Clip: Lover Of The Light

Ooohh, mijn dag kan echt niet meer stuk! Eerst al vorige week donderdag toen ik de kaarten voor The Killers, op 11 maart 2013 in de Ziggo Dome bestelde en nu mijn andere lievelingsband Mumford & Sons. Vanmorgen om 10 uur startte de verkoop van het concert, ook in de Ziggo Dome, slechts een paar week later (30 maart 2013). En ja hoor, ook dit keer is het me gelukt om kaarten te bemachtigen! Om half 10 had ik mijn computer opgestart en ging meteen naar de ticket-website. Daar werd ik in de wachtrij geplaatst waardoor ik weer dat gevoel van vorig jaar kreeg. De rij voor de kaarten van Lowlands. Ik tikte de minuten af en was niet achter m'n computer weg te slaan. Om 10 over 10 was ik dan ein-de-lijk aan de beurt. In eerste instantie wilden wij (ik, m'n ouders en zusje) het liefst staanplaatsen, maar deze én de eersterangs-kaarten waren in één klap uitverkocht. Kun je nagaan hoe graag mensen deze band – deze wereldband – live willen zien! Ik was zo blij dat het gelukt was. Ook al zitten we misschien niet helemaal naar ons zin, er zijn zoveel mensen die geen kaartje hebben en wel heel graag wilden, dat ik me eigenlijk wel bevoorrecht voel :) Met dit bericht en de clip van het prachtige nummer Lover Of The Light sluit ik deze blog af.

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend toe! Oh, en als je nog wilt mee discussiëren over dit onderwerp, be my guest! ;-)

Liefs Lisa



Image found here

Vakantieverslag + Live report: Moke

Wat is het toch fijn om er een paar dagen even tussenuit te zijn! Zo bevond ik mij in het prachtige Twentse heuvellandschap. We vonden het tijd worden om eens een nieuwe omgeving te ontdekken dus vandaar deze keuze. We verbleven in een hotel in Rijssen en zijn vrijdag in Deventer geweest. Wat een leuke stad is dit toch! Ik ben er vroeger wel eens geweest met mijn opa en oma dus ik kende het nog een beetje. Een paar weken geleden hebben we plannen gemaakt wat betreft de invulling van de dagen en avonden als we er zijn. Tot mijn verbazing zag ik dat op 26 oktober Moke zou optreden in het poppodium van Deventer, het Burgerweeshuis. En laten wij nou nét heel toevallig dan op vakantie zijn! *Alles over het concert lees je straks. Verder hebben we een wandeling gemaakt door het bos, vlakbij het hotel én daarnaast het plaatsje Rijssen ontdekt. Waar we wel van baalden was het ongelofelijk koude weer! Brr, wat was het fris! Maar ach, dat kun je ook niet weten. Al met al waren het drie heel leuke dagen met als uitsmijter natuurlijk het concert van Moke. Daarnaast ben ik druk bezig geweest met mijn 'Visual Diary' bij te houden via Instagram, dus zie hier mijn kiekjes van de afgelopen dagen.

                                                              De mooie, roze bar in het hotel

                                                        Onwijs veel mooie paddestoelen gespot!




                                                                                Pixel wall..


                                                                  Mooie pakhuizen in Deventer


                                                                 Felix van Moke in z'n mooie pak


                                                                                  Mmm!




                           Zo blij met m'n nieuwe leren jack + hippie jurkje voor het Halloweenfeest!

En dan nu het verslag van Moke! De laatste keer dat ik ze live heb zien spelen is alweer ruim 2,5 jaar geleden. Omdat hun nieuwe album pas uit is, vond ik het de hoogste tijd om ze weer eens in het echt te bewonderen. Ik was dan ook zo blij dat ze op 26 oktober in Deventer zouden spelen (ook omdat Patronaat niet in de tour zit). Vorige week heb ik een instore van Moke bijgewoond in Sounds (dé platenwinkel van Haarlem). Dat is een soort mini-concert die ze meestal overdag houden om zo albums te verkopen of om mensen te trekken naar hun concerten, 's avonds in poppodia. Maar goed, vorige week vrijdag was dat en wauw, wat was dat tegek! Na afloop de cd gekocht en gelijk even een praatje gemaakt met de bandleden. Ik vertelde dat ik ze de week erna zou opzoeken in Deventer en we hebben zelfs via Twitter nog even contact gehad! ^-^ Dus, het Burgerweeshuis.. nieuwe locatie, maar dat maakt het ook wel weer leuk! We stonden bijna vooraan en vooral ik was zo benieuwd naar ze. Rond 10 over 10 kwamen ze op, één voor één, en ik had het idee dat ze me herkenden, maar dat weet ik niet zeker ;-) Ze begonnen met Tears, het eerste nummer van hun nieuwe album Collider, waar ik pas geleden nog een blogje over schreef. Daarna hebben ze echt ieder nummer van hun nieuwe album gespeeld, met tussendoor nog een paar oude juweeltjes als Last Chance, This Plan, Love My Life, Switch, Black and Blue en (één van mijn favorieten) Here Comes The Summer. Er hing een heel ontspannen sfeer en er stonden echte fans net zo te genieten als ik. Jammer genoeg waren er ook wat dronken idioten die tussen de nummers door aan het schreeuwen waren, dus dat was wat minder, maar verder was alles waanzinnig. Oh, wat hou ik toch van die band en de muziek! En er leek maar geen einde aan te komen. De toegift met het prachtige nummer The Long Way was één van de mooiste afsluiters ooit. Kortom, het was een avond om niet snel te vergeten. Deze gaat zeker mee in de lijst van beste concerten van dit jaar.

Live report: Kensington

Zo, dat zijn een hoop blogberichten over muziek (na elkaar). Tja, dat krijg je ervan als je zo vaak naar concerten gaat en nieuwe bands ontdekt als ik ;-) Gisteren nog, voor de vierde keer, stond daar de Utrechtse band Kensington voor mij en heel veel andere fans in een (uitverkocht!) Patronaat te spelen. En wat was dat weer waanzinnig goed zeg! De laatste keer dat ik ze zag was 26 mei, dit jaar. Op een klein podiumpje, tijdens één of ander feestweek in Edam. De mensen die écht aan het opletten waren, was ik, mijn aanhang (vader, moeder, zus) en een paar jongens (op één hand te tellen dus). Toch jammer! Maar, er is inmiddels een hoop veranderd voor de jongens van Kensington. Ze kregen meer publiciteit en begonnen een naam op te bouwen in de Nederlandse muziekwereld. En dat verdienen ze ook! Man, wat een geluid weten zij keer op keer te produceren! Echt ongelofelijk hoe ze me elke keer weten weg te blazen. Het was even inkomen, maar uiteindelijk stond ik weer ouderwets te genieten. Omdat hun tour is vernoemd naar hun nieuwe album Vultures, speelden ze dus veel tracks van dat album. Call My Name, Send Me Away en We Are The Young zijn mijn favorieten en kwamen allemaal voorbij. Als toegift deden ze van hun vorige album Borders o.a. The Heart Of It en I Was Too Scared en vooral bij die laatste gaven ze écht alles wat ze in huis hadden. Ja, ook hier kijk ik weer heel positief op terug. Als je ze nog niet eerder live hebt gezien en je houdt van bands als Editors en Kings Of Leon, ga dan zeker deze rockers opzoeken! Je krijgt er geen spijt van! ;-)

CD: Moke – Collider

Normaal gesproken doe ik dit niet zo snel, maar ik ben toch wel zo onder de indruk van het nieuwe album van de Nederlandse band Moke. Collider heet 'ie en het is inmiddels het derde album na Shorland (2007) en The Long & Dangerous Sea (2009) die ook allebei fantastisch zijn. Soms heb je van die bands die presteren het gewoon keer op keer om een waanzinnig album af te leveren (dat zeker niet onderdoet voor de rest). Kijk naar bands als The Fray bijvoorbeeld. Hun laatste album Scars & Stories is wederom geweldig maar hoor je niet zoveel over in de media. Jammer! Anyway, de laatste keer dat ik Moke live heb gezien was in maart 2010, ruim twee jaar geleden dus. Ik vind, helemaal nu met het nieuwe album, dat het best wel weer tijd wordt voor een concertje, tussen het huiswerk voor school en werk in het weekend, door. Nou, dat is gelukt! En niet in het Patronaat wat je misschien zou verwachten (omdat dat eigenlijk mijn thuisbasis is). Volgende week ga ik drie dagen op vakantie in eigen land (dat noem ik nou een voordeel van schoolvakanties!). We verblijven in een hotel in de buurt van Enschede, Overijssel. Een provincie waar ik niet elke dag kom. Nu zag ik dat Moke niet in Haarlem optreedt, maar wel in Deventer, wat erg vlakbij is én het op een dag valt dat wij daar zijn, namelijk vrijdag 26 oktober. Ik zag het al helemaal zitten: 's middags Deventer in en 's avonds een hapje eten met als afsluiter een concert van Moke! 'k Heb er zin in!



Over de cd: (want daar gaat deze blog natuurlijk over) horen we weer die vertrouwde Moke-sound terug. Er is gewoon iets magisch met die muziek dat je het én onmiddellijk herkent én je altijd zin krijgt om te dansen (althans, dat zijn mijn belevingen ;-). Ik ben ook echt een melodieën-mens en dat zit bij de muziek van Moke altijd wel goed. Burning The Ground, wat hun huidige single is, hoor je vaak op de radio en dat is ook niet zo gek. Verder vind ik Scratch Marks, I've Got Silence You've Got Sound en Sing On ook echt prachtige nummers die ik de hele dag door wel kan draaien. Ik zal je niet langer in spanning houden, hieronder kun je de nummers één voor één beluisteren. Ik weet in ieder geval wat er op mijn verjaardagslijstje komt te staan! ;-)

Image source 1 / 2

Live report: Moss

Mijn avond gisteren was goed gevuld! Zo had ik een intro diner met school in een studentencafé in Amsterdam en 's avonds mijn eerste concert na Lowlands in mijn eigen Patronaat! Mijn kaartje voor de Amsterdamse band Moss lag al maanden thuis in de la, wachtend om op 27 september eruit gehaald te worden. Ik had ze nog niet eerder live gezien (op Lowlands was het óf Moss óf Boy & Bear.. *wie heeft die bands tegelijkertijd gepland?! ;-) dus ik was natuurlijk super nieuwsgierig! Ik werd al compleet weggeblazen bij Pinkpop dit jaar, en kun je nagaan, dat was op tv! Nu speelden ze dus (onterecht naar mijn idee) in de kleine zaal van het Patronaat, vlak voor m'n neus. Hun voorprogramma The Secret Love Parade was ook erg gaaf en deed me denken aan Warpaint en The xx. Maar goed, rond kwart voor 10 kwamen ze op en kon het concert beginnen! Ze begonnen met een aantal nieuwe nummers van hun laatste cd Ornaments, waarvan The Hunter, vind ik, één van de beste nummers is. Daarna wisselden ze wat meer af met het tweede album Never Be Scared/Don't Be A Hero, die ik inmiddels zo vaak heb geluisterd dat ik daar alles van ken. Wauw, wat blijft dat toch een fantastisch album! Lekker alternatief, hou ik van! Ik stond bij ieder nummer te genieten en zag dat mijn moeder het ook helemaal te gek vond (ah!) Er gebeurde iets op dat podium waardoor ik bijna bij ieder nummer in trance was. Het licht vond ik heel mooi gedaan en paste perfect bij de muziek. Ook de muzikanten, die stuk voor stuk geweldig waren, speelden met zoveel gevoel en beleving. En dan heb je natuurlijk frontman Marien nog, die een paar keer zijn bril verloor omdat hij in strijd was met zijn gitaar (en het eigenlijk wel prima vond zonder). Zijn prachtige, kraakheldere stem kwam bij het eerste nummer gelijk al bij mij binnen en kan ik nu nog steeds niet uit m'n hoofd krijgen. Kortom, het was weer een concert van topniveau! Dit overtreft echt alle Nederlandse bandjes die ik tot nu toe gezien heb. Na afloop hebben we nog even een praatje gemaakt met de drummer en gitarist en heeft mijn moeder de cd gekocht (ik had 'm natuurlijk al ;-) en ik kreeg er gratis (omdat we geen geld genoeg hadden voor allebei :'-) een canvastas met het Ornaments-logo erop erbij! :D

27 september gaat voor mij zeker de geschiedenisboeken in als: 'Een geslaagde dag'. Zometeen op de borrel bij familie en dan mag jij drie keer raden wat wij onderweg in de auto gaan opzetten.. ;-)

Heel fijn weekend bloggers en tot snel!

Liefs Lisa

Live report: Parkpop 2012

Gisteren was hét festival in het Zuiderpark in Den Haag, namelijk: Parkpop! Ondanks het rare weer zijn we gewoon rond 1 uur in de auto gesprongen en naar dit super leuke festival gereden. Ik ga in het kort vertellen wat we gezien hebben en wat we ervan vonden. Oja, en natuurlijk een paar foto's en misschien als laatste nog een paar nummers die de bands gespeeld hebben ;-)


                                                                                       Dry the River
.
Het festival begon om 1 uur, echter waren wij toen nog niet zover en kwamen pas rond half 3 aan. Helaas waren de 2 bands Splendid en Wooden Saints toen al geweest, maar de Engelse rockband Dry the River zat er nog midden in! Gelukkig hebben we nog een paar nummers kunnen meeproeven, maar omdat deze band op mijn "moet-ik-live-zien-lijstje" stond baalde ik natuurlijk wel dat ik het niet vanaf het begin heb kunnen zien. Enfin, wat ik gezien heb vond ik wel fantastisch. De stem van de zanger klonk precies als op de plaat en het prachtige vioolspel tussen de kneiterharde gitaren door zette mijn haren recht overeind.


                                                                                       Blaudzun
.
Om 4 uur kwam de andere grote band waar we voor kwamen, namelijk Blaudzun! Een paar weken geleden kwam er een special van Blaudzun op tv waar ze een uur lang nummers uit hun concert in het Paard van Troje in Den Haag lieten zien. En omdat toen al bekend gemaakt was dat ze op Parkpop stonden konden we niet wachten deze Nederlandse band uit Arnhem live te zien optreden! En weer keek ik mijn ogen uit. Wat een multitalenten zijn de muzikanten, echt stuk voor stuk. Het laatstverschenen album Heavy Flowers staat bij ons thuis regelmatig op en daarnaast speelden ze ook nummers van voorgaande albums waar ik absoluut niks op tegen had ;-) Een geweldig optreden van een fantastische band!


                                                                                     Bettie Serveert
.
Ook Bettie Serveert speelde rond een uur of 5 op de Jupiler Stage in het Zuiderpark. Omdat mijn vader best fan is besloten we ook hier even te kijken. Dit vonden we allemaal wat minder. De muziek sprak mij in ieder geval niet zo aan dus laten we het hierbij!


                                                                                    Amy Macdonald
.
Na Bettie Serveert zijn we even wat gaan eten buiten het park (het was trouwens door het weer totaal niet druk) en zijn op tijd teruggegaan om Amy Macdonald te zien. Zij speelde om half 9 op de Staedion Stage. Nu was het inmiddels toch best druk geworden, dus ik denk dat velen voor haar kwamen. Ik ben nooit echt fan geweest van Amy Macdonald maar wilde het best een kans geven. Uiteindelijk moet ik toegeven dat het een hartstikke leuk optreden was! Ze had een goede band meegebracht uit Schotland (waar ze vandaan komt) en speelde heel veel leuke nummers. Volgens mij had zij er ook best wel lol in en er waren om me heen veel fans die 'This Is The Life' en 'Mr. Rock & Roll' keihard meezongen (dus zij hadden er waarschijnlijk ook lol in ;-) Anyway, ik ben blij dat ik erbij was :)


                                                                                    Amber & Me :)
.
En tot zover Parkpop 2012! Ik heb dit jaar wel minder gezien dan andere jaren moet ik zeggen, maar wat ik gezien heb vond ik wel helemaal te gek! Als laatste wil ik je nog een paar nummers laten horen van de artiesten die vandaag hebben opgetreden. Was jij erbij en zo ja: wat vond je ervan? Of ben je volgend jaar van de partij? Helaas moet je dan nog even geduld hebben, maar hé, wat is er nou leuker dan een gratis festival in de zomer? (meestal is het zomer in juni ;-)

Tot snel!
Liefs Lisa

Live report: Boy & Bear

Ik heb er even op moeten wachten maar gisteravond stonden ze voor m'n neus. Ik heb het natuurlijk over de mannen van Boy & Bear! Deze indie folk band was vorige maand BOTM! Daarom skip ik de biografie en gaan we meteen door naar het concert!



Vanaf de eerste minuut stonden mijn ouders, Amber en ik te genieten. Een tijdje geleden kwam ik met de cd aanzetten (en soort van eiste dat ze die moesten luisteren) omdat ik zeker wist dat zij 'm net zo goed zouden vinden als ik. Hierdoor waren we alle 4 thuis bekend met de cd en dus de muziek die Boy & Bear maakt. Toen bleek dat ze niet veel later in Bitterzoet Amsterdam zouden komen was het eerste wat ik deed kaarten inslaan! Ik heb er heel lang naar uitgekeken en het zelfs een paar keer genoemd. "Hé, het duurt nu niet lang meer!" Soms heb je kaarten maandenlang in huis en dan is de dag opeens daar, maar dit concert bleef in mijn hoofd zitten. Het fijne van Bitterzoet is dat het zo kleinschalig is. Ons eerste concert hier was van Graffiti 6, wat ik ook als één van de leukste concerten ooit ervaar. Het heeft een fijne sfeer en voor zo'n relatief kleine ruimte hartstikke goed geluid. Ze kwamen op met het eerste nummer van de cd 'Lordy May', wat ik persoonlijk één van de mooiste nummers vind. Het leuke aan concerten vind ik de interactie van de bandleden. In plaats van dat je luistert naar een cd zie je het nu live gebeuren, vlak voor je neus, dat is toch geweldig?! En wat een talenten waren de muzikanten, stuk voor stuk. De drummer en de gitarist bewezen zich door hun fantastisch muzikaal geluid. Ook de stem van de zanger klonk precies als op de plaat. Ze hadden er grote lol in en maakten tussen de nummers door veel contact met het publiek, wat voor mij altijd een pluspunt is. Ze speelden ook een aantal nummers van hun EP With Emperor Antartica wat ik live eigenlijk veel beter vond dan ik had verwacht! Daarnaast speelden ze ook nog een meesterlijke cover van de Nieuw-Zeelandse band Crowded House. Alle nummers waren stuk voor stuk genieten en hadden allemaal dat folk randje waar ik zo van hou. Helaas speelden ze maar een uurtje, maar ja.. daar was het bedrag van de tickets (€ 10,-!) ook wel naar. Lucky us, spelen ze 20 augustus in Paradiso gewoon nog een keer! We zeiden meteen tegen elkaar toen het afgelopen was: "Dan gaan we weer!" We hadden niet verwacht dat we er zo van zouden genieten. Na het concert heb ik natuurlijk even de cd gekocht, ondanks dat ze niet signeerden moest ik dit juweeltje gewoon écht hebben. Eenmaal terug naar huis hebben we in de auto de cd nog even op volle volume zitten luisteren. Ja, ik kijk heel positief terug op dit concert en ik kan je nu dan ook niets anders aanraden dan te luisteren naar deze geweldige band. Het is het dubbel en dwars waard! ;-)

Live report: Morning Parade

Gisteravond was ik samen met Amber bij een opkomend Engels bandje genaamd: Morning Parade. We zijn beide verliefd geworden op hun pas verschenen, gelijknamige debuutalbum en hebben meteen kaartjes ingeslagen voor het concert in de Melkweg op 29 maart 2012.



Morning Parade is een 5-koppige indie rock band uit Harlow, Essex UK. Leden van de band zijn: Steve Sparrow (zang en gitaar), Phil Titus (bass), Chad Thomas (gitaar), Ben Giddings (piano/synthesizer) en Andrew Hayes (drums). Net als vele andere bands ontmoetten ook zij elkaar op school. Het is begonnen met Steve en Phil die Chad leren kennen tijdens college. De 3 maken deel uit van een band met de naam: Anotherstory. Ze hebben één single uitgebracht en speelden een aantal jaar met elkaar. Toch mocht het succes niet baten en dus besloten de mannen de stekker eruit te trekken in 2007. Kort daarna heeft Steve nog een aantal soloprojecten gehad (die je overigens nog kunt terugluisteren op Youtube). Een paar maanden later loopt Steve Ben en Andy tegen het lijf en zij zijn de laatste 2 leden die aan de band worden toegevoegd. Ze hebben veel voorstellen gekregen van platenmaatschappijen maar zetten uiteindelijk hun handtekening onder het contract bij Parlophone. Hier staan onder meer Coldplay en Kylie Minogue ingeschreven. Dit gebeurde in mei 2010. In november 2010 kondigen de heren hun UK tour voor 2011 aan. Na dit festijn tourden ze in Europa samen met The Wombats. Daarnaast zouden ze vorig jaar op het Belgische Pukkelpop staan, ware het niet dat dit festival is getroffen door vreselijk noodweer wat tot een aantal doden heeft geleid. Het festival werd afgelast en het optreden ging dus niet door.



Op 5 maart 2012 kwam hun eerste album uit, met singles als Under The Stars, A&E en Us and Ourselves. Dit album is opgenomen in de studio van Blur en Gorillaz frontman Damon Albarn. Ze worden opgemerkt door de Britse radio, krijgen aardige recensies van MTV en Vogue én Under The Stars wordt gedraaid tijdens een aflevering van de populaire Amerikaanse serie The Vampire Diaries. Het geluk lijkt eindelijk aan hun kant te staan and a new band was born!



Leuk om te weten is dat de naam: “Morning Parade” is ontstaan dankzij de werkzaamheden van bandleden Steve en Phil voordat zij deelnamen aan de band. Beide heren begonnen ’s ochtends vroeg met werken en noemden de overgang tussen dag en nacht de Morning Parade.



En dan nu mijn belevenis tijdens het concert! Het was in de kleine zaal van de Melkweg, net als waar The Boxer Rebellion een paar maanden geleden optrad. Het voorprogramma was ook een Engels bandje: Dog Is Dead en Amber en ik vonden dat één van de leukste voorprogramma’s die we ooit gezien hebben. Leuke nummers en een perfect voorprogramma voor Morning Parade. Om iets over half 10 begon de hoofdact. De muziek van Morning Parade staat bekend om zijn 80’s sound, harde gitaren en snelle melodieën. Dit was deze avond duidelijk terug te horen. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het geluid af en toe echt niet al te best vond, maar de band walste er gewoon overheen en bewees hoe goed ze zijn live. Amber tikte me aan en zei dat ze de stem van de zanger op die van VanVelzen vindt lijken, en eigenlijk vind ik dat ook wel een beetje. Omdat ik de cd nog niet zo heel lang ken waren sommige nummers totaal nieuw voor me. Voordat de cd uitkwam hebben ze nog 2 EP’s uitgebracht waar ze ook een aantal nummers van gespeeld hebben. De chemie tussen de bandleden was duidelijk te zien, ze hadden er alle 5 de grootste lol in. Na het concert hebben we nog een praatje gemaakt met de toetsenist, die erg aardig was en ons de gesigneerde cd van een tientje gaf. En toen zat het er alweer op en besloten Amber en ik maar naar huis te gaan.



Het was niet het beste concert ooit, maar we hebben wel allebei een ontzettend leuke avond gehad. Als je deze band nog niet kent, neem dan snel een kijkje op de site en beluister de waanzinnige cd. Geloof me, daar ga je echt geen spijt van krijgen ;-)


Liefs Lisa

Live report: James Morrison

Maandenlang heb ik er naar uitgekeken, het concert van James Morrison op 16 maart 2012 in de HMH in Amsterdam. Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. Omdat vrijwel iedereen bekend is met deze inmiddels behoorlijk grote Engelse zanger skip ik de biografie en gaan we meteen even wat foto's bekijken!





Ik ben meteen na stage afgereisd van Amsterdam-West naar Amsterdam-Zuid Oost. Daar trof ik een ander mega groot JM fan met wie ik had afgesproken. We propten snel nog even een patatje naar binnen en stonden 10 minuten later voor het immens grote podium. Er waren al heel wat fans aanwezig die zich voor het podium gevestigd hadden. Jammer! Niet helemaal vooraan, maar we hebben gelukkig allebei onze lengte mee en we konden langs iedereen heen kijken. Dat was fijn én nodig, want ik moet Mr. Morrison natuurlijk wel goed kunnen zien :)





Eerst kwam om 8 uur het voorprogramma wat lekker in het gehoor lag. Het neemt de vermoeidheid en spanning tijdens het wachten gelukkig een beetje weg. Om 9 uur exact kwam hij, met z'n band, het podium opgelopen. De sfeer zat er gelijk al goed in. Hij begon met een lekker up-tempo nummer: Beautiful Life, van zijn laatste plaat: "The Awakening". Hier heeft hij overigens veel nummers van gespeeld. Ik moet ook zeggen dat ik zijn band echt fantastisch vond. Alom complimenten voor hem natuurlijk, maar de band is minstens zo belangrijk. De achtergrondzangeressen waren echt briljant en ook het gitaarspel van de gitarist die af en toe erin gegooid werd klonk fantastisch. Over de setlist kan ik ook niets meer dan lof uitspreken. Ik vind bijna alles goed en zing alles mee, dus dat kon ook bijna niet anders ;-) Up, zijn meest recente single met Jessie J heeft hij prima opgelost met één van zijn backing vocals, die naast het uiterlijk ook zo'n zelfde stem als Jessie had. Daarna speelde hij een akoestische versie van zijn nummer met Nelly Furtado: Broken Strings, ook erg mooi. Het geluid in de HMH was ook precies weer zoals het hoort te zijn, vol en harmonieus. Ook het decor was erg mooi aangekleed met de verlichte papieren ballen. Tijdens zijn comeback speelde hij nog 3 nummers, waaronder mijn favoriet: Wonderful World, en dat maakte het totale concert precies anderhalf uur. Om half 11 druppelde iedereen naar buiten met een heel fijn gevoel van binnen.





De fan met wie ik was, heeft er net zo van genoten als ik en we hebben in de trein nog uitgebreid nagepraat over deze bijzondere ervaring. Het jammere van een concert is dat het maar een paar uur duurt en dat het einde snel in zicht is. Toch is het een belevenis die niemand je meer afneemt. Ik kan eindelijk, na maanden gewacht te hebben, zeggen dat ik James Morrison live heb gezien. Ja, dat kan ik ook weer van m'n lijstje afstrepen.

Sweet dreams,
Liefs Lisa



My favourites (top 10) ^^