photo nav-deel1.png photo nav-deel2.png photo nav-deel3.png photo nav-deel4.png photo nav-deel5.png photo nav-deel6.png photo nav-deel7.png photo nav-deel8.png photo nav-deel9.png photo nav-deel10.png photo nav-deel11-neew.png
Showing posts with label muziek. Show all posts
Showing posts with label muziek. Show all posts

1 December 2012

December

Zo, dat is eventjes geleden! Dan merk je ineens het verschil tussen een MBO en een HBO studie (alhoewel ik op het MBO soms ook overladen werd met huiswerk), hier lijkt het altijd nog net even een tikkie erger. Maar, niet getreurd.. ik ben er nog! Hoe gaat het met jullie allen? Nou, zoals je wel gemerkt heb ben ik druk druk druk, maar ik ga nog altijd, elke dag, met plezier naar school. We zijn net begonnen met een nieuw project waar we een rekengame moeten ontwikkelen voor basisschoolkinderen uit groep 7. Lijkt mij wel een grote uitdaging! We zitten nu nog middenin de onderzoeksfase, maar we hopen natuurlijk uiteindelijk een supergame te creëren die misschien wel ook echt uitgegeven wordt! To be continued..

Maar goed, straks beginnen eindelijk de feestdagen (Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw) weer. Heerlijk, geen verplichtingen, gewoon samen zijn met de mensen van wie je houdt. Nog 30 dagen en dan zit 2012 erop. Dan gaan we allemaal knallend het nieuwe jaar in. Ik heb er zin in, wat jij?!

Liefs Lisa



*Perfect nummer voor deze donkere dagen. Heerlijk!

Image found here

21 November 2012

BOTM #15: Dog Is Dead

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Dog Is Dead!



Tijd voor weer een nieuwe BOTM! Met de nadruk op 'nieuw' want dat zijn deze jongens van de indie pop band Dog Is Dead. Ze komen uit West Bridgford, Nottingham (UK) en beschrijven hun muziek als "harmonieuze en dansbare indie met een vleugje jazz". De band bestaat uit Robert Milton (zang, gitaar, bas), Rob 'Paul Roberts' White (zang en gitaar), Joss Van Wilder (zang, keyboards, gitaar), Lawrence 'Trev' Cole (zang, bas, gitaar en saxofoon) en Daniel Harvey (drums). Een muzikale vijfkoppige formatie die elkaar al vroeg leerden kennen, namelijk op school. Op hun 13e hadden ze al een bandje gevormd met de naam Oh, Henry! naar de Oh, Henry chocoladereep. Maar uiteindelijk besloten ze verder te gaan onder de naam Dog Is Dead, wat in eerste instantie ontstaan is als een grap. Om toch een verklaring voor de naam te geven zegt de band te zijn geïnspireerd door Shakespeare's Richard de Derde. Rond 2008 trad de band geregeld op in hun woonplaats Nottingham.



In 2009 tourde de band met One Night Only en Cajun Dance Party en bracht in april dat jaar hun eerste EP uit, onder hun eigen label Your Childhood Records. Daarnaast performden ze dat jaar op twee festivals in Engeland. In 2010 verzorgden ze het voorprogramma van de Amerikaanse rockband OK Go en stonden in de zomer van dat jaar op het bekende Glastonbury festival. Dat jaar kwam ook hun eerste single Glockenspiel Song uit, vervolgd door Young. Beide singles zijn best vaak gedraaid op de Britse radio.





In 2011 kregen de heren een nieuw management en tekenden bij platenlabel Atlantic Records. Daarnaast werd in maart hun single gebruikt voor de populaire Britse tienerserie Skins. Na de eerste twee singles kwam er vrij snel nieuw werk van Dog Is Dead. River Jordan en Hands Down waren de volgende twee die uitkwamen. Ook dit jaar waren ze weer continu op tournee en mochten zichzelf support acts noemen van bands als Bombay Bicycle Club, Viva Brother en Morning Parade. Ook stonden er een hoop festivals op hun lijstje waardoor ze steeds meer naamsbekendheid kregen.



Dit jaar stond volledig in het teken van hun debuutalbum All Our Favourite Stories die in oktober uitkwam. Deze 16 tracks tellende cd bevat naast hun singles nog veel meer vrolijke, maar ook mysterieuze en vooral dansbare nummers. Er is een grote UK tour voor dit jaar en volgend jaar aangekondigd, dus hopelijk gaan de mannen het helemaal maken. Ik ken ze en omschrijf ze als één van de leukste voorprogramma's die ik ooit gezien heb. Weet je het nog? Dat concert in de kleine zaal van de Melkweg op 29 maart, dit jaar? Vast niet.. daarom kun je hier het hele verslag teruglezen. Ze waren die avond de support act van Morning Parade (ook een gave band die ik dit jaar ontdekt heb). Mijn zusje en ik stonden die avond zo te genieten van al dat moois wat voorbij kwam. Om heel eerlijk te zijn had ik verwacht nooit meer iets te horen van de 'dooie hondjes'. Zo gaat het toch meestal met voorprogramma's. Maar toen ze dit najaar airplay kregen op Pinguinradio dacht ik: "Hé, misschien dacht ik dat toch verkeerd!" En dan dat geweldige album, waar ze me echt mee omver blazen. Ja, ik ben fan! Hopelijk maken ze in hun tourschema een plekje vrij om Amsterdam een bezoekje te geven. Zo ja, dan sta ik vooraan!



Dat was het weer voor nu! Kende je deze nieuwe band nog niet, check dan zeker even hun cd op Spotify. Wie weet nomineer ik 'm wel als Best Album of 2012. Maar, zover zijn we nog niet ;-) Nog een fijne week en tot snel!

Liefs Lisa

Image source 1 / 2

9 November 2012

Clip: Lover Of The Light

Ooohh, mijn dag kan echt niet meer stuk! Eerst al vorige week donderdag toen ik de kaarten voor The Killers, op 11 maart 2013 in de Ziggo Dome bestelde en nu mijn andere lievelingsband Mumford & Sons. Vanmorgen om 10 uur startte de verkoop van het concert, ook in de Ziggo Dome, slechts een paar week later (30 maart 2013). En ja hoor, ook dit keer is het me gelukt om kaarten te bemachtigen! Om half 10 had ik mijn computer opgestart en ging meteen naar de ticket-website. Daar werd ik in de wachtrij geplaatst waardoor ik weer dat gevoel van vorig jaar kreeg. De rij voor de kaarten van Lowlands. Ik tikte de minuten af en was niet achter m'n computer weg te slaan. Om 10 over 10 was ik dan ein-de-lijk aan de beurt. In eerste instantie wilden wij (ik, m'n ouders en zusje) het liefst staanplaatsen, maar deze én de eersterangs-kaarten waren in één klap uitverkocht. Kun je nagaan hoe graag mensen deze band – deze wereldband – live willen zien! Ik was zo blij dat het gelukt was. Ook al zitten we misschien niet helemaal naar ons zin, er zijn zoveel mensen die geen kaartje hebben en wel heel graag wilden, dat ik me eigenlijk wel bevoorrecht voel :) Met dit bericht en de clip van het prachtige nummer Lover Of The Light sluit ik deze blog af.

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend toe! Oh, en als je nog wilt mee discussiëren over dit onderwerp, be my guest! ;-)

Liefs Lisa



Image found here

30 October 2012

Clip: All I Want

Vorige week hoorde ik dit prachtige nummer voor het eerst op de radio. Kodaline is de naam en komt uit Dublin, Ierland. Hun EP The Kodaline bevat naast dit juweeltje nog drie andere nummers die je hart sneller doen kloppen. Vergelijkingen als: 'De nieuwe Coldplay' en 'Beste nieuwkomer van 2012' schieten als paddestoelen uit de grond. De clip van All I Want is natuurlijk alleen al goud waard. Alhoewel ik van sommige bronnen heb vernomen dat zij het teveel vinden afleiden van het nummer. Ik vind dit soort videoclips juist heerlijk! Je zou er bijna een traantje van moeten wegpinken, zo mooi. Kodaline staat a.s. vrijdag op het London Calling festival in Paradiso, dus mocht je ze graag in het echt willen zien, dan is nu je kans! Oke, genoeg gepraat.. start snel de videoclip en ga er even lekker voor zitten. Geniet!



Image found here

27 October 2012

Vakantieverslag + Live report: Moke

Wat is het toch fijn om er een paar dagen even tussenuit te zijn! Zo bevond ik mij in het prachtige Twentse heuvellandschap. We vonden het tijd worden om eens een nieuwe omgeving te ontdekken dus vandaar deze keuze. We verbleven in een hotel in Rijssen en zijn vrijdag in Deventer geweest. Wat een leuke stad is dit toch! Ik ben er vroeger wel eens geweest met mijn opa en oma dus ik kende het nog een beetje. Een paar weken geleden hebben we plannen gemaakt wat betreft de invulling van de dagen en avonden als we er zijn. Tot mijn verbazing zag ik dat op 26 oktober Moke zou optreden in het poppodium van Deventer, het Burgerweeshuis. En laten wij nou nét heel toevallig dan op vakantie zijn! *Alles over het concert lees je straks. Verder hebben we een wandeling gemaakt door het bos, vlakbij het hotel én daarnaast het plaatsje Rijssen ontdekt. Waar we wel van baalden was het ongelofelijk koude weer! Brr, wat was het fris! Maar ach, dat kun je ook niet weten. Al met al waren het drie heel leuke dagen met als uitsmijter natuurlijk het concert van Moke. Daarnaast ben ik druk bezig geweest met mijn 'Visual Diary' bij te houden via Instagram, dus zie hier mijn kiekjes van de afgelopen dagen.


                                                              De mooie, roze bar in het hotel




                                                        Onwijs veel mooie paddestoelen gespot!




                                                                                Pixel wall..


                                                                  Mooie pakhuizen in Deventer


                                                                 Felix van Moke in z'n mooie pak


                                                                                  Mmm!




                           Zo blij met m'n nieuwe leren jack + hippie jurkje voor het Halloweenfeest!

En dan nu het verslag van Moke! De laatste keer dat ik ze live heb zien spelen is alweer ruim 2,5 jaar geleden. Omdat hun nieuwe album pas uit is, vond ik het de hoogste tijd om ze weer eens in het echt te bewonderen. Ik was dan ook zo blij dat ze op 26 oktober in Deventer zouden spelen (ook omdat Patronaat niet in de tour zit). Vorige week heb ik een instore van Moke bijgewoond in Sounds (dé platenwinkel van Haarlem). Dat is een soort mini-concert die ze meestal overdag houden om zo albums te verkopen of om mensen te trekken naar hun concerten, 's avonds in poppodia. Maar goed, vorige week vrijdag was dat en wauw, wat was dat tegek! Na afloop de cd gekocht en gelijk even een praatje gemaakt met de bandleden. Ik vertelde dat ik ze de week erna zou opzoeken in Deventer en we hebben zelfs via Twitter nog even contact gehad! ^-^ Dus, het Burgerweeshuis.. nieuwe locatie, maar dat maakt het ook wel weer leuk! We stonden bijna vooraan en vooral ik was zo benieuwd naar ze. Rond 10 over 10 kwamen ze op, één voor één, en ik had het idee dat ze me herkenden, maar dat weet ik niet zeker ;-) Ze begonnen met Tears, het eerste nummer van hun nieuwe album Collider, waar ik pas geleden nog een blogje over schreef. Daarna hebben ze echt ieder nummer van hun nieuwe album gespeeld, met tussendoor nog een paar oude juweeltjes als Last Chance, This Plan, Love My Life, Switch, Black and Blue en (één van mijn favorieten) Here Comes The Summer. Er hing een heel ontspannen sfeer en er stonden echte fans net zo te genieten als ik. Jammer genoeg waren er ook wat dronken idioten die tussen de nummers door aan het schreeuwen waren, dus dat was wat minder, maar verder was alles waanzinnig. Oh, wat hou ik toch van die band en de muziek! En er leek maar geen einde aan te komen. De toegift met het prachtige nummer The Long Way was één van de mooiste afsluiters ooit. Kortom, het was een avond om niet snel te vergeten. Deze gaat zeker mee in de lijst van beste concerten van dit jaar.






19 October 2012

Live report: Kensington

Zo, dat zijn een hoop blogberichten over muziek (na elkaar). Tja, dat krijg je ervan als je zo vaak naar concerten gaat en nieuwe bands ontdekt als ik ;-) Gisteren nog, voor de vierde keer, stond daar de Utrechtse band Kensington voor mij en heel veel andere fans in een (uitverkocht!) Patronaat te spelen. En wat was dat weer waanzinnig goed zeg! De laatste keer dat ik ze zag was 26 mei, dit jaar. Op een klein podiumpje, tijdens één of ander feestweek in Edam. De mensen die écht aan het opletten waren, was ik, mijn aanhang (vader, moeder, zus) en een paar jongens (op één hand te tellen dus). Toch jammer! Maar, er is inmiddels een hoop veranderd voor de jongens van Kensington. Ze kregen meer publiciteit en begonnen een naam op te bouwen in de Nederlandse muziekwereld. En dat verdienen ze ook! Man, wat een geluid weten zij keer op keer te produceren! Echt ongelofelijk hoe ze me elke keer weten weg te blazen. Het was even inkomen, maar uiteindelijk stond ik weer ouderwets te genieten. Omdat hun tour is vernoemd naar hun nieuwe album Vultures, speelden ze dus veel tracks van dat album. Call My Name, Send Me Away en We Are The Young zijn mijn favorieten en kwamen allemaal voorbij. Als toegift deden ze van hun vorige album Borders o.a. The Heart Of It en I Was Too Scared en vooral bij die laatste gaven ze écht alles wat ze in huis hadden. Ja, ook hier kijk ik weer heel positief op terug. Als je ze nog niet eerder live hebt gezien en je houdt van bands als Editors en Kings Of Leon, ga dan zeker deze rockers opzoeken! Je krijgt er geen spijt van! ;-)






17 October 2012

BOTM #14: Beirut

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Beirut!



Deze maand in BOTM laat ik je kennis maken met de Amerikaanse indie folk band Beirut. Niet zo heel bekend in ons kleine kikkerlandje en daar mag, wat mij betreft, verandering in komen! Beirut komt voort uit een soloproject van Zachary 'Zach' Condon (1986). Deze rasmuzikant groeide op in de staat Virginia en is van jongs af aan al met muziek bezig. Zo speelde hij trompet in een jazzband en werkte hij bij een bioscoop waar internationale arthouse films gedraaid werden. Daar is zijn voorliefde voor balkanmuziek ontstaan. School vond hij daarentegen minder interessant en stopte ermee toen hij 17 jaar was. Samen met zijn oudere broer Ryan liet hij Amerika achter zich en vertrok naar Europa. Hier heeft hij zijn muzikale interesse nog verder uitgebreid en onder andere nieuwe muziek geschreven. Eenmaal terug in Amerika besloot hij toch weer te gaan studeren. Geen muziek, wat je misschien zou verwachten, maar Portugees en Fotografie. Dit deed hij op de University of New Mexico. In zijn vrije tijd was hij bezig al zijn geschreven nummers uit te brengen op cd. Samen met twee kennissen die uiteindelijk in de band zijn opgenomen. In 2006 was het eerste album Gulag Orkestar, waar duidelijk de Oost-Europese zigeunermuziek terug te horen is, een feit.



De eerste videoclip van Beirut staat hierboven en heet Elephant Gun. Dit nummer staat op de gelijknamige EP die in 2007 verscheen. Daarnaast zijn er dat jaar nog twee EP's uitgebracht (Lon Gisland en Pompeii). Het tweede album genaamd The Flying Club Cup kwam uit in oktober 2007. Dit album is opgenomen in de studio van Arcade Fire in Quebec en heeft een Frans tintje. Condon heeft, in de tijd dat hij in Frankrijk verbleef, zich laten inspireren door de Franse muziek en draagt een ode op aan zangers als Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Daarnaast is hij zich gaan verdiepen in de Franse film en cultuur. Zodoende is dit bijzondere album ontstaan.



In 2008 werd er even een pauze ingelast toen bleek dat Condon overspannen raakte. Dit na de tal van concerten die ze tijdens hun tour door Europa en Amerika hebben gegeven. In 2009 stonden ze echter weer op de bühne mét een nieuwe plaat March of the Zapotec/Holland. Een dubbele EP met op het eerste album Mexicaanse folk muziek en, misschien wat verrassend, op het tweede album voornamelijk electronic. In dat jaar was de band voor het eerst op nationale tv te zien in het programma waar elke band met liefde optreedt: Late Show with David Letterman, waar ze A Sunday Smile speelden.



In juni 2011 kondigden de heren (en dame) van Beirut hun derde studioalbum The Rip Tide aan. Deze is in de winter van het jaar daarvoor opgenomen in een studio in New York. Dit is het eerste album wat onder Condon's eigen platenlabel Pompeii Records is uitgebracht. In augustus lag 'ie dan in de schappen en was de eerste single East Harlem inmiddels ook uit. De band heeft op dit album heel wat lovende kritieken gekregen. De invloeden uit Mexico, Frankrijk en de Balkanlanden is wat meer naar de achtergrond getrokken en er is wat meer pop aan de muziek toegevoegd. Volgens critici heeft Beirut nu echt een eigen stijl die onmiddellijk te herkennen valt.



Beirut treedt anno 2012 best vaak op, maar helaas staat Nederland nog niet op de planning. Jammer! Wie weet volgend jaar.. Ik hoop in ieder geval dat je geïnspireerd bent geraakt door deze bijzondere muziek. Ik ken het nu een halfjaar ongeveer, maar nu ik ook eerdere albums heb beluisterd valt me keer op keer op wat een prachtige muziek het eigenlijk is. Zoek het nummer Cliquot maar eens op. Elke keer als ik dat nummer hoor lopen de rillingen over m'n rug en gaan mijn haren rechtovereind staan (en dat bedoel ik in positieve zin!) Zach Condon zou je eigenlijk de Amerikaanse Kyteman kunnen noemen, als je ziet wat hij allemaal kan en wat voor muziekinstrumenten hij bespeelt. Ja, ik ben best onder de indruk. Ik ben blij dat ik op Lowlands in ieder geval één iemand heb gesproken die Beirut kende en het ook erg goed vindt. Maar was jij al bekend met deze band en hun muziek? Anyway, ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en mocht je nog ideeën hebben voor nieuwe BOTM's, let me know! ;-)

Liefs Lisa


Image source 1 / 2

16 October 2012

CD: Moke – Collider

Normaal gesproken doe ik dit niet zo snel, maar ik ben toch wel zo onder de indruk van het nieuwe album van de Nederlandse band Moke. Collider heet 'ie en het is inmiddels het derde album na Shorland (2007) en The Long & Dangerous Sea (2009) die ook allebei fantastisch zijn. Soms heb je van die bands die presteren het gewoon keer op keer om een waanzinnig album af te leveren (dat zeker niet onderdoet voor de rest). Kijk naar bands als The Fray bijvoorbeeld. Hun laatste album Scars & Stories is wederom geweldig maar hoor je niet zoveel over in de media. Jammer! Anyway, de laatste keer dat ik Moke live heb gezien was in maart 2010, ruim twee jaar geleden dus. Ik vind, helemaal nu met het nieuwe album, dat het best wel weer tijd wordt voor een concertje, tussen het huiswerk voor school en werk in het weekend, door. Nou, dat is gelukt! En niet in het Patronaat wat je misschien zou verwachten (omdat dat eigenlijk mijn thuisbasis is). Volgende week ga ik drie dagen op vakantie in eigen land (dat noem ik nou een voordeel van schoolvakanties!). We verblijven in een hotel in de buurt van Enschede, Overijssel. Een provincie waar ik niet elke dag kom. Nu zag ik dat Moke niet in Haarlem optreedt, maar wel in Deventer, wat erg vlakbij is én het op een dag valt dat wij daar zijn, namelijk vrijdag 26 oktober. Ik zag het al helemaal zitten: 's middags Deventer in en 's avonds een hapje eten met als afsluiter een concert van Moke! 'k Heb er zin in!



Over de cd: (want daar gaat deze blog natuurlijk over) horen we weer die vertrouwde Moke-sound terug. Er is gewoon iets magisch met die muziek dat je het én onmiddellijk herkent én je altijd zin krijgt om te dansen (althans, dat zijn mijn belevingen ;-). Ik ben ook echt een melodieën-mens en dat zit bij de muziek van Moke altijd wel goed. Burning The Ground, wat hun huidige single is, hoor je vaak op de radio en dat is ook niet zo gek. Verder vind ik Scratch Marks, I've Got Silence You've Got Sound en Sing On ook echt prachtige nummers die ik de hele dag door wel kan draaien. Ik zal je niet langer in spanning houden, hieronder kun je de nummers één voor één beluisteren. Ik weet in ieder geval wat er op mijn verjaardagslijstje komt te staan! ;-)


Image source 1 / 2

28 September 2012

Live report: Moss

Mijn avond gisteren was goed gevuld! Zo had ik een intro diner met school in een studentencafé in Amsterdam en 's avonds mijn eerste concert na Lowlands in mijn eigen Patronaat! Mijn kaartje voor de Amsterdamse band Moss lag al maanden thuis in de la, wachtend om op 27 september eruit gehaald te worden. Ik had ze nog niet eerder live gezien (op Lowlands was het óf Moss óf Boy & Bear.. *wie heeft die bands tegelijkertijd gepland?! ;-) dus ik was natuurlijk super nieuwsgierig! Ik werd al compleet weggeblazen bij Pinkpop dit jaar, en kun je nagaan, dat was op tv! Nu speelden ze dus (onterecht naar mijn idee) in de kleine zaal van het Patronaat, vlak voor m'n neus. Hun voorprogramma The Secret Love Parade was ook erg gaaf en deed me denken aan Warpaint en The xx. Maar goed, rond kwart voor 10 kwamen ze op en kon het concert beginnen! Ze begonnen met een aantal nieuwe nummers van hun laatste cd Ornaments, waarvan The Hunter, vind ik, één van de beste nummers is. Daarna wisselden ze wat meer af met het tweede album Never Be Scared/Don't Be A Hero, die ik inmiddels zo vaak heb geluisterd dat ik daar alles van ken. Wauw, wat blijft dat toch een fantastisch album! Lekker alternatief, hou ik van! Ik stond bij ieder nummer te genieten en zag dat mijn moeder het ook helemaal te gek vond (ah!) Er gebeurde iets op dat podium waardoor ik bijna bij ieder nummer in trance was. Het licht vond ik heel mooi gedaan en paste perfect bij de muziek. Ook de muzikanten, die stuk voor stuk geweldig waren, speelden met zoveel gevoel en beleving. En dan heb je natuurlijk frontman Marien nog, die een paar keer zijn bril verloor omdat hij in strijd was met zijn gitaar (en het eigenlijk wel prima vond zonder). Zijn prachtige, kraakheldere stem kwam bij het eerste nummer gelijk al bij mij binnen en kan ik nu nog steeds niet uit m'n hoofd krijgen. Kortom, het was weer een concert van topniveau! Dit overtreft echt alle Nederlandse bandjes die ik tot nu toe gezien heb. Na afloop hebben we nog even een praatje gemaakt met de drummer en gitarist en heeft mijn moeder de cd gekocht (ik had 'm natuurlijk al ;-) en ik kreeg er gratis (omdat we geen geld genoeg hadden voor allebei :'-) een canvastas met het Ornaments-logo erop erbij! :D

27 september gaat voor mij zeker de geschiedenisboeken in als: 'Een geslaagde dag'. Zometeen op de borrel bij familie en dan mag jij drie keer raden wat wij onderweg in de auto gaan opzetten.. ;-)

Heel fijn weekend bloggers en tot snel!

Liefs Lisa





19 September 2012

BOTM #13: Ane Brun

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Ane Brun!



Ik hoefde niet lang na te denken wie deze maand "BOTM" zou worden. De eer gaat naar de Noorse singer-songwriter Ane Brun. Vorige maand live gezien op Lowlands en daarvoor nog nooit iets over haar gehoord. En dat terwijl ze al ruim tien jaar actief is en meer dan acht albums heeft uitgebracht. Daarnaast is het lang geleden dat we een vrouwelijk artiest in deze column hadden. Kortom, redenen genoeg om deze blonde dame met de helderste blauwe ogen die je ooit gezien hebt, onder de loep te nemen.



Ane Brunvoll (zoals ze voluit heet) werd op 10 maart 1976 in Molde, Noorwegen geboren. Haar ouders zijn in het dagelijks leven allebei muzikant. Haar talent heeft ze dus niet van een vreemde. Toch speelde muziek pas op een latere leeftijd voor haar een rol. Ze verlaat haar geboorteplaats rond 1995 en hopt van Barcelona in Spanje tot Oslo en Bergen in Noorwegen. Tussen haar studie Rechten en haar Spaanse lessen door schrijft ze haar eigen nummers en verdient ze haar brood met het werken in platenzaken en bars. Na een paar jaar schrijven en optreden in Bergen verhuist ze in 2001 naar Stockholm, Zweden om haar muzikale carrière naar een hoger niveau te tillen. In 2002 brengt ze haar eerste studioalbum Spending Time with Morgan uit. Het album valt onder het platenlabel DetErMine en wordt in 11 landen uitgebracht.



Uiteraard doet Ane een grote tour door Europa maar stopt er al vrij snel mee vanwege gezondheidsproblemen. Na een pauze van een half jaar staat ze weer op de planken en brengt een jaar later (2005) haar tweede album A Temporary Dive uit. In 2006 staat het album in de schappen in Groot-Brittannië en Noord-Amerika en vanaf 2007 kun je de cd zelfs in Japan kopen. Naast de wat meer donkere nummers is er ook plek voor wat uitblinkers, waaronder het duet met de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith (Song No. 6). A Temporary Dive krijgt goeie recensies en veel nominaties. Daarnaast is Ane dat jaar genomineerd voor de Norwegian Grammies in de categorie 'Best Female Artist'.



Omdat de duetten en samenwerkingen met andere bands en artiesten in het verleden erg goed aansloegen bracht Ane in 2005 Duets uit. Op dit album is naast haar duet met Ron Sexsmith, onder meer duetten met Syd Matters (Franse band) en Teitur (Deense singer-songwriter) te horen. Het nummer Lift Me met de Noorse rockband Madrugada leverde haar zelfs een Grammy Award op. De jaren daarna is Ane continu op tournee met een steeds weer wisselend repertoire. Zo speelt ze de ene keer met een enorme band met strijkers en andere orkestliederen en vervolgens weer vrij intiem met een klein bandje van een paar man. Ook doet ze regelmatig solo-optredens met slechts alleen haar akoestische gitaar. Zo is ze tenslotte ook begonnen. In 2008 brengt Ane Brun Changing of the Seasons uit waar Nico Muhly van Antony and the Johnsons akkoorden voor schreef. Daarnaast is de muziek van dit album gebruikt in de film The Reader met Kate Winslet.



In 2009 stond Ane Brun in de Stockholm Concert Hall. Dit concert is opgenomen en uitgebracht op DVD. Ook maakte ze zich dat jaar hard voor het klimaat en organiseerde het No More Lullabies concert. Tijdens dit zeven uur durende concert traden onder meer uit Zweden Robyn, Loney, Dear, Titiyo en Benny Andersson van ABBA op. Dit gebeurde allemaal op de International Day of Climate Action op 24 oktober 2009. Deze grote actie kreeg flink wat publiciteit en is dus met succes geslaagd. Een jaar later is Ane te horen op het nieuwe album (New Blood) van Peter Gabriel met wie ze ook op tournee gaat. Eind 2011 brengt Ane Brun haar zesde studioalbum It All Starts With One uit en heeft ze momenteel samenwerkingen lopen met Peter Gabriel en Jamie Cullum.



En dan zijn we door de informatie heen! Best een hoop dit keer, maar dat mag ook wel voor een artiest als Ane Brun. Man, wat stond ik versteld na het zien van haar optreden op Lowlands. Zo magisch en meeslepend dat ik volledig in trans was. Nooit geweten dat het zo'n indruk op mij zou maken. Maar goed, om af te sluiten laat ik je niet een lijstje met nummers horen (wat ik normaal gesproken doe) maar een serie aan videoclips van haar laatste album. Deze vier clips hebben één verhaal wat ik al best bijzonder vind omdat ik geen één band of artiest ken die dat gedaan heeft. Kijk mee en geniet! En ik zeg: tot de volgende BOTM!







21 August 2012

Live report: Lowlands 2012

Vrijdag 17, zaterdag 18 en zondag 19 augustus vond in Biddinghuizen de 20e editie van het grootste festival van Nederland plaats: Lowlands! Ik en mijn zusje Amber waren erbij (beiden voor het eerst) en we hebben een ongelofelijke tijd beleefd. In dit Live report mijn verslag van Lowlands van afgelopen weekend. Maar we beginnen natuurlijk met wat foto's!




Vrijdag 17 augustus: Aankomstdag! Met best wel een beetje zenuwen in de buik vertrokken we 's ochtends rond 8 uur en reden we recht op het polderlandschap af. Gelukkig stonden we niet in de file omdat veel mensen donderdagavond al gingen dus dat was weer mooi meegenomen! We werden afgezet en zijn een plekje gaan zoeken waar we onze tent hebben opgezet. Rond het middaguur zijn we naar het festivalterrein gelopen. Samen met 50.000 man stonden we te wachten tot eindelijk de hekken naar de grootste tent (de Alpha) open gingen. Hier vond namelijk de opening plaats. Het eerste concert wat we daar gezien hebben was van Go Back To The Zoo en was ontzettend gaaf. Van vuurwerk tot vliegende confetti, het was heel speciaal. Daarna zijn we het terrein gaan verkennen. Alle tenten ontdekken en zien wat er nog meer zoal te doen is. Maar, we komen natuurlijk naar Lowlands voor de muziek! Samen hadden we van te voren al uitgestippeld welke bands we graag wilden zien. The Gaslight Anthem was er voor mij één van maar viel erg tegen dus daar zijn we halverwege weggegaan. Verder speelde er 's middags een klein indie bandje uit New York in de India tent. The Antlers heten ze en ze maken heel melancholische muziek (erg tof!) Dat concert hebben we niet afgekeken omdat we allebei graag Ben Howard wilden zien die een paar tenten verderop (in de Grolsch) speelde. Helaas dachten meer mensen dat en dus stonden we helemaal achteraan (minpuntje). Omdat we niks konden zien en de band waar Amber gek van is (Bloc Party) in de Alpha zou optreden lieten we Ben Howard voor wat het is en zijn naar de Alpha gelopen. Het concert van Bloc Party was wel oké. Ik ben niet echt fan maar Amber stond echt te genieten dus dat was fijn voor haar :) Na Bloc Party kwam een band waar wij wél allebei fan van zijn: The Black Keys. Jammer genoeg viel dit concert volledig in water. Door het snikhete weer en de springende mensen zijn we eerder weggegaan. We hielden het er niet langer uit. Ook vond ik ze niet erg goed. Hij vergat vaak z'n tekst en deden niet echt wat bijzonders met hun nummers. Jammer! Het liep tegen twaalven en zijn nog een rondje over het terrein gelopen. Maar al snel gingen we terug naar de camping en zijn lekker gaan slapen!


Go Back To The Zoo


The Gaslight Anthem


The Antlers


The Black Keys

Zaterdag 18 augustus: Dag 2 van ons Lowlands-weekendje! Ook vandaag stonden weer een leuk aantal bandjes op ons program! Om half 2 opende een band waar Amber en ik ontzettend benieuwd naar waren, namelijk BOTM #11: Alt-J! En wauw, wat hebben we hier van genoten zeg! Voor zulke jonge jongens deden ze het echt fantastisch. Voor één nummer hadden ze zelfs even het koor van The Kyteman Orchestra geleend. Het verbaast me niks dat zij van 3 voor 12 een 9 kregen voor hun optreden. Na Alt-J kwam er een paar uur niks en zijn Amber en ik gaan chillen (dat was ook wel nodig gezien het warme weer). Rond half 6 kwam er weer een band die we beiden heel graag wilden zien: Blaudzun! Op Parkpop dit jaar, voor het eerst live gezien en héél veel zin om ze dit keer weer te zien! En wat was het weer fantastisch. Een band van top niveau! Na Blaudzun kwam een vrouwelijke artiest uit Noorwegen genaamd: Ane Brun. Omdat we de avond ervoor Feist gemist hadden waren we eigenlijk wel benieuwd naar deze muziek. We hadden het allebei wel een keer geluisterd op Spotify maar verder kenden we haar en haar muziek eigenlijk helemaal niet zo goed. Na afloop van het concert waren we even stil. We waren allebei zo flabbergasted van wat we net gezien hadden! Het was heel magisch en de manier hoe ze danste en haar fantastische band haar begeleidde... Het was een prachtige show waar we allebei ontzettend van hebben genoten. Rond 8 uur 's avonds was eindelijk de warme zon verdwenen en zijn we voor de India tent (waar op dat moment Of Monsters and Men optrad) gaan zitten en hebben gegeten. En tot zover dag 2! Niet in de Alpha geweest maar wel heel veel mooie dingen gezien.



Alt-J


Blaudzun


Blaudzun en Ane Brun



Ane Brun





Zondag 19 augustus: Dag 3 en tevens de laatste dag van dit geweldige festival! Maar misschien wel ook de dag met de leukste programmering. Zo opende om half 2 de band waar ik (sinds ik ze gezien heb in Bitterzoet) helemaal verliefd op ben: Boy & Bear! (ook BOTM!) En wat was dat weer heerlijk! Ondanks de  hitte in de India tent speelden Boy & Bear de sterren van de hemel. Puur genieten! Vervolgens zijn Amber en ik de schaduw weer gaan opzoeken en om half 5 naar de Bravo tent gegaan om daar Miike Snow te zien spelen. Ook toen dit concert afgelopen was moesten we allebei even bijkomen. Wat was dat ongelofelijk gaaf zeg! Wat een harde krachtige band.. ik had nog nooit in m´n leven zoiets gezien. Ik vond het in één woord geweldig! En het hield maar niet op! Om half 8 stond The Shins voor m´n neus op te treden! Wat ook echt genieten was. Maar na The Shins kwam er weer iets waar mijn mond van openviel: The xx, een band die niet te omschrijven valt. Ze hadden een prachtig decor gebouwd en er werd een soort lichtshow gecreëerd wat perfect bij de muziek paste. Na het zien van dit fantastische concert was de cirkel helemaal rond. En daarmee kwam ook een einde aan de reeks concerten die we de afgelopen dagen hebben gezien. Als ik moest kiezen vond ik Miike Snow het allerbeste maar Ane Brun en The xx delen een gedeelde tweede plaats.




Boy & Bear




Miike Snow



The Shins


The xx



Wat een fantastisch weekend heb ik gehad, sowieso de allerleukste van dit jaar! Op het moment dat we maandag aan het inpakken waren beseften we pas dat het echt voorbij is. Het was mijn eerste keer Lowlands maar zeker niet de laatste keer! Ik vind het een geweldig festival met de beste sfeer en vetste muziek. Lowlands is een plek waar alle alternatieve muziekliefhebbers uit heel Nederland voor drie dagen bij elkaar zijn en hun passie met elkaar delen. Klinkt misschien een beetje poëtisch maar zo zie ik dat wel een beetje ;-) Ik zeg: volgend jaar weer!

Liefs Lisa

Lowlands 2012 by Lisa Greuter on Grooveshark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...