Live report: Lowlands 2013

Een heel jaar lang (!) heb ik moeten wachten tot Lowlands 2013. En nu ligt het alweer een paar dagen achter me. En wat was het weer genieten, die drie dagen in de polder! Geen extreme hitte dit keer, maar een aangename temperatuur en weer een bomvol program. Kijk mee naar het beeldverslag dat ik heb opgebouwd, lees de bijbehorende verhalen en tot slot; beluister de mooiste nummers van de bands en artiesten die wij hebben zien optreden, opgesomd in één lijst. Enjoy!






Tom Odell, opener om half 2 in een stampvolle Alpha tent




Villagers, prachtig mooie en intieme liedjes die je hart even stil doet staan





In 5 minuten tijd van de India naar de Bravo tent gerend om de Britse synthpopduo Hurts te zien schitteren!

Vrijdag 16 augustus: Dag 1 van het grote Lowlands avontuur! Met een stuk minder zenuwen (en bagage) dan vorig jaar vertrokken we vroeg naar Biddinghuizen. Amber en ik hebben ons tentje (wederom) op camping 7 gezet omdat dat de vorige keer goed beviel. Rond 1 uur zijn we naar het festivalterrein gelopen voor de opening in de Alpha. Niemand minder dan Tom Odell zou daar om half 2 gaan optreden! We konden het niet fantastisch zien, maar het was toch heel bijzonder om erbij te zijn. Wat een rasmuzikant!

Act nummer 2 (Villagers) uit Dublin, Ierland stond klaar om ons om half 5 te verpletteren in de India. Naast Editors, Hurts en Foals was Villagers voor mij één van dé acts die ik moest zien op Lowlands! Ik krijg nog kippenvel als ik aan het concert terugdenk, zo fantastisch mooi! Frontman Conor O'Brien weet echt wat songwriting is. Zijn teksten gaan tot op het bot en nemen je mee in een muzikale flow. Heerlijk! De jongens waren nog niet het podium af of ik stormde naar buiten voor het concert van Hurts in de Bravo tent (dat 5 minuten later zou beginnen!) En wat een geluk was dat, bijna helemaal vooraan! Hurts heeft, na het zien op Pinkpop twee jaar geleden (op tv weliswaar), veel indruk op me gemaakt. Ze hebben pasgeleden hun tweede album uitgebracht, die minstens net zo goed is als de eerste. Het publiek ging uit z'n dak en ik ook! Amber ging wat eerder weg zodat ze op tijd bij Crystal Fighters in de Grolsch kon zijn. Deze heb ik helaas moeten missen door de drukte, maar ik hoorde dat het één groot feest was!

Maar toen... we zagen de bui al hangen (letterlijk), stortte het van de lucht. Samen met 55.000 man probeerden we te schuilen in één van de tenten en onder afdakjes en parasols. Je hoopt heel erg op zo'n moment dat het van korte duur is, maar helaas, het werd alleen maar erger. We zijn teruggegaan naar de camping, in onze eigen tent gaan schuilen en in slaap gevallen. Gelukkig kwam er die avond niet veel bijzonders meer, maar toch, we baalden er wel van! Tot zover de vrijdageditie. Zaterdag was het weer droog en zonnig. Yes!





Zaterdagmorgen om half 12 stonden wij al paraat om Daughter te zien spelen. Breathtaking!



Moss tijdens Nirvana's Nevermind tribute. Zij speelden o.a. On A Plain en Something In The Way





Zelden zo'n goed en indrukwekkend optreden gezien! Balthazar is briljant!




Zanger Finn Andrews van The Veils weet iedereen in de India stil te krijgen


JAA, eindelijk een containersessie meegemaakt van niemand minder dan Mozes & The Firstborn!


Rond een uur of 7 voor de Grolsch, één grote mensenmassa





Front row bij Editors. Om nooit te vergeten! ♥




Zaterdag 17 augustus: Dag 2 en tevens de beste dag van het allerleukste festival ooit! Wat een bak met namen van bands die vandaag zouden optreden. We waren er al vroeg bij (half 12) om Daughter te zien stralen in de India. Deze driekoppige indie folkband uit Londen, onder leiding van Elena Tonra, maakt prachtige melancholische nummers met een fijne baslijn en sterke akkoorden. Ik ben fan!

Daarna zijn we naar de Alpha gegaan voor het Nevermind project. Zes bands van Nederlandse bodem waaronder Kensington, DeWolff, Moss en Mister en Mississippi, namen elk twee nummers van het beroemde album van Nirvana voor hun rekening. Dit deden ze allemaal op hun eigen, unieke manier wat het leuk maakte om naar te kijken. Omdat ik vooral bezig was met springen en dansen heb ik helaas niet zoveel foto's kunnen maken. Maar een kiekje van Moss kon natuurlijk niet ontbreken! ;-)

Vervolgens bleven Amber en ik in de Alpha voor de Belgische band Balthazar, die ik min of meer net twee weken geleden ontdekt heb. Wauw, m'n mond valt nog open als ik aan dat optreden terugdenk. Zo belachelijk goed! Wat een aanwinst voor de popmuziek, echt geweldig. Ga ze zeker een checken als ze in het land zijn!

De Londense band The Veils was rond 5 uur iedereen aan het betoveren in de India. Een zeer goede en krachtige band met mooie nummers. Klein minpuntje was dat ze hun grootste hit Lavinia niet speelden. Jammer!

Na dat optreden hadden we even een paar uur rust (kun je nagaan hoeveel we al gezien hebben!) dus besloten we om naar de 3 On Stage container te gaan en een sessie proberen bij te wonen. Vorig jaar liep dat heel chaotisch en was het niet gelukt. Dit jaar hoefde je alleen maar in een rij te staan en te wachten tot je naar binnen mocht. Amber herkende de klanken van de soundcheck en zei: het is Mozes, het is Mozes! En ja hoor, eenmaal binnen stonden ze daar met z'n vieren. Het had niet veel gescheeld of de container was volledig gesloopt door deze heren uit Eindhoven. Het was echt te gek! Zeker omdat we Mozes hebben moeten missen door Balthazar, die tegelijkertijd speelde. Epic!

Om 10 voor 10 's avonds, in de Alpha, was het dan ein-de-lijk tijd voor Editors! Ik weet nog steeds niet hoe, maar toen het begon werd ik een flink stuk naar voren geduwd, waardoor ik vooraan kwam te staan en ik alles vlak voor m'n ogen zag gebeuren. Het was één van de mooiste dingen die ik ooit heb meegemaakt. Vuurwerk, confetti, de prachtige stem van zanger Tom Smith en al die geweldige nummers die Editors tot zo'n bijzondere band maakt. Wat een afsluiter van een fantastische dag!




Ja, daar zijn ze hoor! De jongens van Kodaline. De Grolsch was afgeladen vol met jonge meiden




Nog niet zo lang geleden ontdekt, maar voor mij zeker een must see op Lowlands: Bonobo. Heel erg fijn!


Bat For Lashes totally nailed it!




My god, Foals.. wat een afsluiter! Echt insane goed

Zondag 18 augustus: Helaas, de laatste dag is alweer aangebroken! Maar ook vandaag stonden er weer zoveel toffe namen op ons lijstje, wat een hoop goed maakte. Te beginnen bij, hé daar zijn ze weer, Kodaline uit Ierland! De Grolsch stond vol met jonge meiden die de grote hits als All I Want en High Hopes maar al te goed kennen en luidkeels meezongen. Na Bitterzoet in januari, had dit ook wel wat, vond ik zo.

Daarna was het de beurt aan Simon Green a.k.a. Bonobo, om de Grolsch plat te spelen. Bonobo is een muziekproject met band en dj-set uit Engeland en ken ik zelf nog niet zo heel erg lang. De muziek kun je omschrijven als tiphop, electro meets jazz en folk. Heel erg bijzonder en erg fijn live! Na Bonobo hebben we nog een stuk kunnen meepakken van Bat For Lashes, wat ook zeker niet slecht was.

Maar dan was daar Foals! En wat een optreden was dat! Foals is een vijfkoppige indie rockband uit Oxford en maakt stoere alternatieve muziek met hier en daar een ruig randje. Het publiek ging helemaal uit z'n dak bij het horen van Inhaler, één van de heftigste nummers van Foals. Ook deden ze Spanish Sahara, een ruim 7 minuut durende track met een rustig intro dat langzaam wordt opgebouwd naar een dansbaar up-tempo nummer. Het gitaarspel en de ervaring spat er vanaf! Zanger Yannis Philippakis maakt de Grolsch helemaal gek wanneer hij nietsvermoedend het podium afloopt, het publiek inrent en nog steeds al dat geluid uit z'n gitaar weet te produceren. Ik kon alleen maar denken, wacht ik moet hier foto's van hebben, maar eigenlijk wil ik het alleen maar met m'n eigen ogen zien. De foto's van Foals zijn daarom (helaas) ook niet zo goed gelukt ;-)

Na het optreden zaten we vol met energie en zijn we het hele festivalterrein afgelopen op zoek naar... naar wat eigenlijk? We waren klaar, het zat erop! Om 10 uur 's avonds headliner Nick Cave & The Bad Seeds nog even zien knallen in de Alpha en rond middernacht teruggegaan naar de camping. We namen afscheid van een werkelijk fantastische tweede Lowlands editie.

Maandagmorgen, brak en stinkend onze spullen gepakt en naar de Kiss & Ride gelopen, waar paps ons opwachtte. Het was tijd om naar huis te gaan. We zeiden Lowlands vaarwel en keerden terug naar het zonnige Westen. Het waren de drie mooiste dagen uit dit jaar, for sure! Amber en ik kijken er allebei heel goed op terug en vonden deze editie eigenlijk nog beter (en leuker) dan vorig jaar. Nu is het moment aangekomen om alles terug te kijken, de muziek nog een keer hard aan te zetten en iedereen die het maar horen wil erover te vertellen!

Ik hoop dat je het verslag leuk vond om te lezen en mocht je zelf ook heen geweest zijn, tell me all about it! Of was je er niet bij dit jaar, maar denk je erover om volgend jaar te gaan? Als je net zo van muziek houdt als ik, ga dan alsjeblieft. De ervaring is het dubbel en dwars waard!

Liefs Lisa

Clip: Lover Of The Light

Ooohh, mijn dag kan echt niet meer stuk! Eerst al vorige week donderdag toen ik de kaarten voor The Killers, op 11 maart 2013 in de Ziggo Dome bestelde en nu mijn andere lievelingsband Mumford & Sons. Vanmorgen om 10 uur startte de verkoop van het concert, ook in de Ziggo Dome, slechts een paar week later (30 maart 2013). En ja hoor, ook dit keer is het me gelukt om kaarten te bemachtigen! Om half 10 had ik mijn computer opgestart en ging meteen naar de ticket-website. Daar werd ik in de wachtrij geplaatst waardoor ik weer dat gevoel van vorig jaar kreeg. De rij voor de kaarten van Lowlands. Ik tikte de minuten af en was niet achter m'n computer weg te slaan. Om 10 over 10 was ik dan ein-de-lijk aan de beurt. In eerste instantie wilden wij (ik, m'n ouders en zusje) het liefst staanplaatsen, maar deze én de eersterangs-kaarten waren in één klap uitverkocht. Kun je nagaan hoe graag mensen deze band – deze wereldband – live willen zien! Ik was zo blij dat het gelukt was. Ook al zitten we misschien niet helemaal naar ons zin, er zijn zoveel mensen die geen kaartje hebben en wel heel graag wilden, dat ik me eigenlijk wel bevoorrecht voel :) Met dit bericht en de clip van het prachtige nummer Lover Of The Light sluit ik deze blog af.

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend toe! Oh, en als je nog wilt mee discussiëren over dit onderwerp, be my guest! ;-)

Liefs Lisa



Image found here

BOTM #14: Beirut

BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Beirut!



Deze maand in BOTM laat ik je kennis maken met de Amerikaanse indie folk band Beirut. Niet zo heel bekend in ons kleine kikkerlandje en daar mag, wat mij betreft, verandering in komen! Beirut komt voort uit een soloproject van Zachary 'Zach' Condon (1986). Deze rasmuzikant groeide op in de staat Virginia en is van jongs af aan al met muziek bezig. Zo speelde hij trompet in een jazzband en werkte hij bij een bioscoop waar internationale arthouse films gedraaid werden. Daar is zijn voorliefde voor balkanmuziek ontstaan. School vond hij daarentegen minder interessant en stopte ermee toen hij 17 jaar was. Samen met zijn oudere broer Ryan liet hij Amerika achter zich en vertrok naar Europa. Hier heeft hij zijn muzikale interesse nog verder uitgebreid en onder andere nieuwe muziek geschreven. Eenmaal terug in Amerika besloot hij toch weer te gaan studeren. Geen muziek, wat je misschien zou verwachten, maar Portugees en Fotografie. Dit deed hij op de University of New Mexico. In zijn vrije tijd was hij bezig al zijn geschreven nummers uit te brengen op cd. Samen met twee kennissen die uiteindelijk in de band zijn opgenomen. In 2006 was het eerste album Gulag Orkestar, waar duidelijk de Oost-Europese zigeunermuziek terug te horen is, een feit.



De eerste videoclip van Beirut staat hierboven en heet Elephant Gun. Dit nummer staat op de gelijknamige EP die in 2007 verscheen. Daarnaast zijn er dat jaar nog twee EP's uitgebracht (Lon Gisland en Pompeii). Het tweede album genaamd The Flying Club Cup kwam uit in oktober 2007. Dit album is opgenomen in de studio van Arcade Fire in Quebec en heeft een Frans tintje. Condon heeft, in de tijd dat hij in Frankrijk verbleef, zich laten inspireren door de Franse muziek en draagt een ode op aan zangers als Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Daarnaast is hij zich gaan verdiepen in de Franse film en cultuur. Zodoende is dit bijzondere album ontstaan.



In 2008 werd er even een pauze ingelast toen bleek dat Condon overspannen raakte. Dit na de tal van concerten die ze tijdens hun tour door Europa en Amerika hebben gegeven. In 2009 stonden ze echter weer op de bühne mét een nieuwe plaat March of the Zapotec/Holland. Een dubbele EP met op het eerste album Mexicaanse folk muziek en, misschien wat verrassend, op het tweede album voornamelijk electronic. In dat jaar was de band voor het eerst op nationale tv te zien in het programma waar elke band met liefde optreedt: Late Show with David Letterman, waar ze A Sunday Smile speelden.



In juni 2011 kondigden de heren (en dame) van Beirut hun derde studioalbum The Rip Tide aan. Deze is in de winter van het jaar daarvoor opgenomen in een studio in New York. Dit is het eerste album wat onder Condon's eigen platenlabel Pompeii Records is uitgebracht. In augustus lag 'ie dan in de schappen en was de eerste single East Harlem inmiddels ook uit. De band heeft op dit album heel wat lovende kritieken gekregen. De invloeden uit Mexico, Frankrijk en de Balkanlanden is wat meer naar de achtergrond getrokken en er is wat meer pop aan de muziek toegevoegd. Volgens critici heeft Beirut nu echt een eigen stijl die onmiddellijk te herkennen valt.



Beirut treedt anno 2012 best vaak op, maar helaas staat Nederland nog niet op de planning. Jammer! Wie weet volgend jaar.. Ik hoop in ieder geval dat je geïnspireerd bent geraakt door deze bijzondere muziek. Ik ken het nu een halfjaar ongeveer, maar nu ik ook eerdere albums heb beluisterd valt me keer op keer op wat een prachtige muziek het eigenlijk is. Zoek het nummer Cliquot maar eens op. Elke keer als ik dat nummer hoor lopen de rillingen over m'n rug en gaan mijn haren rechtovereind staan (en dat bedoel ik in positieve zin!) Zach Condon zou je eigenlijk de Amerikaanse Kyteman kunnen noemen, als je ziet wat hij allemaal kan en wat voor muziekinstrumenten hij bespeelt. Ja, ik ben best onder de indruk. Ik ben blij dat ik op Lowlands in ieder geval één iemand heb gesproken die Beirut kende en het ook erg goed vindt. Maar was jij al bekend met deze band en hun muziek? Anyway, ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en mocht je nog ideeën hebben voor nieuwe BOTM's, let me know! ;-)

Liefs Lisa


Image source 1 / 2

Live report: Moss

Mijn avond gisteren was goed gevuld! Zo had ik een intro diner met school in een studentencafé in Amsterdam en 's avonds mijn eerste concert na Lowlands in mijn eigen Patronaat! Mijn kaartje voor de Amsterdamse band Moss lag al maanden thuis in de la, wachtend om op 27 september eruit gehaald te worden. Ik had ze nog niet eerder live gezien (op Lowlands was het óf Moss óf Boy & Bear.. *wie heeft die bands tegelijkertijd gepland?! ;-) dus ik was natuurlijk super nieuwsgierig! Ik werd al compleet weggeblazen bij Pinkpop dit jaar, en kun je nagaan, dat was op tv! Nu speelden ze dus (onterecht naar mijn idee) in de kleine zaal van het Patronaat, vlak voor m'n neus. Hun voorprogramma The Secret Love Parade was ook erg gaaf en deed me denken aan Warpaint en The xx. Maar goed, rond kwart voor 10 kwamen ze op en kon het concert beginnen! Ze begonnen met een aantal nieuwe nummers van hun laatste cd Ornaments, waarvan The Hunter, vind ik, één van de beste nummers is. Daarna wisselden ze wat meer af met het tweede album Never Be Scared/Don't Be A Hero, die ik inmiddels zo vaak heb geluisterd dat ik daar alles van ken. Wauw, wat blijft dat toch een fantastisch album! Lekker alternatief, hou ik van! Ik stond bij ieder nummer te genieten en zag dat mijn moeder het ook helemaal te gek vond (ah!) Er gebeurde iets op dat podium waardoor ik bijna bij ieder nummer in trance was. Het licht vond ik heel mooi gedaan en paste perfect bij de muziek. Ook de muzikanten, die stuk voor stuk geweldig waren, speelden met zoveel gevoel en beleving. En dan heb je natuurlijk frontman Marien nog, die een paar keer zijn bril verloor omdat hij in strijd was met zijn gitaar (en het eigenlijk wel prima vond zonder). Zijn prachtige, kraakheldere stem kwam bij het eerste nummer gelijk al bij mij binnen en kan ik nu nog steeds niet uit m'n hoofd krijgen. Kortom, het was weer een concert van topniveau! Dit overtreft echt alle Nederlandse bandjes die ik tot nu toe gezien heb. Na afloop hebben we nog even een praatje gemaakt met de drummer en gitarist en heeft mijn moeder de cd gekocht (ik had 'm natuurlijk al ;-) en ik kreeg er gratis (omdat we geen geld genoeg hadden voor allebei :'-) een canvastas met het Ornaments-logo erop erbij! :D

27 september gaat voor mij zeker de geschiedenisboeken in als: 'Een geslaagde dag'. Zometeen op de borrel bij familie en dan mag jij drie keer raden wat wij onderweg in de auto gaan opzetten.. ;-)

Heel fijn weekend bloggers en tot snel!

Liefs Lisa