Showing posts with label live. Show all posts
Showing posts with label live. Show all posts
19 October 2012
Live report: Kensington
Zo, dat zijn een hoop blogberichten over muziek (na elkaar). Tja, dat krijg je ervan als je zo vaak naar concerten gaat en nieuwe bands ontdekt als ik ;-) Gisteren nog, voor de vierde keer, stond daar de Utrechtse band Kensington voor mij en heel veel andere fans in een (uitverkocht!) Patronaat te spelen. En wat was dat weer waanzinnig goed zeg! De laatste keer dat ik ze zag was 26 mei, dit jaar. Op een klein podiumpje, tijdens één of ander feestweek in Edam. De mensen die écht aan het opletten waren, was ik, mijn aanhang (vader, moeder, zus) en een paar jongens (op één hand te tellen dus). Toch jammer! Maar, er is inmiddels een hoop veranderd voor de jongens van Kensington. Ze kregen meer publiciteit en begonnen een naam op te bouwen in de Nederlandse muziekwereld. En dat verdienen ze ook! Man, wat een geluid weten zij keer op keer te produceren! Echt ongelofelijk hoe ze me elke keer weten weg te blazen. Het was even inkomen, maar uiteindelijk stond ik weer ouderwets te genieten. Omdat hun tour is vernoemd naar hun nieuwe album Vultures, speelden ze dus veel tracks van dat album. Call My Name, Send Me Away en We Are The Young zijn mijn favorieten en kwamen allemaal voorbij. Als toegift deden ze van hun vorige album Borders o.a. The Heart Of It en I Was Too Scared en vooral bij die laatste gaven ze écht alles wat ze in huis hadden. Ja, ook hier kijk ik weer heel positief op terug. Als je ze nog niet eerder live hebt gezien en je houdt van bands als Editors en Kings Of Leon, ga dan zeker deze rockers opzoeken! Je krijgt er geen spijt van! ;-)
16 October 2012
CD: Moke – Collider
Normaal gesproken doe ik dit niet zo snel, maar ik ben toch wel zo onder de indruk van het nieuwe album van de Nederlandse band Moke. Collider heet 'ie en het is inmiddels het derde album na Shorland (2007) en The Long & Dangerous Sea (2009) die ook allebei fantastisch zijn. Soms heb je van die bands die presteren het gewoon keer op keer om een waanzinnig album af te leveren (dat zeker niet onderdoet voor de rest). Kijk naar bands als The Fray bijvoorbeeld. Hun laatste album Scars & Stories is wederom geweldig maar hoor je niet zoveel over in de media. Jammer! Anyway, de laatste keer dat ik Moke live heb gezien was in maart 2010, ruim twee jaar geleden dus. Ik vind, helemaal nu met het nieuwe album, dat het best wel weer tijd wordt voor een concertje, tussen het huiswerk voor school en werk in het weekend, door. Nou, dat is gelukt! En niet in het Patronaat wat je misschien zou verwachten (omdat dat eigenlijk mijn thuisbasis is). Volgende week ga ik drie dagen op vakantie in eigen land (dat noem ik nou een voordeel van schoolvakanties!). We verblijven in een hotel in de buurt van Enschede, Overijssel. Een provincie waar ik niet elke dag kom. Nu zag ik dat Moke niet in Haarlem optreedt, maar wel in Deventer, wat erg vlakbij is én het op een dag valt dat wij daar zijn, namelijk vrijdag 26 oktober. Ik zag het al helemaal zitten: 's middags Deventer in en 's avonds een hapje eten met als afsluiter een concert van Moke! 'k Heb er zin in!
Over de cd: (want daar gaat deze blog natuurlijk over) horen we weer die vertrouwde Moke-sound terug. Er is gewoon iets magisch met die muziek dat je het én onmiddellijk herkent én je altijd zin krijgt om te dansen (althans, dat zijn mijn belevingen ;-). Ik ben ook echt een melodieën-mens en dat zit bij de muziek van Moke altijd wel goed. Burning The Ground, wat hun huidige single is, hoor je vaak op de radio en dat is ook niet zo gek. Verder vind ik Scratch Marks, I've Got Silence You've Got Sound en Sing On ook echt prachtige nummers die ik de hele dag door wel kan draaien. Ik zal je niet langer in spanning houden, hieronder kun je de nummers één voor één beluisteren. Ik weet in ieder geval wat er op mijn verjaardagslijstje komt te staan! ;-)
Image source 1 / 2
Over de cd: (want daar gaat deze blog natuurlijk over) horen we weer die vertrouwde Moke-sound terug. Er is gewoon iets magisch met die muziek dat je het én onmiddellijk herkent én je altijd zin krijgt om te dansen (althans, dat zijn mijn belevingen ;-). Ik ben ook echt een melodieën-mens en dat zit bij de muziek van Moke altijd wel goed. Burning The Ground, wat hun huidige single is, hoor je vaak op de radio en dat is ook niet zo gek. Verder vind ik Scratch Marks, I've Got Silence You've Got Sound en Sing On ook echt prachtige nummers die ik de hele dag door wel kan draaien. Ik zal je niet langer in spanning houden, hieronder kun je de nummers één voor één beluisteren. Ik weet in ieder geval wat er op mijn verjaardagslijstje komt te staan! ;-)
Image source 1 / 2
18 July 2012
BOTM #11: Alt-J (∆)
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Alt-J (∆)!
Alt-J (∆) is een bijzondere alternatieve indie band uit Cambridge, Engeland. Hun muziek bevat zoveel verschillende stijlen en invloeden dat het moeilijk in hokjes te plaatsen valt. Daarom leek me dit de uitgelezen kans om deze vrij nieuwe, kunstzinnige band aan jullie voor te stellen! Meet: Alt-J (∆), opgericht in 2008 door vier jonge studenten met allemaal muziek als grootste hobby en inspiratiebron. De band bestaat uit Joe Newman (zang en gitaar), Gwil Sainsbury (gitarist/bassist), Gus Unger-Hamilton (keyboards) en Thom Green (drums). Ze leerden elkaar kennen in 2007 op de Leeds University in Engeland. Eén van hen studeerde Engelse Literatuur en de andere drie Fine Art. Op een dag liet zanger Joe een paar nummers horen aan Gwil die geïnspireerd waren op zijn gitaarspelende vader. Gwil en de rest werden erg enthousiast en besloten wat te experimenteren op hun kamers en gebruikten daarbij het (voor de Mac-gebruikers onder ons) GarageBand. Een nieuwe band was geboren en tekende een platencontract bij Infectious Records in 2011.
Maar, voordat ze officieel een platencontract kregen moest er natuurlijk eerst een bandnaam verzonnen worden! En dit bleek voor de jongens best nog een klus. Toch zie je maar weer dat je op de raarste manieren aan goede, pakkende namen kunt komen. Zoals ik net al vertelde werkt één van de bandleden op een Mac. Door op een Mac-toetsenbord "Alt" en dan een J in te drukken krijg je dus dit "(∆)" symbooltje te zien. De rest dacht: "Hé, waarom niet?" en namen Alt-J (∆) als bandnaam aan. De platenmaatschappij keurde het goed en de band kon dus beginnen met spelen en opnemen.
Eerst bracht de band een EP met vier nummers uit: Breezeblocks, Hand-Made, Matilda en Tessellate. Eerst werd Matilda uitgebracht als single en vervolgens was Breezeblocks aan de beurt. Hun debuutalbum An Awesome Wave kwam dit jaar uit op 25 mei. Men begon direct vergelijkingen te maken en probeerde uit te vogelen wat voor muziek Alt-J (∆) nu precies was. Het is sowieso alternatief, maar we horen zeker ook electronic, een snufje folk en wat dubpop en hip-hop beats terugkomen. Qua vergelijkingen zijn onder meer de bands Hot Chip, Wild Beasts en Coldplay gevallen.
In april van dit jaar stond Alt-J (∆) in het voorprogramma van de Wild Beasts en tourden met hun door heel Groot-Brittannië en Ierland. Daarnaast zijn ze een heel zomer lang te zien op heel veel festivals in Europa, waaronder Pukkelpop én Lowlands. En met die laatste ben ik natuurlijk erg blij! ;-)
En ik ben alweer door m'n info heen! Dat gaat altijd best snel als je een nieuwe band uitkiest voor BOTM. Maar toch vond ik Alt-J (∆) een goeie keus voor deze maand. Het is bijzondere muziek wat fijn in het gehoor ligt en wat je praktisch overal kunt draaien. Laatst las ik een review over Alt-J (∆) in de Sp!ts. Dat was erg leuk omdat ik een goed beeld kreeg van de band. Er stond dat ze hun inspiratie voor de muziek niet uit persoonlijke ervaringen halen, maar juist uit boeken en films. Ook heeft de band niks met op de voorgrond staan en aandacht krijgen van mensen. Ze zijn gewoon lekker zichzelf en staan met beide benen op de grond. Fotoshoots proberen ze ook het liefst te omzeilen met kunstzinnige poses en aparte uitdrukkingen.
Ik ga zeker kijken naar deze band op Lowlands en ben heel benieuwd hoe dit klinkt live. Wat vind jij van de band? Ken je de muziek al een beetje of ben je stiekem wel enthousiast geworden? Volg Alt-J (∆) via Social Media óf ga ze zien op Lowlands! Wie weet kom ik je wel tegen ;-)
Liefs Lisa
Alt-J (∆) is een bijzondere alternatieve indie band uit Cambridge, Engeland. Hun muziek bevat zoveel verschillende stijlen en invloeden dat het moeilijk in hokjes te plaatsen valt. Daarom leek me dit de uitgelezen kans om deze vrij nieuwe, kunstzinnige band aan jullie voor te stellen! Meet: Alt-J (∆), opgericht in 2008 door vier jonge studenten met allemaal muziek als grootste hobby en inspiratiebron. De band bestaat uit Joe Newman (zang en gitaar), Gwil Sainsbury (gitarist/bassist), Gus Unger-Hamilton (keyboards) en Thom Green (drums). Ze leerden elkaar kennen in 2007 op de Leeds University in Engeland. Eén van hen studeerde Engelse Literatuur en de andere drie Fine Art. Op een dag liet zanger Joe een paar nummers horen aan Gwil die geïnspireerd waren op zijn gitaarspelende vader. Gwil en de rest werden erg enthousiast en besloten wat te experimenteren op hun kamers en gebruikten daarbij het (voor de Mac-gebruikers onder ons) GarageBand. Een nieuwe band was geboren en tekende een platencontract bij Infectious Records in 2011.
Maar, voordat ze officieel een platencontract kregen moest er natuurlijk eerst een bandnaam verzonnen worden! En dit bleek voor de jongens best nog een klus. Toch zie je maar weer dat je op de raarste manieren aan goede, pakkende namen kunt komen. Zoals ik net al vertelde werkt één van de bandleden op een Mac. Door op een Mac-toetsenbord "Alt" en dan een J in te drukken krijg je dus dit "(∆)" symbooltje te zien. De rest dacht: "Hé, waarom niet?" en namen Alt-J (∆) als bandnaam aan. De platenmaatschappij keurde het goed en de band kon dus beginnen met spelen en opnemen.
Eerst bracht de band een EP met vier nummers uit: Breezeblocks, Hand-Made, Matilda en Tessellate. Eerst werd Matilda uitgebracht als single en vervolgens was Breezeblocks aan de beurt. Hun debuutalbum An Awesome Wave kwam dit jaar uit op 25 mei. Men begon direct vergelijkingen te maken en probeerde uit te vogelen wat voor muziek Alt-J (∆) nu precies was. Het is sowieso alternatief, maar we horen zeker ook electronic, een snufje folk en wat dubpop en hip-hop beats terugkomen. Qua vergelijkingen zijn onder meer de bands Hot Chip, Wild Beasts en Coldplay gevallen.
In april van dit jaar stond Alt-J (∆) in het voorprogramma van de Wild Beasts en tourden met hun door heel Groot-Brittannië en Ierland. Daarnaast zijn ze een heel zomer lang te zien op heel veel festivals in Europa, waaronder Pukkelpop én Lowlands. En met die laatste ben ik natuurlijk erg blij! ;-)
En ik ben alweer door m'n info heen! Dat gaat altijd best snel als je een nieuwe band uitkiest voor BOTM. Maar toch vond ik Alt-J (∆) een goeie keus voor deze maand. Het is bijzondere muziek wat fijn in het gehoor ligt en wat je praktisch overal kunt draaien. Laatst las ik een review over Alt-J (∆) in de Sp!ts. Dat was erg leuk omdat ik een goed beeld kreeg van de band. Er stond dat ze hun inspiratie voor de muziek niet uit persoonlijke ervaringen halen, maar juist uit boeken en films. Ook heeft de band niks met op de voorgrond staan en aandacht krijgen van mensen. Ze zijn gewoon lekker zichzelf en staan met beide benen op de grond. Fotoshoots proberen ze ook het liefst te omzeilen met kunstzinnige poses en aparte uitdrukkingen.
Ik ga zeker kijken naar deze band op Lowlands en ben heel benieuwd hoe dit klinkt live. Wat vind jij van de band? Ken je de muziek al een beetje of ben je stiekem wel enthousiast geworden? Volg Alt-J (∆) via Social Media óf ga ze zien op Lowlands! Wie weet kom ik je wel tegen ;-)
Liefs Lisa
25 June 2012
Live report: Parkpop 2012
Gisteren was hét festival in het Zuiderpark in Den Haag, namelijk: Parkpop! Ondanks het rare weer zijn we gewoon rond 1 uur in de auto gesprongen en naar dit super leuke festival gereden. Ik ga in het kort vertellen wat we gezien hebben en wat we ervan vonden. Oja, en natuurlijk een paar foto's en misschien als laatste nog een paar nummers die de bands gespeeld hebben ;-)
Dry the River
.
Het festival begon om 1 uur, echter waren wij toen nog niet zover en kwamen pas rond half 3 aan. Helaas waren de 2 bands Splendid en Wooden Saints toen al geweest, maar de Engelse rockband Dry the River zat er nog midden in! Gelukkig hebben we nog een paar nummers kunnen meeproeven, maar omdat deze band op mijn "moet-ik-live-zien-lijstje" stond baalde ik natuurlijk wel dat ik het niet vanaf het begin heb kunnen zien. Enfin, wat ik gezien heb vond ik wel fantastisch. De stem van de zanger klonk precies als op de plaat en het prachtige vioolspel tussen de kneiterharde gitaren door zette mijn haren recht overeind.
Blaudzun
.
Om 4 uur kwam de andere grote band waar we voor kwamen, namelijk Blaudzun! Een paar weken geleden kwam er een special van Blaudzun op tv waar ze een uur lang nummers uit hun concert in het Paard van Troje in Den Haag lieten zien. En omdat toen al bekend gemaakt was dat ze op Parkpop stonden konden we niet wachten deze Nederlandse band uit Arnhem live te zien optreden! En weer keek ik mijn ogen uit. Wat een multitalenten zijn de muzikanten, echt stuk voor stuk. Het laatstverschenen album Heavy Flowers staat bij ons thuis regelmatig op en daarnaast speelden ze ook nummers van voorgaande albums waar ik absoluut niks op tegen had ;-) Een geweldig optreden van een fantastische band!
Bettie Serveert
.
Ook Bettie Serveert speelde rond een uur of 5 op de Jupiler Stage in het Zuiderpark. Omdat mijn vader best fan is besloten we ook hier even te kijken. Dit vonden we allemaal wat minder. De muziek sprak mij in ieder geval niet zo aan dus laten we het hierbij!
Amy Macdonald
.
Na Bettie Serveert zijn we even wat gaan eten buiten het park (het was trouwens door het weer totaal niet druk) en zijn op tijd teruggegaan om Amy Macdonald te zien. Zij speelde om half 9 op de Staedion Stage. Nu was het inmiddels toch best druk geworden, dus ik denk dat velen voor haar kwamen. Ik ben nooit echt fan geweest van Amy Macdonald maar wilde het best een kans geven. Uiteindelijk moet ik toegeven dat het een hartstikke leuk optreden was! Ze had een goede band meegebracht uit Schotland (waar ze vandaan komt) en speelde heel veel leuke nummers. Volgens mij had zij er ook best wel lol in en er waren om me heen veel fans die 'This Is The Life' en 'Mr. Rock & Roll' keihard meezongen (dus zij hadden er waarschijnlijk ook lol in ;-) Anyway, ik ben blij dat ik erbij was :)
Amber & Me :)
.
En tot zover Parkpop 2012! Ik heb dit jaar wel minder gezien dan andere jaren moet ik zeggen, maar wat ik gezien heb vond ik wel helemaal te gek! Als laatste wil ik je nog een paar nummers laten horen van de artiesten die vandaag hebben opgetreden. Was jij erbij en zo ja: wat vond je ervan? Of ben je volgend jaar van de partij? Helaas moet je dan nog even geduld hebben, maar hé, wat is er nou leuker dan een gratis festival in de zomer? (meestal is het zomer in juni ;-)
Tot snel!
Liefs Lisa
Dry the River
.
Het festival begon om 1 uur, echter waren wij toen nog niet zover en kwamen pas rond half 3 aan. Helaas waren de 2 bands Splendid en Wooden Saints toen al geweest, maar de Engelse rockband Dry the River zat er nog midden in! Gelukkig hebben we nog een paar nummers kunnen meeproeven, maar omdat deze band op mijn "moet-ik-live-zien-lijstje" stond baalde ik natuurlijk wel dat ik het niet vanaf het begin heb kunnen zien. Enfin, wat ik gezien heb vond ik wel fantastisch. De stem van de zanger klonk precies als op de plaat en het prachtige vioolspel tussen de kneiterharde gitaren door zette mijn haren recht overeind.
Blaudzun
.
Om 4 uur kwam de andere grote band waar we voor kwamen, namelijk Blaudzun! Een paar weken geleden kwam er een special van Blaudzun op tv waar ze een uur lang nummers uit hun concert in het Paard van Troje in Den Haag lieten zien. En omdat toen al bekend gemaakt was dat ze op Parkpop stonden konden we niet wachten deze Nederlandse band uit Arnhem live te zien optreden! En weer keek ik mijn ogen uit. Wat een multitalenten zijn de muzikanten, echt stuk voor stuk. Het laatstverschenen album Heavy Flowers staat bij ons thuis regelmatig op en daarnaast speelden ze ook nummers van voorgaande albums waar ik absoluut niks op tegen had ;-) Een geweldig optreden van een fantastische band!
Bettie Serveert
.
Ook Bettie Serveert speelde rond een uur of 5 op de Jupiler Stage in het Zuiderpark. Omdat mijn vader best fan is besloten we ook hier even te kijken. Dit vonden we allemaal wat minder. De muziek sprak mij in ieder geval niet zo aan dus laten we het hierbij!
Amy Macdonald
.
Na Bettie Serveert zijn we even wat gaan eten buiten het park (het was trouwens door het weer totaal niet druk) en zijn op tijd teruggegaan om Amy Macdonald te zien. Zij speelde om half 9 op de Staedion Stage. Nu was het inmiddels toch best druk geworden, dus ik denk dat velen voor haar kwamen. Ik ben nooit echt fan geweest van Amy Macdonald maar wilde het best een kans geven. Uiteindelijk moet ik toegeven dat het een hartstikke leuk optreden was! Ze had een goede band meegebracht uit Schotland (waar ze vandaan komt) en speelde heel veel leuke nummers. Volgens mij had zij er ook best wel lol in en er waren om me heen veel fans die 'This Is The Life' en 'Mr. Rock & Roll' keihard meezongen (dus zij hadden er waarschijnlijk ook lol in ;-) Anyway, ik ben blij dat ik erbij was :)
Amber & Me :)
.
En tot zover Parkpop 2012! Ik heb dit jaar wel minder gezien dan andere jaren moet ik zeggen, maar wat ik gezien heb vond ik wel helemaal te gek! Als laatste wil ik je nog een paar nummers laten horen van de artiesten die vandaag hebben opgetreden. Was jij erbij en zo ja: wat vond je ervan? Of ben je volgend jaar van de partij? Helaas moet je dan nog even geduld hebben, maar hé, wat is er nou leuker dan een gratis festival in de zomer? (meestal is het zomer in juni ;-)
Tot snel!
Liefs Lisa
20 June 2012
BOTM #10: The Shins
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Shins!
Ze zijn goed bezig, de mannen (en vrouw) van The Shins. Vorige week werd bekend gemaakt dat deze grote band uit Portland (Oregon) op Lowlands staat! Hoog tijd dus om deze muziek eens onder de loep te nemen. Maar, we beginnen bij het begin. De band is opgericht in 1996 in Albuquerque (New Mexico) en bestaat uit de volgende muzikanten: zanger en gitarist James Mercer, Joe Plummer (drums), Jessica Dobson (gitaar), Yuuki Matthews (bas) en Richard Swift (keyboard). In eerste instantie was The Shins een soloprojectje van singer-songwriter James Mercer, die al in een band genaamd: Flake Music speelde. Deze band deed het trouwens helemaal niet slecht. Ze hadden een paar hits, brachten een album uit en gingen vaak op tournee. Toch kwam er na 5 jaar een einde aan en was The Shins nu echt klaar voor het grote succes.
In 2001 kwam hun debuutalbum Oh, Inverted World uit met als eerste single het prachtige New Slang. Dat jaar zijn ze continu op tournee en worden hun singles door veel filmproducenten gebruikt. Zo was het nummer One By One All Day te horen in de film: A Guy Thing (2003), Caring Is Creepy én New Slang zijn gebruikt voor de film: Garden State uit 2004 en de muziek van The Shins komt terug in afleveringen van The OC, Scrubs en Gilmore Girls. Ze worden gezien als dé band van de Zeroes en hun album komt hoog in de hitlijsten te staan.
Als ze in 2001 naar Portland (Oregon) verhuizen besluit voormalig gitarist Neal Langford in Albuquerque te blijven. Hij wordt opgevolgd door Dave Hernandez met wie ze al snel aan nieuw materiaal werken. In de herfst van 2003 komt hun tweede album Chutes Too Narrow uit. De bekendste nummers van dit album zijn So Says I en Fighting In A Sack. Het jaar 2006 is een giga druk jaar voor de mannen van The Shins. Ze reisden heel de wereld af om overal op te treden en hun nummers live voor publiek te spelen. Hun derde album Wincing The Night Away komt uit in januari 2007, nadat het al in oktober 2006 is uitgelekt op internet. Toch worden er na de eerste week al meer dan 118.000 copies van verkocht. In 2008 is het album zelfs genomineerd voor een Grammy Award in de categorie: Best Alternative Music Album. In datzelfde jaar wordt het nummer The Past and Pending gedraaid op de uitvaart van acteur Heath Ledger.
In juni 2008 loopt het contract bij platenmaatschappij Sub Pop af en besluit Mercer onder zijn eigen label (Aural Apothecary) verder te gaan. In de jaren 2009/10 en '11 is het een beetje stil rondom The Shins en treedt Mercer voornamelijk op met zijn nieuwe soloproject Broken Bells. Toch geven ze in 2011 wel aan dat ze bezig zijn met nieuw materiaal voor The Shins. Dit uit zich in een nieuw album die pas is verschenen: Port Of Morrow met de singles Simple Song én Megahit bij 3FM No Way Down.
En dat is zo'n beetje het hele verhaal achter deze talentvolle indie-rockband. Ikzelf ken The Shins nog niet zo lang maar vind hun muziek bijzonder en inspirerend. Ditzelfde geldt voor de aparte clips waar ik ook altijd wel van hou. Vooral die van Simple Song vind ik echt geweldig en moest ik heel hard om lachen toen ik die voor de eerste keer zag! Ik was trouwens wel helemaal weg van Broken Bells, die ik heb ontdekt via Lowlands 2010. Maar dit jaar ga ik dus kijken hoe The Shins het er live vanaf brengt! Ben benieuwd!
The Shins is inmiddels wel een bekende naam in ons muzieklandje, maar toch weten veel mensen niet wie het zijn en wat voor muziek daarbij hoort. Hopelijk heb ik dat probleem nu een beetje verholpen door ze tot de tiende BOTM te kronen! Wat vind jij van de muziek? Kende je het al en ben je groot fan? Of heb ik je enthousiast gemaakt om een keer een cd'tje op te zetten ? (Ik keur beide antwoorden goed ;-)
Tot de volgende BOTM!
Liefs Lisa
Ze zijn goed bezig, de mannen (en vrouw) van The Shins. Vorige week werd bekend gemaakt dat deze grote band uit Portland (Oregon) op Lowlands staat! Hoog tijd dus om deze muziek eens onder de loep te nemen. Maar, we beginnen bij het begin. De band is opgericht in 1996 in Albuquerque (New Mexico) en bestaat uit de volgende muzikanten: zanger en gitarist James Mercer, Joe Plummer (drums), Jessica Dobson (gitaar), Yuuki Matthews (bas) en Richard Swift (keyboard). In eerste instantie was The Shins een soloprojectje van singer-songwriter James Mercer, die al in een band genaamd: Flake Music speelde. Deze band deed het trouwens helemaal niet slecht. Ze hadden een paar hits, brachten een album uit en gingen vaak op tournee. Toch kwam er na 5 jaar een einde aan en was The Shins nu echt klaar voor het grote succes.
In 2001 kwam hun debuutalbum Oh, Inverted World uit met als eerste single het prachtige New Slang. Dat jaar zijn ze continu op tournee en worden hun singles door veel filmproducenten gebruikt. Zo was het nummer One By One All Day te horen in de film: A Guy Thing (2003), Caring Is Creepy én New Slang zijn gebruikt voor de film: Garden State uit 2004 en de muziek van The Shins komt terug in afleveringen van The OC, Scrubs en Gilmore Girls. Ze worden gezien als dé band van de Zeroes en hun album komt hoog in de hitlijsten te staan.
Als ze in 2001 naar Portland (Oregon) verhuizen besluit voormalig gitarist Neal Langford in Albuquerque te blijven. Hij wordt opgevolgd door Dave Hernandez met wie ze al snel aan nieuw materiaal werken. In de herfst van 2003 komt hun tweede album Chutes Too Narrow uit. De bekendste nummers van dit album zijn So Says I en Fighting In A Sack. Het jaar 2006 is een giga druk jaar voor de mannen van The Shins. Ze reisden heel de wereld af om overal op te treden en hun nummers live voor publiek te spelen. Hun derde album Wincing The Night Away komt uit in januari 2007, nadat het al in oktober 2006 is uitgelekt op internet. Toch worden er na de eerste week al meer dan 118.000 copies van verkocht. In 2008 is het album zelfs genomineerd voor een Grammy Award in de categorie: Best Alternative Music Album. In datzelfde jaar wordt het nummer The Past and Pending gedraaid op de uitvaart van acteur Heath Ledger.
In juni 2008 loopt het contract bij platenmaatschappij Sub Pop af en besluit Mercer onder zijn eigen label (Aural Apothecary) verder te gaan. In de jaren 2009/10 en '11 is het een beetje stil rondom The Shins en treedt Mercer voornamelijk op met zijn nieuwe soloproject Broken Bells. Toch geven ze in 2011 wel aan dat ze bezig zijn met nieuw materiaal voor The Shins. Dit uit zich in een nieuw album die pas is verschenen: Port Of Morrow met de singles Simple Song én Megahit bij 3FM No Way Down.
En dat is zo'n beetje het hele verhaal achter deze talentvolle indie-rockband. Ikzelf ken The Shins nog niet zo lang maar vind hun muziek bijzonder en inspirerend. Ditzelfde geldt voor de aparte clips waar ik ook altijd wel van hou. Vooral die van Simple Song vind ik echt geweldig en moest ik heel hard om lachen toen ik die voor de eerste keer zag! Ik was trouwens wel helemaal weg van Broken Bells, die ik heb ontdekt via Lowlands 2010. Maar dit jaar ga ik dus kijken hoe The Shins het er live vanaf brengt! Ben benieuwd!
The Shins is inmiddels wel een bekende naam in ons muzieklandje, maar toch weten veel mensen niet wie het zijn en wat voor muziek daarbij hoort. Hopelijk heb ik dat probleem nu een beetje verholpen door ze tot de tiende BOTM te kronen! Wat vind jij van de muziek? Kende je het al en ben je groot fan? Of heb ik je enthousiast gemaakt om een keer een cd'tje op te zetten ? (Ik keur beide antwoorden goed ;-)
Tot de volgende BOTM!
Liefs Lisa
18 March 2012
Live report: James Morrison
Maandenlang heb ik er naar uitgekeken, het concert van James Morrison op 16 maart 2012 in de HMH in Amsterdam. Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. Omdat vrijwel iedereen bekend is met deze inmiddels behoorlijk grote Engelse zanger skip ik de biografie en gaan we meteen even wat foto's bekijken!
Ik ben meteen na stage afgereisd van Amsterdam-West naar Amsterdam-Zuid Oost. Daar trof ik een ander mega groot JM fan met wie ik had afgesproken. We propten snel nog even een patatje naar binnen en stonden 10 minuten later voor het immens grote podium. Er waren al heel wat fans aanwezig die zich voor het podium gevestigd hadden. Jammer! Niet helemaal vooraan, maar we hebben gelukkig allebei onze lengte mee en we konden langs iedereen heen kijken. Dat was fijn én nodig, want ik moet Mr. Morrison natuurlijk wel goed kunnen zien :)
Eerst kwam om 8 uur het voorprogramma wat lekker in het gehoor lag. Het neemt de vermoeidheid en spanning tijdens het wachten gelukkig een beetje weg. Om 9 uur exact kwam hij, met z'n band, het podium opgelopen. De sfeer zat er gelijk al goed in. Hij begon met een lekker up-tempo nummer: Beautiful Life, van zijn laatste plaat: "The Awakening". Hier heeft hij overigens veel nummers van gespeeld. Ik moet ook zeggen dat ik zijn band echt fantastisch vond. Alom complimenten voor hem natuurlijk, maar de band is minstens zo belangrijk. De achtergrondzangeressen waren echt briljant en ook het gitaarspel van de gitarist die af en toe erin gegooid werd klonk fantastisch. Over de setlist kan ik ook niets meer dan lof uitspreken. Ik vind bijna alles goed en zing alles mee, dus dat kon ook bijna niet anders ;-) Up, zijn meest recente single met Jessie J heeft hij prima opgelost met één van zijn backing vocals, die naast het uiterlijk ook zo'n zelfde stem als Jessie had. Daarna speelde hij een akoestische versie van zijn nummer met Nelly Furtado: Broken Strings, ook erg mooi. Het geluid in de HMH was ook precies weer zoals het hoort te zijn, vol en harmonieus. Ook het decor was erg mooi aangekleed met de verlichte papieren ballen. Tijdens zijn comeback speelde hij nog 3 nummers, waaronder mijn favoriet: Wonderful World, en dat maakte het totale concert precies anderhalf uur. Om half 11 druppelde iedereen naar buiten met een heel fijn gevoel van binnen.
De fan met wie ik was, heeft er net zo van genoten als ik en we hebben in de trein nog uitgebreid nagepraat over deze bijzondere ervaring. Het jammere van een concert is dat het maar een paar uur duurt en dat het einde snel in zicht is. Toch is het een belevenis die niemand je meer afneemt. Ik kan eindelijk, na maanden gewacht te hebben, zeggen dat ik James Morrison live heb gezien. Ja, dat kan ik ook weer van m'n lijstje afstrepen.
Sweet dreams,
Liefs Lisa
My favourites (top 10) ^^
14 March 2012
BOTM #7: Boy & Bear
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Boy & Bear!
De eerste Australische Band Of The Month is Boy & Bear, afkomstig uit Yagoona, Sydney en is opgericht in 2009. Een vrij nieuwe band zou je dus kunnen zeggen. Boy & Bear maakt prachtige indie folk muziek die je hart sneller laat kloppen. Milk & Sticks wordt regelmatig gedraaid op de radio en hoe vaker ik het hoorde, hoe beter ik het begon te vinden. Maar pas echt verliefd werd ik na hun debuutalbum Moonfire te hebben geluisterd. Vooral in de eerste paar weken na het ontdekken van dit belachelijk goeie album kon ik het niet laten 'm elke dag even te draaien. Dat was voor mij reden genoeg om deze jongens tot de 7e BOTM te kronen.
Meestal begin ik met een inleiding en kom ik daarna pas met een conclusie en wat ik zelf van de desbetreffende band of artiest vind. Vond het nu wel een keer leuk om het andersom te doen. Je weet dus hoe ik erover denk, nu ga je alles lezen over de band in kwestie. Boy & Bear begon eigenlijk als een soloproject door zanger en gitarist Dave Hosking. Al gauw sloten singer/songwriters Jake Tarasenko, Killian Gavin en Tim en Jon Hart (broers?) zich aan. De mannen kwamen elkaar vaak tegen tijdens optredens waardoor er hechte vriendschappen zijn ontstaan. Ze besloten om samen als één band verder te gaan en dat heeft goed uitgepakt. Alle stemmen bij elkaar maken het tot een harmonieus geheel. Ze worden opgemerkt door de Australische radio en krijgen een platencontract bij het bekende Universal label. Daarnaast touren ze in 2009 o.a. met Angus & Julia Stone en the Hungry Kids of Hungary. Tijdens hun Britse tour vergezellen ze zangeres Laura Marling en Alessi's Ark. Maar de band wordt pas echt populair als ze het geluk hebben in het voorprogramma van Mumford & Sons te mogen staan, tijdens hun tour door Australië. Kort daarna brengen ze hun eerste EP, With Emperor Antartica uit en komt op plaats 63 binnen in de Australische ARIA Charts. De single 'Mexican Mavis' wordt gedraaid in een aflevering van de populaire tienerserie 90210.
2011 wordt het jaar van Boy & Bear als zij hun debuutalbum Moonfire lanceren. Dit album is opgenomen in een studio in Nashville, Tennessee en weet de tweede plaats te halen in de ARIA Top 50 Album Chart. Daarnaast brengen ze dat jaar ook nog een Live EP uit én slepen ze prijs na prijs in de wacht.
Nu heeft dus ook Nederland de smaak te pakken. Binnenkort, 22 april, staan de mannen in Bitterzoet Amsterdam en ik kan blij vermelden dat ik daar aanwezig zal zijn. Ik heb er ontzettend veel zin in en daar kun je natuurlijk een uitgebreide Live Report van verwachten! ;-)
Maar wat maakt Boy & Bear nou zo bijzonder? Ten eerste merk je dat ze op dezelfde lijn liggen als Mumford & Sons (afgezien van het & teken). Folk staat centraal in hun muziek en alle instrumenten die daar mooi bij kleuren worden erbij gehaald. Daarnaast vind ik het echt een mix tussen Mumford & Sons, Fleet Foxes en The Boxer Rebellion. Je zou het een soort mengelmoes kunnen noemen. Zoals je weet hou ik gewoon heel erg van folk muziek en er kunnen er, wat mij betreft, niet genoeg bands van zijn die het maken!
Goed, ik stop ik ermee. Geen wilde verhalen of uitgebreide verslagen dit keer. Maar de band is goed op weg om het te gaan maken in de muziekwereld. Ik weet zeker dat binnen de kortste keren iedereen weet wie Boy & Bear is. En stiekem, ondanks dat ik ze binnenkort toch live ga zien, hoop ik dat ze op Lowlands komen om ook daar iedereen in te pakken. Ja, dat gaat helemaal goed komen..
Liefs Lisa
De eerste Australische Band Of The Month is Boy & Bear, afkomstig uit Yagoona, Sydney en is opgericht in 2009. Een vrij nieuwe band zou je dus kunnen zeggen. Boy & Bear maakt prachtige indie folk muziek die je hart sneller laat kloppen. Milk & Sticks wordt regelmatig gedraaid op de radio en hoe vaker ik het hoorde, hoe beter ik het begon te vinden. Maar pas echt verliefd werd ik na hun debuutalbum Moonfire te hebben geluisterd. Vooral in de eerste paar weken na het ontdekken van dit belachelijk goeie album kon ik het niet laten 'm elke dag even te draaien. Dat was voor mij reden genoeg om deze jongens tot de 7e BOTM te kronen.
Meestal begin ik met een inleiding en kom ik daarna pas met een conclusie en wat ik zelf van de desbetreffende band of artiest vind. Vond het nu wel een keer leuk om het andersom te doen. Je weet dus hoe ik erover denk, nu ga je alles lezen over de band in kwestie. Boy & Bear begon eigenlijk als een soloproject door zanger en gitarist Dave Hosking. Al gauw sloten singer/songwriters Jake Tarasenko, Killian Gavin en Tim en Jon Hart (broers?) zich aan. De mannen kwamen elkaar vaak tegen tijdens optredens waardoor er hechte vriendschappen zijn ontstaan. Ze besloten om samen als één band verder te gaan en dat heeft goed uitgepakt. Alle stemmen bij elkaar maken het tot een harmonieus geheel. Ze worden opgemerkt door de Australische radio en krijgen een platencontract bij het bekende Universal label. Daarnaast touren ze in 2009 o.a. met Angus & Julia Stone en the Hungry Kids of Hungary. Tijdens hun Britse tour vergezellen ze zangeres Laura Marling en Alessi's Ark. Maar de band wordt pas echt populair als ze het geluk hebben in het voorprogramma van Mumford & Sons te mogen staan, tijdens hun tour door Australië. Kort daarna brengen ze hun eerste EP, With Emperor Antartica uit en komt op plaats 63 binnen in de Australische ARIA Charts. De single 'Mexican Mavis' wordt gedraaid in een aflevering van de populaire tienerserie 90210.
2011 wordt het jaar van Boy & Bear als zij hun debuutalbum Moonfire lanceren. Dit album is opgenomen in een studio in Nashville, Tennessee en weet de tweede plaats te halen in de ARIA Top 50 Album Chart. Daarnaast brengen ze dat jaar ook nog een Live EP uit én slepen ze prijs na prijs in de wacht.
Nu heeft dus ook Nederland de smaak te pakken. Binnenkort, 22 april, staan de mannen in Bitterzoet Amsterdam en ik kan blij vermelden dat ik daar aanwezig zal zijn. Ik heb er ontzettend veel zin in en daar kun je natuurlijk een uitgebreide Live Report van verwachten! ;-)
Maar wat maakt Boy & Bear nou zo bijzonder? Ten eerste merk je dat ze op dezelfde lijn liggen als Mumford & Sons (afgezien van het & teken). Folk staat centraal in hun muziek en alle instrumenten die daar mooi bij kleuren worden erbij gehaald. Daarnaast vind ik het echt een mix tussen Mumford & Sons, Fleet Foxes en The Boxer Rebellion. Je zou het een soort mengelmoes kunnen noemen. Zoals je weet hou ik gewoon heel erg van folk muziek en er kunnen er, wat mij betreft, niet genoeg bands van zijn die het maken!
Goed, ik stop ik ermee. Geen wilde verhalen of uitgebreide verslagen dit keer. Maar de band is goed op weg om het te gaan maken in de muziekwereld. Ik weet zeker dat binnen de kortste keren iedereen weet wie Boy & Bear is. En stiekem, ondanks dat ik ze binnenkort toch live ga zien, hoop ik dat ze op Lowlands komen om ook daar iedereen in te pakken. Ja, dat gaat helemaal goed komen..
Liefs Lisa
3 November 2011
Live report: Saybia
Een half jaar lang lagen ze opgeborgen in de kast, de kaarten voor het concert op woensdag 2 november 2011. Ik heb het natuurlijk over Saybia! Eén van de mooiste en beste bands aller tijden. Gisteravond was het dan ein-de-lijk zover! Man, wat heb ik uitgekeken naar deze dag!
Het begint allemaal in 1993. De band wordt opgericht in de Deense plaats Nyborg door zanger Søren Huss en de toenmalige band, Jeppe Knudsen, Palle Sørensen en Thomas Dahl. Thomas verlaat de band en er komen 2 nieuwe muzikanten bij. Van 1993 tot 2001 bracht Saybia een aantal EP's uit. Maar in 2001 worden ze ontdekt en tekenen een platencontract bij EMI. Een jaar later (2002) verschijnt hun debuut album: "The Second You Sleep" met grote hits als The Day After Tomorrow, Fools Corner en The Second You Sleep. Dan gaat het hard. Ze worden meerdere malen gedraaid op de radio, spelen op grote festivals en lijken naast Nederland en Denemarken ook Belgie, Noorwegen, Zweden en Finland te veroveren. In 2004 verschijnt: "These Are The Days" met misschien wel de grootste hit I Surrender. In 2007 brachten zij hun laatste studioalbum uit: "Eyes On The Highway" waarvan Angel de single wordt. In 2008 gaat de band door een moeilijke periode en last een pauze in. Maar in 2010 pakken ze de draad weer op, gaan op tournee en zijn bezig met een nieuw album.
Dat is een beetje het verhaal achter Saybia, nu alles over het concert van gisteravond! We waren heel erg vroeg (nog voor achten geloof ik) en toch stond er een gigantische rij! Het was uitverkocht (meer dan verdiend natuurlijk) en iedereen stond te popelen om naar binnen te gaan. Ik stond op het punt om het allermooiste concert ooit mee te maken! Ik was zo blij dat we helemaal vooraan stonden, zo beleef je een concert pas echt goed en is het voor mij het helemaal waard. Ze speelden veel nieuwe nummers wat natuurlijk weer heerlijk in het gehoor lag. Ik zelf vind het derde album het beste dus ik vond het wel jammer dat ze daar weinig nummers van speelden. Toch maakten Romeo en Walk in the Park (die op dat album staan) ontzettend veel indruk op me. Wat ik misschien het allermooiste vond was Unknown, het laatste nummer (tevens langste, lees: 17 minuten!) wat was dat geweldig! Ik vond het heel leuk dat Saybia net zo intens genoot van dit optreden als wij. Er hing een heerlijke sfeer en iedereen stond te genieten. Het geluid was perfect, de muzikanten (vooral de gitarist) waren geweldig en alles klopte gewoon. Ik moest even weer met beide benen op de grond gezet worden toen het afgelopen was. Voor mij hadden ze de hele nacht door mogen spelen!
Als ik nu een nummer van Saybia op mijn iPod hoor zie ik al die beelden weer voor me. Het heeft enorm veel indruk op me gemaakt en ik denk er met veel, heel veel plezier aan terug.
Als laatste, dan sluit ik deze blog af.. open je hart voor Saybia en zoek ze op live. Dat zijn ze dubbel en dwars waard! Ik eindig dan ook met (voor mij) de allermooiste nummers. *tip: hou zakdoekjes bij de hand ;-)
Liefs Lisa
Het begint allemaal in 1993. De band wordt opgericht in de Deense plaats Nyborg door zanger Søren Huss en de toenmalige band, Jeppe Knudsen, Palle Sørensen en Thomas Dahl. Thomas verlaat de band en er komen 2 nieuwe muzikanten bij. Van 1993 tot 2001 bracht Saybia een aantal EP's uit. Maar in 2001 worden ze ontdekt en tekenen een platencontract bij EMI. Een jaar later (2002) verschijnt hun debuut album: "The Second You Sleep" met grote hits als The Day After Tomorrow, Fools Corner en The Second You Sleep. Dan gaat het hard. Ze worden meerdere malen gedraaid op de radio, spelen op grote festivals en lijken naast Nederland en Denemarken ook Belgie, Noorwegen, Zweden en Finland te veroveren. In 2004 verschijnt: "These Are The Days" met misschien wel de grootste hit I Surrender. In 2007 brachten zij hun laatste studioalbum uit: "Eyes On The Highway" waarvan Angel de single wordt. In 2008 gaat de band door een moeilijke periode en last een pauze in. Maar in 2010 pakken ze de draad weer op, gaan op tournee en zijn bezig met een nieuw album.
Dat is een beetje het verhaal achter Saybia, nu alles over het concert van gisteravond! We waren heel erg vroeg (nog voor achten geloof ik) en toch stond er een gigantische rij! Het was uitverkocht (meer dan verdiend natuurlijk) en iedereen stond te popelen om naar binnen te gaan. Ik stond op het punt om het allermooiste concert ooit mee te maken! Ik was zo blij dat we helemaal vooraan stonden, zo beleef je een concert pas echt goed en is het voor mij het helemaal waard. Ze speelden veel nieuwe nummers wat natuurlijk weer heerlijk in het gehoor lag. Ik zelf vind het derde album het beste dus ik vond het wel jammer dat ze daar weinig nummers van speelden. Toch maakten Romeo en Walk in the Park (die op dat album staan) ontzettend veel indruk op me. Wat ik misschien het allermooiste vond was Unknown, het laatste nummer (tevens langste, lees: 17 minuten!) wat was dat geweldig! Ik vond het heel leuk dat Saybia net zo intens genoot van dit optreden als wij. Er hing een heerlijke sfeer en iedereen stond te genieten. Het geluid was perfect, de muzikanten (vooral de gitarist) waren geweldig en alles klopte gewoon. Ik moest even weer met beide benen op de grond gezet worden toen het afgelopen was. Voor mij hadden ze de hele nacht door mogen spelen!
Als ik nu een nummer van Saybia op mijn iPod hoor zie ik al die beelden weer voor me. Het heeft enorm veel indruk op me gemaakt en ik denk er met veel, heel veel plezier aan terug.
Als laatste, dan sluit ik deze blog af.. open je hart voor Saybia en zoek ze op live. Dat zijn ze dubbel en dwars waard! Ik eindig dan ook met (voor mij) de allermooiste nummers. *tip: hou zakdoekjes bij de hand ;-)
Liefs Lisa
1 November 2011
November time!
Hello bloglovers!
It's officially November and that means only 2 months left untill 2012 starts. I turn 20, my internship will end and I'm going to 3 concerts of the best bands ever!
To begin with band number 1: Saybia (November 2, Patronaat Haarlem) Saybia is one of the best bands of the zeroes. It's so different than other bands. The lyrics, the bombastic melodies.. it hits you. We have these tickets for months and now the time has come! I hardly can't wait to see this band live. Actually, I must confess I'm a little bit nervous for this gig. I think it's gonna be one of the best concerts I've ever been to. I think I might have to cry and they will blow me away!
Number 2 is on November 14, in the HMH Amsterdam. I'm talking ofcourse about Elbow! This British band will perform for a sold out audience and play there beautiful songs. I love Elbow, it's so magnetic! Alternative music in a special way. "The Seldom Seen Kid" is one of my favorite albums and when I saw them on Pinkpop and Lowlands this year, I was sold! And what also makes this concert special is that I'm going with my dad (for the first time) so that's cool :)
And last but not least (we also have gigs in December but I will blog about that later) Number 3: Okkervil River. From Denmark to the UK to Austin Texas USA. November 24 (MY BIRTHDAY!) also in Haarlem. My sister came to me a few months ago and said: 'Lisa, you're not gonna believe this! Okkervil River is coming to Holland!' Me: 'What? No, that's impossible! Nobody knows Okkervil River here!' She: 'No, it's true! Do you wanna know when and where they come?' Me: 'Eh, yeah ofcourse!' She: 'Don't fall of your chair.. they're coming to Haarlem on your birthday.' Me: 'WHAT?! No way!' But she was right. 2 years ago my dad came to me and said: 'If you like A Balladeer, you definetely gonna like this!' And he gave me "The Stage Names". And also this time I was completely sold! What a great music, that voice.. I've never heard something like this! And now, we are 2 years later and I'm gonna see 3 of my favorite bands live in 1 month. It's insane!
But like I said, it's also the last month of my internship at Sanoma Media. Too bad it's done because I liked it there so much! What a great company with nice people and cool projects. I'm really gonna miss it! But I'm trying to come back and do also my last internship there (but how that will end..)
And the last thing I'm gonna say and then I'm ending this blog, I will visit some schools where I will go to when I'm done with my study. One school in Utrecht, one in Zwolle.. and I'm celebrating my birthday on a Sunday instead of a Saturday.. for the variety :)
So.. I have a lot of plans for this month! What about you? Is it also gonna be a crazy month for you? Or are you gonna celebrate Thanksgiving and relax during the weekends and after school/work? I wish you all a lovely month and see you soon! (I will make reports from all the gigs!)
Love Lisa
It's officially November and that means only 2 months left untill 2012 starts. I turn 20, my internship will end and I'm going to 3 concerts of the best bands ever!
To begin with band number 1: Saybia (November 2, Patronaat Haarlem) Saybia is one of the best bands of the zeroes. It's so different than other bands. The lyrics, the bombastic melodies.. it hits you. We have these tickets for months and now the time has come! I hardly can't wait to see this band live. Actually, I must confess I'm a little bit nervous for this gig. I think it's gonna be one of the best concerts I've ever been to. I think I might have to cry and they will blow me away!
Number 2 is on November 14, in the HMH Amsterdam. I'm talking ofcourse about Elbow! This British band will perform for a sold out audience and play there beautiful songs. I love Elbow, it's so magnetic! Alternative music in a special way. "The Seldom Seen Kid" is one of my favorite albums and when I saw them on Pinkpop and Lowlands this year, I was sold! And what also makes this concert special is that I'm going with my dad (for the first time) so that's cool :)
And last but not least (we also have gigs in December but I will blog about that later) Number 3: Okkervil River. From Denmark to the UK to Austin Texas USA. November 24 (MY BIRTHDAY!) also in Haarlem. My sister came to me a few months ago and said: 'Lisa, you're not gonna believe this! Okkervil River is coming to Holland!' Me: 'What? No, that's impossible! Nobody knows Okkervil River here!' She: 'No, it's true! Do you wanna know when and where they come?' Me: 'Eh, yeah ofcourse!' She: 'Don't fall of your chair.. they're coming to Haarlem on your birthday.' Me: 'WHAT?! No way!' But she was right. 2 years ago my dad came to me and said: 'If you like A Balladeer, you definetely gonna like this!' And he gave me "The Stage Names". And also this time I was completely sold! What a great music, that voice.. I've never heard something like this! And now, we are 2 years later and I'm gonna see 3 of my favorite bands live in 1 month. It's insane!
But like I said, it's also the last month of my internship at Sanoma Media. Too bad it's done because I liked it there so much! What a great company with nice people and cool projects. I'm really gonna miss it! But I'm trying to come back and do also my last internship there (but how that will end..)
And the last thing I'm gonna say and then I'm ending this blog, I will visit some schools where I will go to when I'm done with my study. One school in Utrecht, one in Zwolle.. and I'm celebrating my birthday on a Sunday instead of a Saturday.. for the variety :)
So.. I have a lot of plans for this month! What about you? Is it also gonna be a crazy month for you? Or are you gonna celebrate Thanksgiving and relax during the weekends and after school/work? I wish you all a lovely month and see you soon! (I will make reports from all the gigs!)
Love Lisa
12 October 2011
BOTM #2: The Dears
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een nieuwe maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met de geschiedenis en het ontstaan van de band, de cd's die ze hebben uitgebracht en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: The Dears!
Ik wil bij deze heel graag de indie rock band The Dears aan jullie voorstellen. Deze muziek maakte op mij zoveel indruk dat een blog niet uitgesloten kon blijven.
The Dears is een Canadese rockband uit Montreal gevormd in 1995. Ze bestaan dus al behoorlijk lang! Pas 5 jaar later (2000) brachten zij hun debutalbum; "End Of A Hollywood Bedtime Story" uit. Kenmerkend voor het album waren de donkere teksten en de grauwe stem van zanger Murray Lightburn. Een paar jaar later (2001/2002) bracht The Dears een paar EP's uit en hun tweede studioalbum: "No Cities Left" werd gereleased in 2003. Toen begon het aardig te lopen allemaal. Ze kregen naamsbekendheid en stonden een aantal keer op grote festivals. In 2005 zijn ze weer de studio ingedoken en leverde: "Gang Of Losers" af in 2006. Het derde album werd goed ontvangen door de media en The Dears mocht de 2007 - Polaris Music Prize in ontvangst nemen. Het vierde album: "Missiles" werd kort daarna uitgebracht in 2008. En ook hun meest recente album: "Degeneration Street" (februari dit jaar) was genomineerd voor grote awards.
Zoals je op de eerste foto kunt zien is The Dears een grote band en bestaat uit veel muzikanten. Echter zijn er veel vervangen en was de band continu in beweging. De enige 2 die het vanaf het begin hebben volgehouden zijn zanger Murray Lightburn en toetsenist Natalia Yanchak. Naast hun eigen optredens waren ze ook vaak op tournee met andere grote namen als; Sloan, The Tragically Hip, Keane, The Secret Machines en Morrissey. Lightburn noemt de stijl van The Dears een mix tussen The Smiths en Serge Gainsbourg. En dat waren dan ook grote inspiratiebronnen voor hen. Ook vindt critici de stem van Lightburn vaag iets weg hebben van dat van Damon Albarn (zanger Blur). De grauwe (toch wel donkere) muziek en teksten komen flink overeen met bands als Radiohead, Jethro Tull en Genesis. Mensen die The Dears live hebben gezien weten niet wat ze meemaken en staan versteld van hun kunnen. Het moge duidelijk zijn, de muziek van The Dears is een belevenis en komt hard, heel hard bij men binnen.
Zo dus ook bij mij. Ook deze band heb ik aan mijn vader te danken. Hij was er zo laaiend enthousiast over dat ik niet kon wachten te beginnen met luisteren! Het is nu 3 maanden geleden ong. dat ik hun laatste Degeneration Street voor het eerst hoorde. Ik was wel even in shock. Zo goed vond ik het. Nu snapte ik waarom mijn vader zo hysterisch deed. Alle nummers kwamen bij me binnen en ik vond het meteen al het beste album van 2011. Toch is het niet voor iedereen weggelegd. Ik snap dat als je van popliedjes houdt dit niet een band is wat je zal draaien of naartoe gaat op een festival. Houdt je wel van zware muziek en bands als Doves, Muse, Saybia, Arcade Fire en White Lies dan is het luisteren naar deze band het zeker waard!
Ik hoop in ieder geval nog steeds heel erg op een tour door Europa dit jaar. Want ik denk dat als je dit live hebt gezien je even weer hersteld moet worden en beseffen wat je zojuist hebt meegemaakt.
In november een nieuwe Band Of The Month! Heb je zelf nog suggesties of weet je leuke bands of artiesten die binnenkort een nieuw album releasen en wat echt iedereen moet weten? Laat het mij weten, want ik hoor graag al jullie ideeën :)
Tot de volgende keer!
Liefs Lisa
Ik wil bij deze heel graag de indie rock band The Dears aan jullie voorstellen. Deze muziek maakte op mij zoveel indruk dat een blog niet uitgesloten kon blijven.
The Dears is een Canadese rockband uit Montreal gevormd in 1995. Ze bestaan dus al behoorlijk lang! Pas 5 jaar later (2000) brachten zij hun debutalbum; "End Of A Hollywood Bedtime Story" uit. Kenmerkend voor het album waren de donkere teksten en de grauwe stem van zanger Murray Lightburn. Een paar jaar later (2001/2002) bracht The Dears een paar EP's uit en hun tweede studioalbum: "No Cities Left" werd gereleased in 2003. Toen begon het aardig te lopen allemaal. Ze kregen naamsbekendheid en stonden een aantal keer op grote festivals. In 2005 zijn ze weer de studio ingedoken en leverde: "Gang Of Losers" af in 2006. Het derde album werd goed ontvangen door de media en The Dears mocht de 2007 - Polaris Music Prize in ontvangst nemen. Het vierde album: "Missiles" werd kort daarna uitgebracht in 2008. En ook hun meest recente album: "Degeneration Street" (februari dit jaar) was genomineerd voor grote awards.
Zoals je op de eerste foto kunt zien is The Dears een grote band en bestaat uit veel muzikanten. Echter zijn er veel vervangen en was de band continu in beweging. De enige 2 die het vanaf het begin hebben volgehouden zijn zanger Murray Lightburn en toetsenist Natalia Yanchak. Naast hun eigen optredens waren ze ook vaak op tournee met andere grote namen als; Sloan, The Tragically Hip, Keane, The Secret Machines en Morrissey. Lightburn noemt de stijl van The Dears een mix tussen The Smiths en Serge Gainsbourg. En dat waren dan ook grote inspiratiebronnen voor hen. Ook vindt critici de stem van Lightburn vaag iets weg hebben van dat van Damon Albarn (zanger Blur). De grauwe (toch wel donkere) muziek en teksten komen flink overeen met bands als Radiohead, Jethro Tull en Genesis. Mensen die The Dears live hebben gezien weten niet wat ze meemaken en staan versteld van hun kunnen. Het moge duidelijk zijn, de muziek van The Dears is een belevenis en komt hard, heel hard bij men binnen.
Zo dus ook bij mij. Ook deze band heb ik aan mijn vader te danken. Hij was er zo laaiend enthousiast over dat ik niet kon wachten te beginnen met luisteren! Het is nu 3 maanden geleden ong. dat ik hun laatste Degeneration Street voor het eerst hoorde. Ik was wel even in shock. Zo goed vond ik het. Nu snapte ik waarom mijn vader zo hysterisch deed. Alle nummers kwamen bij me binnen en ik vond het meteen al het beste album van 2011. Toch is het niet voor iedereen weggelegd. Ik snap dat als je van popliedjes houdt dit niet een band is wat je zal draaien of naartoe gaat op een festival. Houdt je wel van zware muziek en bands als Doves, Muse, Saybia, Arcade Fire en White Lies dan is het luisteren naar deze band het zeker waard!
Ik hoop in ieder geval nog steeds heel erg op een tour door Europa dit jaar. Want ik denk dat als je dit live hebt gezien je even weer hersteld moet worden en beseffen wat je zojuist hebt meegemaakt.
In november een nieuwe Band Of The Month! Heb je zelf nog suggesties of weet je leuke bands of artiesten die binnenkort een nieuw album releasen en wat echt iedereen moet weten? Laat het mij weten, want ik hoor graag al jullie ideeën :)
Tot de volgende keer!
Liefs Lisa
17 September 2011
Kink FM Bedankt!
Goodmorning everyone! :)
Waarschijnlijk hebben jullie het allemaal kunnen lezen via Twitter. Het was donderdagmiddag 1 uur, ik was net terug van lunchen met m'n collega's en deed mijn dopjes weer in m'n oren. Kink FM stond aan, zo lang het nog kan, want het houdt op te bestaan per 1 oktober dit jaar :'( Ik luister nog niet zo heel lang Kink FM. Mijn vader wel, al vanaf het begin. En hij heeft me simpelweg aangestoken met het "Kink Virus". Elke keer als ik aan hem vroeg: "Wauw! Klinkt goed dit, hoe kom je hieraan?" Dan zei hij: "Van Kink natuurlijk!" Oftewel, Kink FM is qua alternatieve muziek helemaal mijn radiostation.
Maar om terug te komen op donderdagmiddag 1 uur. Dat ze stoppen is al erg genoeg maar ze konden het niet over hun hart verkrijgen gewoon de stekker eruit te trekken zonder.. Een super vet feest te orgaiseren! Het: "Kink FM Bedankt feest" in Tivoli Utrecht op vrijdagavond 16 september. Met optredens van o.a. Kensington, GEM, The Deaf en Go Back to the Zoo! (Mijn lievelingsbands dus.. (A) Je kon je inschrijven voor dit gratis event (niet gedaan, heeel stom!) en zo op de gastenlijst terecht komen. En, omdat de kaarten eigenlijk al uitverkocht waren, besloten toch een paar DJ's deze week nog extra kaarten weg te geven. Mijn vader heeft al heel vaak wat gewonnen, kaartjes voor Depeche Mode, een camera en zijn naam wordt vaak genoemd bij spelletjes. (Alsof er nooit meer luisteraars zijn, haha) Maar nu moest ik er ook aan geloven. Ik stuurde een smsje met "Kink Bedankt" naar Kink FM, niet met het idee dat ik een paar minuten later gebeld werd. Ja, echt.. ik schrok me rot toen mijn broekzak trilde! Ik seinde snel naar Susanne en Elena: "Ik kom op de radio!" en nam op. "Dag Lisa, met Nando Kok van Kink FM spreek je!" Aaaa! Ik was nog nooit op de radio geweest dus ik vond dit zo spannend! Ik vertelde over mijn stage en dat ik nog geen weekend plannen had en toen zei hij: "Nou, nu wel!" Yes! Ik mocht heen samen met... "En Lisa, wie neem je mee?". "Nou, ik ben het mijn vader eigenlijk wel verschuldigd ;-)". "Top, dan zie ik jullie morgen! Heel veel plezier!". En toen hing 'ie op. Zucht. Mijn collega's waren natuurlijk door het dolle heen en ik vertelde alle details. Snel m'n vader en moeder gebeld dat ze naar de radio moesten luisteren en ja hoor, daar was ik.. een kwartier later. M'n moeder was zo trots op me! En ik stiekem ook een beetje op mezelf :)
En gisteren was het dus eindelijk zover! Ik was nog nooit in Utrecht geweest dus dat vond ik op zich al heel leuk. We waren ruim van te voren op tijd en het was nog niet zo druk dus we konden lekker vooraan staan. Kensington opende om half 8. Mijn vader had ze nog niet eerder live gezien en was diep onder de indruk. Daarna kwam een nieuw bandje, GEM.. ook erg gaaf! En toen maakte ze bekend dat er een 'suprise act' zou zijn vanavond. En wie stond er een paar minuten later op het podium: Dazzled Kid! :D Mijn dag kon niet meer stuk! Hij speelde 2 fantastische nieuwe nummers en ik had de avond van m'n leven. Daarna kwam The Deaf, dit was ook live helemaal te gek! En natuurlijk, daar stonden ze weer: de mannen van Go Back to the Zoo sloten deze geweldige avond in stijl af. Ik ben helemaal los gegaan en kon eind van de avond niet meer lopen. So, that was my Friday night! Mijn volgende blog stond eigenlijk voor morgen op de planning, maar ik moest deze gebeurtenis gewoon met jullie delen! "I was great", twitterde ik toen ik thuis kwam. And sure it was! :)
Liefs Lisa
Kensington
Dazzled Kid
The Deaf
Waarschijnlijk hebben jullie het allemaal kunnen lezen via Twitter. Het was donderdagmiddag 1 uur, ik was net terug van lunchen met m'n collega's en deed mijn dopjes weer in m'n oren. Kink FM stond aan, zo lang het nog kan, want het houdt op te bestaan per 1 oktober dit jaar :'( Ik luister nog niet zo heel lang Kink FM. Mijn vader wel, al vanaf het begin. En hij heeft me simpelweg aangestoken met het "Kink Virus". Elke keer als ik aan hem vroeg: "Wauw! Klinkt goed dit, hoe kom je hieraan?" Dan zei hij: "Van Kink natuurlijk!" Oftewel, Kink FM is qua alternatieve muziek helemaal mijn radiostation.
Maar om terug te komen op donderdagmiddag 1 uur. Dat ze stoppen is al erg genoeg maar ze konden het niet over hun hart verkrijgen gewoon de stekker eruit te trekken zonder.. Een super vet feest te orgaiseren! Het: "Kink FM Bedankt feest" in Tivoli Utrecht op vrijdagavond 16 september. Met optredens van o.a. Kensington, GEM, The Deaf en Go Back to the Zoo! (Mijn lievelingsbands dus.. (A) Je kon je inschrijven voor dit gratis event (niet gedaan, heeel stom!) en zo op de gastenlijst terecht komen. En, omdat de kaarten eigenlijk al uitverkocht waren, besloten toch een paar DJ's deze week nog extra kaarten weg te geven. Mijn vader heeft al heel vaak wat gewonnen, kaartjes voor Depeche Mode, een camera en zijn naam wordt vaak genoemd bij spelletjes. (Alsof er nooit meer luisteraars zijn, haha) Maar nu moest ik er ook aan geloven. Ik stuurde een smsje met "Kink Bedankt" naar Kink FM, niet met het idee dat ik een paar minuten later gebeld werd. Ja, echt.. ik schrok me rot toen mijn broekzak trilde! Ik seinde snel naar Susanne en Elena: "Ik kom op de radio!" en nam op. "Dag Lisa, met Nando Kok van Kink FM spreek je!" Aaaa! Ik was nog nooit op de radio geweest dus ik vond dit zo spannend! Ik vertelde over mijn stage en dat ik nog geen weekend plannen had en toen zei hij: "Nou, nu wel!" Yes! Ik mocht heen samen met... "En Lisa, wie neem je mee?". "Nou, ik ben het mijn vader eigenlijk wel verschuldigd ;-)". "Top, dan zie ik jullie morgen! Heel veel plezier!". En toen hing 'ie op. Zucht. Mijn collega's waren natuurlijk door het dolle heen en ik vertelde alle details. Snel m'n vader en moeder gebeld dat ze naar de radio moesten luisteren en ja hoor, daar was ik.. een kwartier later. M'n moeder was zo trots op me! En ik stiekem ook een beetje op mezelf :)
En gisteren was het dus eindelijk zover! Ik was nog nooit in Utrecht geweest dus dat vond ik op zich al heel leuk. We waren ruim van te voren op tijd en het was nog niet zo druk dus we konden lekker vooraan staan. Kensington opende om half 8. Mijn vader had ze nog niet eerder live gezien en was diep onder de indruk. Daarna kwam een nieuw bandje, GEM.. ook erg gaaf! En toen maakte ze bekend dat er een 'suprise act' zou zijn vanavond. En wie stond er een paar minuten later op het podium: Dazzled Kid! :D Mijn dag kon niet meer stuk! Hij speelde 2 fantastische nieuwe nummers en ik had de avond van m'n leven. Daarna kwam The Deaf, dit was ook live helemaal te gek! En natuurlijk, daar stonden ze weer: de mannen van Go Back to the Zoo sloten deze geweldige avond in stijl af. Ik ben helemaal los gegaan en kon eind van de avond niet meer lopen. So, that was my Friday night! Mijn volgende blog stond eigenlijk voor morgen op de planning, maar ik moest deze gebeurtenis gewoon met jullie delen! "I was great", twitterde ik toen ik thuis kwam. And sure it was! :)
Liefs Lisa
Kensington
Dazzled Kid
The Deaf
12 August 2011
The Pierces
Dearest,
Ongeveer een jaar geleden heb ik de 2 zussen Allison en Catherine Pierce genaamd; 'The Pierces' ontdekt. Muzikale heldinnen met een passie voor folklore en gevoel voor stijl, dat is het eerste wat in me opkomt als ik aan The Pierces denk. Het is je dan ook vast niet ontgaan dat ze tussen 'My Musical Heroes' staan op mijn Music Page én een eigen button hebben naast The Killers. Ik vind het super leuk om een artikel hierover te schrijven en jullie kennis te laten maken met hen, hun muziek en achtergrond.
Catherine en Allison Pierce zijn geboren en getogen in Birmingham, Alabama. Muziek, dans en expressie werd bij hen met de paplepel ingegoten. Hun vader is zelf muzikant en speelt bij verschillende bandjes terwijl hun moeder het witte doek siert als schilder en kunstenaar. Al op jonge leeftijd starten de zusjes met balletles en zijn naast hun carrière als muzikant ook professioneel ballerina!
The Pierces - The Pierces (2000)
1. The Way
2. Nobody Knows
3. One For Me
4. I Don't Need You
5. I Feel Nothing
6. Be Alright
7. Take You Home
8. Waiting
9. Blood
10. Jeffrey
11. Wake You Up
12. I'll Be Dreaming
13. Let You Go
The Pierces, hun debuutalbum uit 2000. Opgestuurd naar de grootste platenbazen in Nashville, Tennessee, niet in productie genomen. Zonde, want op dit album hoor je al hoe goed ze zijn! Toch zijn de meiden niet bij de pakken neer gaan zitten en slaan 5 jaar later met hun tweede album 'Light Of The Moon' genadeloos terug, én met succes..
The Pierces - Light Of The Moon (2005)
1. Space Song
2. Tonight
3. Save Me
4. Patience
5. A Way to Us
6. Louisa
7. Give It All Back
8. Beautiful Thing
9. You're Right
10. I Don't Mind
11. I Should've Known
Light Of The Moon heeft een iets meer poppie-achtige sound maar wel weer hun vertrouwde teksten en mooie melodieën. De meiden tekenden hun contract bij Universal en 'The Pierces' was born in America. Single 'A Way to Us' staat een paar weken in de Amerikaanse hitlijsten en er verschijnt een videoclip.
The Pierces - Thirteen Tales Of Love And Revenge (2007)
1. Secret
2. Boring
3. Sticks & Stones
4. Lights On
5. Lies
6. Turn On Billie
7. Ruin
8. Three Wishes
9. Power Of
10. Kill, Kill, Kill!
11. It Was You
12. Boy in a Rock and Rock an Roll Band
13. Go to Heaven
Het album waarmee ik ze heb leren kennen, Thirteen Tales Of Love And Revenge, komt hoog binnen in de hitlijsten en heeft een frisse edgy sound. Er worden 4 singles uitgebracht mét videoclip en de meiden lijken het helemaal te gaan maken in zowel Amerika als Engeland. Ze verschijnen op tv en hun nummers worden veel gebruikt in de tunes van Gossip Girl, Dexter, Charmed en Ghost Whisperer. Ook wordt 'Secret' ingezet als titelsong voor de meidenserie 'Pretty Little Liars' en nemen ze een duet op met de Amerikaanse rockgroep 'All American Rejects'. De nummers van Thirteen Tales Of Love And Revenge zijn heerlijke meezingliedjes en kan worden onderverdeeld tot pop/rock als folk/alternative.
The Pierces - You & I
1. You'll Be Mine
2. I Will Not Be Forgotten
3. Love You More
4. We Are Stars
5. Glorious
6. The Good Samaritan
7. Kissing You Goodbye
8. Close My Eyes
9. Space & Time
10. Drag You Down
11. I Put Your Records On
We hebben er even op moeten wachten maar sinds 30 mei dit jaar ligt ie in de winkel, het vierde album van The Pierces, genaamd; 'You & I'. Op dit album kunnen we weer horen hoe geweldig ze zijn. Folk all-over! De hippie tijd is terug van weggeweest. Pop op een lager pitje zetten en meer van zichzelf laten zien met dit prachtige album. Ik heb in de maanden voordat het album officieel uitkwam The Pierces op de voet gevolgd. Ik haalde hun EP, Love You More in huis en was opslag verliefd op 'To The Grave'. Ik vind het dan ook echt super jammer dat dit geweldige nummer (wat doet denken aan Mumford & Sons) niet op het album staat. Desondanks is het album geweldig en ik draai 'm bijna elke dag.
M'n zusje, Amber en ik, hebben het er al een tijdje over, een bandje starten. Maar ja, hoe pak je zoiets aan? Ik kan wel aardig zingen, maar Amber zal op gitaarles moeten en waar vinden we in vredesnaam de andere bandleden? O ja, een naam, hm.. daar komen we ook niet echt uit :P Maar één ding weten we wel zeker.. het genre. Twee zussen a la The Pierces, dat kent Nederland nog niet. En dat ze The Pierces opzich niet kennen vind ik al schandalig genoeg! Deze twee meiden hebben zoveel talent en maken prachtige muziek die ik elke dag met liefde draai. We gaan binnenkort met z'n tweeën eropuit, naar New Castle, shoppen natuurlijk, maar ook een bezoek brengen aan een optreden van The Pierces. Want hen live zien, dat moet ik als fan natuurlijk gewoon gedaan hebben!
Ik hoop dat je m'n artikel leuk vond om te lezen en je enthousiast bent geworden over The Pierces. Ik zeg, hoe meer fans hier in Nederland, hoe groter de kans is dat ze hier ook op tournee gaan!
Op You & I na, zijn de albums helaas tijdelijk niet leverbaar bij Bol.com. Maar je kunt natuurlijk wel altijd een kijkje nemen op hun website, Spotify of gewoon filmpjes kijken en beluisteren via Youtube.
Dit was het voor nu, ik zie jullie allemaal snel weer :)
Liefs Lisa
Ongeveer een jaar geleden heb ik de 2 zussen Allison en Catherine Pierce genaamd; 'The Pierces' ontdekt. Muzikale heldinnen met een passie voor folklore en gevoel voor stijl, dat is het eerste wat in me opkomt als ik aan The Pierces denk. Het is je dan ook vast niet ontgaan dat ze tussen 'My Musical Heroes' staan op mijn Music Page én een eigen button hebben naast The Killers. Ik vind het super leuk om een artikel hierover te schrijven en jullie kennis te laten maken met hen, hun muziek en achtergrond.
Catherine en Allison Pierce zijn geboren en getogen in Birmingham, Alabama. Muziek, dans en expressie werd bij hen met de paplepel ingegoten. Hun vader is zelf muzikant en speelt bij verschillende bandjes terwijl hun moeder het witte doek siert als schilder en kunstenaar. Al op jonge leeftijd starten de zusjes met balletles en zijn naast hun carrière als muzikant ook professioneel ballerina!
The Pierces - The Pierces (2000)
1. The Way
2. Nobody Knows
3. One For Me
4. I Don't Need You
5. I Feel Nothing
6. Be Alright
7. Take You Home
8. Waiting
9. Blood
10. Jeffrey
11. Wake You Up
12. I'll Be Dreaming
13. Let You Go
The Pierces, hun debuutalbum uit 2000. Opgestuurd naar de grootste platenbazen in Nashville, Tennessee, niet in productie genomen. Zonde, want op dit album hoor je al hoe goed ze zijn! Toch zijn de meiden niet bij de pakken neer gaan zitten en slaan 5 jaar later met hun tweede album 'Light Of The Moon' genadeloos terug, én met succes..
The Pierces - Light Of The Moon (2005)
1. Space Song
2. Tonight
3. Save Me
4. Patience
5. A Way to Us
6. Louisa
7. Give It All Back
8. Beautiful Thing
9. You're Right
10. I Don't Mind
11. I Should've Known
Light Of The Moon heeft een iets meer poppie-achtige sound maar wel weer hun vertrouwde teksten en mooie melodieën. De meiden tekenden hun contract bij Universal en 'The Pierces' was born in America. Single 'A Way to Us' staat een paar weken in de Amerikaanse hitlijsten en er verschijnt een videoclip.
The Pierces - Thirteen Tales Of Love And Revenge (2007)
1. Secret
2. Boring
3. Sticks & Stones
4. Lights On
5. Lies
6. Turn On Billie
7. Ruin
8. Three Wishes
9. Power Of
10. Kill, Kill, Kill!
11. It Was You
12. Boy in a Rock and Rock an Roll Band
13. Go to Heaven
Het album waarmee ik ze heb leren kennen, Thirteen Tales Of Love And Revenge, komt hoog binnen in de hitlijsten en heeft een frisse edgy sound. Er worden 4 singles uitgebracht mét videoclip en de meiden lijken het helemaal te gaan maken in zowel Amerika als Engeland. Ze verschijnen op tv en hun nummers worden veel gebruikt in de tunes van Gossip Girl, Dexter, Charmed en Ghost Whisperer. Ook wordt 'Secret' ingezet als titelsong voor de meidenserie 'Pretty Little Liars' en nemen ze een duet op met de Amerikaanse rockgroep 'All American Rejects'. De nummers van Thirteen Tales Of Love And Revenge zijn heerlijke meezingliedjes en kan worden onderverdeeld tot pop/rock als folk/alternative.
The Pierces - You & I
1. You'll Be Mine
2. I Will Not Be Forgotten
3. Love You More
4. We Are Stars
5. Glorious
6. The Good Samaritan
7. Kissing You Goodbye
8. Close My Eyes
9. Space & Time
10. Drag You Down
11. I Put Your Records On
We hebben er even op moeten wachten maar sinds 30 mei dit jaar ligt ie in de winkel, het vierde album van The Pierces, genaamd; 'You & I'. Op dit album kunnen we weer horen hoe geweldig ze zijn. Folk all-over! De hippie tijd is terug van weggeweest. Pop op een lager pitje zetten en meer van zichzelf laten zien met dit prachtige album. Ik heb in de maanden voordat het album officieel uitkwam The Pierces op de voet gevolgd. Ik haalde hun EP, Love You More in huis en was opslag verliefd op 'To The Grave'. Ik vind het dan ook echt super jammer dat dit geweldige nummer (wat doet denken aan Mumford & Sons) niet op het album staat. Desondanks is het album geweldig en ik draai 'm bijna elke dag.
M'n zusje, Amber en ik, hebben het er al een tijdje over, een bandje starten. Maar ja, hoe pak je zoiets aan? Ik kan wel aardig zingen, maar Amber zal op gitaarles moeten en waar vinden we in vredesnaam de andere bandleden? O ja, een naam, hm.. daar komen we ook niet echt uit :P Maar één ding weten we wel zeker.. het genre. Twee zussen a la The Pierces, dat kent Nederland nog niet. En dat ze The Pierces opzich niet kennen vind ik al schandalig genoeg! Deze twee meiden hebben zoveel talent en maken prachtige muziek die ik elke dag met liefde draai. We gaan binnenkort met z'n tweeën eropuit, naar New Castle, shoppen natuurlijk, maar ook een bezoek brengen aan een optreden van The Pierces. Want hen live zien, dat moet ik als fan natuurlijk gewoon gedaan hebben!
Ik hoop dat je m'n artikel leuk vond om te lezen en je enthousiast bent geworden over The Pierces. Ik zeg, hoe meer fans hier in Nederland, hoe groter de kans is dat ze hier ook op tournee gaan!
Op You & I na, zijn de albums helaas tijdelijk niet leverbaar bij Bol.com. Maar je kunt natuurlijk wel altijd een kijkje nemen op hun website, Spotify of gewoon filmpjes kijken en beluisteren via Youtube.
Dit was het voor nu, ik zie jullie allemaal snel weer :)
Liefs Lisa
27 June 2011
Parkpop 2011
Dear friends,
Eén van mijn favo festivals is Parkpop in het Zuiderpark in Den Haag. Ik was hier twee jaar geleden voor het eerst. Toen waren er optredens van o.a. De Staat, Boris, Ed Kowalczyk, Milow en Guus Meeuwis. Het was een geweldige dag. Mooi weer, goede sfeer en te gekke optredens. Ed Kowalczyk had een heel orkest meegenomen, Milow maakte naamsbekendheid, Boris swingde de pan uit en iedereen zong keihard 'Brabant' van Guus Meeuwis mee. Het was een geweldige dag. Vorig jaar was de line-up niet zo en werd het een bloedhete dag van boven de 35° graden! Toen besloten we niet te gaan. Maar toen er in maart al bekend werd gemaakt dat Go Back to the Zoo en Graffiti 6 zouden komen stond het vast in mijn agenda: 26 juni 2011 Parkpop! En gisteren was het dan eindelijk zover. Maanden lang verheugde ik me op deze dag. De line-up? The Crookes, Graffiti 6, Go Back to the Zoo, Tim Knol, Di-rect en Jamie Cullum. Een fantastische line-up! :D Om 1 uur sharp kwamen we aan en helaas helaas was The Crookes al begonnen! :( Toch stonden we wel helemaal vooraan en hebben we toch nog vier nummers gezien. Super leuk! Daarna dus; Graffiti 6! Al twee keer live gezien, nu dus weer (maar dan op een festival). En wat waren ze leuk en goed! Damn, ik hou van die band :) Papa en mama waren inmiddels ook gearriveerd en met z'n vieren zijn we gaan relaxen op het grote grasveld. Al snel kwam Go Back to the Zoo met hottie Cas! :D (L) Beetje raar publiek (ging niet uit hun dak) en zelf hadden ze er volgens mij ook niet zo'n lol in. Jammer :( Na GBTTZ was daar Tim Knol! Na hem op Pinkpop op tv te hebben gezien verheugde ik me enorm op zijn optreden, en wat was het te gek! Goede band, mooie nummers. In 1 woord: Wauw! Na Tim Knol stikten we inmiddels van de honger (en dorst door die enoooorme hitte, phoew!) dus zijn we een patatje met COLA :D gaan halen en in het gras geploft. Shit, Di-rect was al begonnen! Wij rennen naar het grote podium, maar ik kon helemaal niks zien. Nee! Ik baalde echt als een stekker. We stonden net voor een heuveltje waar allemaal mensen opstonden en waar we onmogelijk door konden. Thank god, was na nummertje drie twee mensen die weggingen waardoor Amber, ik en mama op hun plek konden staan. Het stond echt stampvol! Marcel en de rest waren mieren in de verte! xD Gelukkig hadden we wel goed zicht op het scherm, waar we dus continu op keken. Op een geven moment was iedereen in trans. Alle monden hingen open en door die hitte was iedereen van de wereld. Het was waanzinnig. Di-rect behoort tot één van Nederlands beste bands. Inmiddels waren mijn benen helemaal dood, zat geen beweging meer in :P. We hebben nog even wat kraampjes gekeken en zijn toen maar naar huis gegaan, zo moe waren we. Het is ook niet niks zo'n dag! En papa zei dat je op het hoogtepunt moet stoppen, en daar had hij zeker gelijk in ;) Ik hoorde trouwens vanmorgen op de radio dat Jamie Cullum behoorlijk suf was, dus daar hadden we volgens mij niet veel aan gemist ;) (Maar ik ben ook geen fan dus :P) Maar wauw wauw wauw, wat een top dag! Op de terugweg zijn we nog even langs de Mac gegaan en hebben daar een heerlijk ijsje gegeten (buiten!) in het zonnetje. Kortom, het was een dag om nooit te vergeten.
Ik zeg volgend jaar weer! Ben jij er dan ook? ;)
Liefs Lisa
Eén van mijn favo festivals is Parkpop in het Zuiderpark in Den Haag. Ik was hier twee jaar geleden voor het eerst. Toen waren er optredens van o.a. De Staat, Boris, Ed Kowalczyk, Milow en Guus Meeuwis. Het was een geweldige dag. Mooi weer, goede sfeer en te gekke optredens. Ed Kowalczyk had een heel orkest meegenomen, Milow maakte naamsbekendheid, Boris swingde de pan uit en iedereen zong keihard 'Brabant' van Guus Meeuwis mee. Het was een geweldige dag. Vorig jaar was de line-up niet zo en werd het een bloedhete dag van boven de 35° graden! Toen besloten we niet te gaan. Maar toen er in maart al bekend werd gemaakt dat Go Back to the Zoo en Graffiti 6 zouden komen stond het vast in mijn agenda: 26 juni 2011 Parkpop! En gisteren was het dan eindelijk zover. Maanden lang verheugde ik me op deze dag. De line-up? The Crookes, Graffiti 6, Go Back to the Zoo, Tim Knol, Di-rect en Jamie Cullum. Een fantastische line-up! :D Om 1 uur sharp kwamen we aan en helaas helaas was The Crookes al begonnen! :( Toch stonden we wel helemaal vooraan en hebben we toch nog vier nummers gezien. Super leuk! Daarna dus; Graffiti 6! Al twee keer live gezien, nu dus weer (maar dan op een festival). En wat waren ze leuk en goed! Damn, ik hou van die band :) Papa en mama waren inmiddels ook gearriveerd en met z'n vieren zijn we gaan relaxen op het grote grasveld. Al snel kwam Go Back to the Zoo met hottie Cas! :D (L) Beetje raar publiek (ging niet uit hun dak) en zelf hadden ze er volgens mij ook niet zo'n lol in. Jammer :( Na GBTTZ was daar Tim Knol! Na hem op Pinkpop op tv te hebben gezien verheugde ik me enorm op zijn optreden, en wat was het te gek! Goede band, mooie nummers. In 1 woord: Wauw! Na Tim Knol stikten we inmiddels van de honger (en dorst door die enoooorme hitte, phoew!) dus zijn we een patatje met COLA :D gaan halen en in het gras geploft. Shit, Di-rect was al begonnen! Wij rennen naar het grote podium, maar ik kon helemaal niks zien. Nee! Ik baalde echt als een stekker. We stonden net voor een heuveltje waar allemaal mensen opstonden en waar we onmogelijk door konden. Thank god, was na nummertje drie twee mensen die weggingen waardoor Amber, ik en mama op hun plek konden staan. Het stond echt stampvol! Marcel en de rest waren mieren in de verte! xD Gelukkig hadden we wel goed zicht op het scherm, waar we dus continu op keken. Op een geven moment was iedereen in trans. Alle monden hingen open en door die hitte was iedereen van de wereld. Het was waanzinnig. Di-rect behoort tot één van Nederlands beste bands. Inmiddels waren mijn benen helemaal dood, zat geen beweging meer in :P. We hebben nog even wat kraampjes gekeken en zijn toen maar naar huis gegaan, zo moe waren we. Het is ook niet niks zo'n dag! En papa zei dat je op het hoogtepunt moet stoppen, en daar had hij zeker gelijk in ;) Ik hoorde trouwens vanmorgen op de radio dat Jamie Cullum behoorlijk suf was, dus daar hadden we volgens mij niet veel aan gemist ;) (Maar ik ben ook geen fan dus :P) Maar wauw wauw wauw, wat een top dag! Op de terugweg zijn we nog even langs de Mac gegaan en hebben daar een heerlijk ijsje gegeten (buiten!) in het zonnetje. Kortom, het was een dag om nooit te vergeten.
Ik zeg volgend jaar weer! Ben jij er dan ook? ;)
Liefs Lisa
