceerde album uit: "Forest Parade" die ze ten gehoren mag brengen tijdens concerten van haar vriendin tevens zangeres én harpspeelster Joanna Newsom. Een jaar later vertrekt Alela met haar band naar Europa en schrijft daar de nummers voor haar tweede album: "The Pirate's Gospel". Dit album is opgenomen in de studio van haar vader en werd uitgebracht door platenlabel Holocene Music. Een leuk detail van dit album zijn de handgemaakte hoezen die Alela samen met haar moeder heeft gemaakt. Twee jaar later wordt het album zowel in Amerika als Europa uitgebracht. Er verschijnen drie videoclips en het album krijgt goede recensies.



In 2007 staat Alela en haar band veel op de bühne in Amerika. Zo mochten ze het voorprogramma verzorgen van o.a. Iron & Wine, Akron/Family, The Decemberists, en Vashti Bunyan én staat ze dat jaar op het Green Man Festival in Wales (UK). Vervolgens tourt ze in 2008 door Engeland, Ierland, Frankrijk, Zwitserland, Nederland, Belgie en Duitsland én komt begin 2009 haar derde studioalbum: "To Be Still" uit. Ook dan staat ze vaak op het podium en geeft veel concerten in Europa. Daarnaast opende ze in een aantal shows in Amerika voor de country/folk band Blitzen Trapper.



Na al het touren van de afgelopen jaren neemt Alela even pauze in 2010 maar kwam dit jaar weer terug met een nieuw album: "Alela Diane & Wild Divine". Haar band Wild Divine bestaat uit zijzelf, haar vader Tom Menig en haar man Tom Bevitori. Ze zijn zojuist teruggekeerd van een intensieve tour door zowel Amerika als Europa. In juli 2011 stond Alela Diane & Wild Divine geregeld in het voorprogramma van de Fleet Foxes.



Tot zover alles wat je over deze waanzinnige singer/songwriter moet weten. Wij hadden de eer haar live te zien op zondag 9 oktober in ons all time stamcafé Patronaat in Haarlem. Dankzij onze deelname aan de Popkwis van Patronaat (21 september jl.) kregen we als prijs vier concertkaartjes voor een, toen nog onbekende zangeres. Eenmaal thuis zijn we kennis gaan maken met deze muziek en het sprak ons alle vier gelijk aan. Maar live werden we toch wel echt compleet verrast. Wat een fantastisch concert was dat zeg. Jammer genoeg hebben we daar geen foto's van gemaakt (daar baal ik nu echt van!) want dat was voor nu natuurlijk leuk geweest! De band was (heel onterecht) van de grote naar de kleine zaal verplaatst, maar dat maakte het concert niet minder leuk of goed. Alle bandleden gaven alles wat ze in huis hadden en de prachtige warme stem van Alela bracht me af en toe ijskoude kippenvel momenten. We mochten er dan dit keer gratis naartoe maar ik zou de volgende keer als ze in het land is zeker weer gaan. Het is het dubbel en dwars waard!



Uiteraard ben ik na het optreden bij verschillende mensen gaan polsen of zij Alela Diane en haar band kende. Tevergeefs, helaas. Dat vind ik echt heel jammer want zo iemand verdient gewoon een plek in onze hitlijsten. Maar ik geef het nog niet op! Ik hoop dat hiermee de eerste stap is gezet wat kan leiden tot een grote doorbraak van folkmuziek in Nederland.





Dit was 'm dan, de allerlaatste BOTM van dit jaar! Ik hoop dat je wat wijzer bent geworden van al het nieuwe én oude muziek wat ik je aangereikt heb en dat je de artikels met plezier hebt gelezen. In januari verschijnt de eerste BOTM van 2012. Wie dat gaan worden is voor jullie een vraag en voor mij een weet ;-)


Liefs Lisa

BOTM #2: The Dears

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een nieuwe maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met de geschiedenis en het ontstaan van de band, de cd's die ze hebben uitgebracht en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Dears!



Ik wil bij deze heel graag de indie rock band The Dears aan jullie voorstellen. Deze muziek maakte op mij zoveel indruk dat een blog niet uitgesloten kon blijven.



The Dears is een Canadese rockband uit Montreal gevormd in 1995. Ze bestaan dus al behoorlijk lang! Pas 5 jaar later (2000) brachten zij hun debutalbum; "End Of A Hollywood Bedtime Story" uit. Kenmerkend voor het album waren de donkere teksten en de grauwe stem van zanger Murray Lightburn. Een paar jaar later (2001/2002) bracht The Dears een paar EP's uit en hun tweede studioalbum: "No Cities Left" werd gereleased in 2003. Toen begon het aardig te lopen allemaal. Ze kregen naamsbekendheid en stonden een aantal keer op grote festivals. In 2005 zijn ze weer de studio ingedoken en leverde: "Gang Of Losers" af in 2006. Het derde album werd goed ontvangen door de media en The Dears mocht de 2007 - Polaris Music Prize in ontvangst nemen. Het vierde album: "Missiles" werd kort daarna uitgebracht in 2008. En ook hun meest recente album: "Degeneration Street" (februari dit jaar) was genomineerd voor grote awards.



Zoals je op de eerste foto kunt zien is The Dears een grote band en bestaat uit veel muzikanten. Echter zijn er veel vervangen en was de band continu in beweging. De enige 2 die het vanaf het begin hebben volgehouden zijn zanger Murray Lightburn en toetsenist Natalia Yanchak. Naast hun eigen optredens waren ze ook vaak op tournee met andere grote namen als; Sloan, The Tragically Hip, Keane, The Secret Machines en Morrissey. Lightburn noemt de stijl van The Dears een mix tussen The Smiths en Serge Gainsbourg. En dat waren dan ook grote inspiratiebronnen voor hen. Ook vindt critici de stem van Lightburn vaag iets weg hebben van dat van Damon Albarn (zanger Blur). De grauwe (toch wel donkere) muziek en teksten komen flink overeen met bands als Radiohead, Jethro Tull en Genesis. Mensen die The Dears live hebben gezien weten niet wat ze meemaken en staan versteld van hun kunnen. Het moge duidelijk zijn, de muziek van The Dears is een belevenis en komt hard, heel hard bij men binnen.



Zo dus ook bij mij. Ook deze band heb ik aan mijn vader te danken. Hij was er zo laaiend enthousiast over dat ik niet kon wachten te beginnen met luisteren! Het is nu 3 maanden geleden ong. dat ik hun laatste Degeneration Street voor het eerst hoorde. Ik was wel even in shock. Zo goed vond ik het. Nu snapte ik waarom mijn vader zo hysterisch deed. Alle nummers kwamen bij me binnen en ik vond het meteen al het beste album van 2011. Toch is het niet voor iedereen weggelegd. Ik snap dat als je van popliedjes houdt dit niet een band is wat je zal draaien of naartoe gaat op een festival. Houdt je wel van zware muziek en bands als Doves, Muse, Saybia, Arcade Fire en White Lies dan is het luisteren naar deze band het zeker waard!



Ik hoop in ieder geval nog steeds heel erg op een tour door Europa dit jaar. Want ik denk dat als je dit live hebt gezien je even weer hersteld moet worden en beseffen wat je zojuist hebt meegemaakt.





In november een nieuwe Band Of The Month! Heb je zelf nog suggesties of weet je leuke bands of artiesten die binnenkort een nieuw album releasen en wat echt iedereen moet weten? Laat het mij weten, want ik hoor graag al jullie ideeën :)

Tot de volgende keer!


Liefs Lisa