Liefs Lisa
Image via Pinterest
Showing posts with label folk. Show all posts
Showing posts with label folk. Show all posts
3 September 2013
Crazy September
September – je weet wel – die gekke maand waarin we definitief afscheid nemen van de zomervakantie en weer volledig in het ritme van vroeg opstaan en veel huiswerk moeten komen. Ikzelf keek al weken uit naar het nieuwe schooljaar. Nieuwe vakken, projecten, docenten en natuurlijk een stap dichter bij dat felbegeerde CMD-diploma! Maar goed, vandaag zit voor mij de eerste dag er alweer op. Hoe zit het met jou? Ben jij gisteren begonnen of zit je alweer een paar weken op school? Ik ga proberen deze maand weer een aantal leuke artikelen te schrijven voor Design by LISA. Heb je tips of suggesties, mail me! :) Voor nu sluit ik af met dit geweldige nummer (en erg gave videoclip) van de altijd briljante, Australische indie folkband Boy & Bear. Voor de fans: binnenkort verschijnt hun nieuwe album Harlequin Dream, waar dit nummer onder andere op staat. Ik ben benieuwd!
Liefs Lisa
Image via Pinterest
Liefs Lisa
Image via Pinterest
17 October 2012
BOTM #14: Beirut
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Beirut!
Deze maand in BOTM laat ik je kennis maken met de Amerikaanse indie folk band Beirut. Niet zo heel bekend in ons kleine kikkerlandje en daar mag, wat mij betreft, verandering in komen! Beirut komt voort uit een soloproject van Zachary 'Zach' Condon (1986). Deze rasmuzikant groeide op in de staat Virginia en is van jongs af aan al met muziek bezig. Zo speelde hij trompet in een jazzband en werkte hij bij een bioscoop waar internationale arthouse films gedraaid werden. Daar is zijn voorliefde voor balkanmuziek ontstaan. School vond hij daarentegen minder interessant en stopte ermee toen hij 17 jaar was. Samen met zijn oudere broer Ryan liet hij Amerika achter zich en vertrok naar Europa. Hier heeft hij zijn muzikale interesse nog verder uitgebreid en onder andere nieuwe muziek geschreven. Eenmaal terug in Amerika besloot hij toch weer te gaan studeren. Geen muziek, wat je misschien zou verwachten, maar Portugees en Fotografie. Dit deed hij op de University of New Mexico. In zijn vrije tijd was hij bezig al zijn geschreven nummers uit te brengen op cd. Samen met twee kennissen die uiteindelijk in de band zijn opgenomen. In 2006 was het eerste album Gulag Orkestar, waar duidelijk de Oost-Europese zigeunermuziek terug te horen is, een feit.
De eerste videoclip van Beirut staat hierboven en heet Elephant Gun. Dit nummer staat op de gelijknamige EP die in 2007 verscheen. Daarnaast zijn er dat jaar nog twee EP's uitgebracht (Lon Gisland en Pompeii). Het tweede album genaamd The Flying Club Cup kwam uit in oktober 2007. Dit album is opgenomen in de studio van Arcade Fire in Quebec en heeft een Frans tintje. Condon heeft, in de tijd dat hij in Frankrijk verbleef, zich laten inspireren door de Franse muziek en draagt een ode op aan zangers als Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Daarnaast is hij zich gaan verdiepen in de Franse film en cultuur. Zodoende is dit bijzondere album ontstaan.
In 2008 werd er even een pauze ingelast toen bleek dat Condon overspannen raakte. Dit na de tal van concerten die ze tijdens hun tour door Europa en Amerika hebben gegeven. In 2009 stonden ze echter weer op de bühne mét een nieuwe plaat March of the Zapotec/Holland. Een dubbele EP met op het eerste album Mexicaanse folk muziek en, misschien wat verrassend, op het tweede album voornamelijk electronic. In dat jaar was de band voor het eerst op nationale tv te zien in het programma waar elke band met liefde optreedt: Late Show with David Letterman, waar ze A Sunday Smile speelden.
In juni 2011 kondigden de heren (en dame) van Beirut hun derde studioalbum The Rip Tide aan. Deze is in de winter van het jaar daarvoor opgenomen in een studio in New York. Dit is het eerste album wat onder Condon's eigen platenlabel Pompeii Records is uitgebracht. In augustus lag 'ie dan in de schappen en was de eerste single East Harlem inmiddels ook uit. De band heeft op dit album heel wat lovende kritieken gekregen. De invloeden uit Mexico, Frankrijk en de Balkanlanden is wat meer naar de achtergrond getrokken en er is wat meer pop aan de muziek toegevoegd. Volgens critici heeft Beirut nu echt een eigen stijl die onmiddellijk te herkennen valt.
Beirut treedt anno 2012 best vaak op, maar helaas staat Nederland nog niet op de planning. Jammer! Wie weet volgend jaar.. Ik hoop in ieder geval dat je geïnspireerd bent geraakt door deze bijzondere muziek. Ik ken het nu een halfjaar ongeveer, maar nu ik ook eerdere albums heb beluisterd valt me keer op keer op wat een prachtige muziek het eigenlijk is. Zoek het nummer Cliquot maar eens op. Elke keer als ik dat nummer hoor lopen de rillingen over m'n rug en gaan mijn haren rechtovereind staan (en dat bedoel ik in positieve zin!) Zach Condon zou je eigenlijk de Amerikaanse Kyteman kunnen noemen, als je ziet wat hij allemaal kan en wat voor muziekinstrumenten hij bespeelt. Ja, ik ben best onder de indruk. Ik ben blij dat ik op Lowlands in ieder geval één iemand heb gesproken die Beirut kende en het ook erg goed vindt. Maar was jij al bekend met deze band en hun muziek? Anyway, ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en mocht je nog ideeën hebben voor nieuwe BOTM's, let me know! ;-)
Liefs Lisa
Image source 1 / 2
Deze maand in BOTM laat ik je kennis maken met de Amerikaanse indie folk band Beirut. Niet zo heel bekend in ons kleine kikkerlandje en daar mag, wat mij betreft, verandering in komen! Beirut komt voort uit een soloproject van Zachary 'Zach' Condon (1986). Deze rasmuzikant groeide op in de staat Virginia en is van jongs af aan al met muziek bezig. Zo speelde hij trompet in een jazzband en werkte hij bij een bioscoop waar internationale arthouse films gedraaid werden. Daar is zijn voorliefde voor balkanmuziek ontstaan. School vond hij daarentegen minder interessant en stopte ermee toen hij 17 jaar was. Samen met zijn oudere broer Ryan liet hij Amerika achter zich en vertrok naar Europa. Hier heeft hij zijn muzikale interesse nog verder uitgebreid en onder andere nieuwe muziek geschreven. Eenmaal terug in Amerika besloot hij toch weer te gaan studeren. Geen muziek, wat je misschien zou verwachten, maar Portugees en Fotografie. Dit deed hij op de University of New Mexico. In zijn vrije tijd was hij bezig al zijn geschreven nummers uit te brengen op cd. Samen met twee kennissen die uiteindelijk in de band zijn opgenomen. In 2006 was het eerste album Gulag Orkestar, waar duidelijk de Oost-Europese zigeunermuziek terug te horen is, een feit.
De eerste videoclip van Beirut staat hierboven en heet Elephant Gun. Dit nummer staat op de gelijknamige EP die in 2007 verscheen. Daarnaast zijn er dat jaar nog twee EP's uitgebracht (Lon Gisland en Pompeii). Het tweede album genaamd The Flying Club Cup kwam uit in oktober 2007. Dit album is opgenomen in de studio van Arcade Fire in Quebec en heeft een Frans tintje. Condon heeft, in de tijd dat hij in Frankrijk verbleef, zich laten inspireren door de Franse muziek en draagt een ode op aan zangers als Jacques Brel, Serge Gainsbourg en Yves Montand. Daarnaast is hij zich gaan verdiepen in de Franse film en cultuur. Zodoende is dit bijzondere album ontstaan.
In 2008 werd er even een pauze ingelast toen bleek dat Condon overspannen raakte. Dit na de tal van concerten die ze tijdens hun tour door Europa en Amerika hebben gegeven. In 2009 stonden ze echter weer op de bühne mét een nieuwe plaat March of the Zapotec/Holland. Een dubbele EP met op het eerste album Mexicaanse folk muziek en, misschien wat verrassend, op het tweede album voornamelijk electronic. In dat jaar was de band voor het eerst op nationale tv te zien in het programma waar elke band met liefde optreedt: Late Show with David Letterman, waar ze A Sunday Smile speelden.
In juni 2011 kondigden de heren (en dame) van Beirut hun derde studioalbum The Rip Tide aan. Deze is in de winter van het jaar daarvoor opgenomen in een studio in New York. Dit is het eerste album wat onder Condon's eigen platenlabel Pompeii Records is uitgebracht. In augustus lag 'ie dan in de schappen en was de eerste single East Harlem inmiddels ook uit. De band heeft op dit album heel wat lovende kritieken gekregen. De invloeden uit Mexico, Frankrijk en de Balkanlanden is wat meer naar de achtergrond getrokken en er is wat meer pop aan de muziek toegevoegd. Volgens critici heeft Beirut nu echt een eigen stijl die onmiddellijk te herkennen valt.
Beirut treedt anno 2012 best vaak op, maar helaas staat Nederland nog niet op de planning. Jammer! Wie weet volgend jaar.. Ik hoop in ieder geval dat je geïnspireerd bent geraakt door deze bijzondere muziek. Ik ken het nu een halfjaar ongeveer, maar nu ik ook eerdere albums heb beluisterd valt me keer op keer op wat een prachtige muziek het eigenlijk is. Zoek het nummer Cliquot maar eens op. Elke keer als ik dat nummer hoor lopen de rillingen over m'n rug en gaan mijn haren rechtovereind staan (en dat bedoel ik in positieve zin!) Zach Condon zou je eigenlijk de Amerikaanse Kyteman kunnen noemen, als je ziet wat hij allemaal kan en wat voor muziekinstrumenten hij bespeelt. Ja, ik ben best onder de indruk. Ik ben blij dat ik op Lowlands in ieder geval één iemand heb gesproken die Beirut kende en het ook erg goed vindt. Maar was jij al bekend met deze band en hun muziek? Anyway, ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en mocht je nog ideeën hebben voor nieuwe BOTM's, let me know! ;-)
Liefs Lisa
Image source 1 / 2
18 July 2012
BOTM #11: Alt-J (∆)
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Alt-J (∆)!
Alt-J (∆) is een bijzondere alternatieve indie band uit Cambridge, Engeland. Hun muziek bevat zoveel verschillende stijlen en invloeden dat het moeilijk in hokjes te plaatsen valt. Daarom leek me dit de uitgelezen kans om deze vrij nieuwe, kunstzinnige band aan jullie voor te stellen! Meet: Alt-J (∆), opgericht in 2008 door vier jonge studenten met allemaal muziek als grootste hobby en inspiratiebron. De band bestaat uit Joe Newman (zang en gitaar), Gwil Sainsbury (gitarist/bassist), Gus Unger-Hamilton (keyboards) en Thom Green (drums). Ze leerden elkaar kennen in 2007 op de Leeds University in Engeland. Eén van hen studeerde Engelse Literatuur en de andere drie Fine Art. Op een dag liet zanger Joe een paar nummers horen aan Gwil die geïnspireerd waren op zijn gitaarspelende vader. Gwil en de rest werden erg enthousiast en besloten wat te experimenteren op hun kamers en gebruikten daarbij het (voor de Mac-gebruikers onder ons) GarageBand. Een nieuwe band was geboren en tekende een platencontract bij Infectious Records in 2011.
Maar, voordat ze officieel een platencontract kregen moest er natuurlijk eerst een bandnaam verzonnen worden! En dit bleek voor de jongens best nog een klus. Toch zie je maar weer dat je op de raarste manieren aan goede, pakkende namen kunt komen. Zoals ik net al vertelde werkt één van de bandleden op een Mac. Door op een Mac-toetsenbord "Alt" en dan een J in te drukken krijg je dus dit "(∆)" symbooltje te zien. De rest dacht: "Hé, waarom niet?" en namen Alt-J (∆) als bandnaam aan. De platenmaatschappij keurde het goed en de band kon dus beginnen met spelen en opnemen.
Eerst bracht de band een EP met vier nummers uit: Breezeblocks, Hand-Made, Matilda en Tessellate. Eerst werd Matilda uitgebracht als single en vervolgens was Breezeblocks aan de beurt. Hun debuutalbum An Awesome Wave kwam dit jaar uit op 25 mei. Men begon direct vergelijkingen te maken en probeerde uit te vogelen wat voor muziek Alt-J (∆) nu precies was. Het is sowieso alternatief, maar we horen zeker ook electronic, een snufje folk en wat dubpop en hip-hop beats terugkomen. Qua vergelijkingen zijn onder meer de bands Hot Chip, Wild Beasts en Coldplay gevallen.
In april van dit jaar stond Alt-J (∆) in het voorprogramma van de Wild Beasts en tourden met hun door heel Groot-Brittannië en Ierland. Daarnaast zijn ze een heel zomer lang te zien op heel veel festivals in Europa, waaronder Pukkelpop én Lowlands. En met die laatste ben ik natuurlijk erg blij! ;-)
En ik ben alweer door m'n info heen! Dat gaat altijd best snel als je een nieuwe band uitkiest voor BOTM. Maar toch vond ik Alt-J (∆) een goeie keus voor deze maand. Het is bijzondere muziek wat fijn in het gehoor ligt en wat je praktisch overal kunt draaien. Laatst las ik een review over Alt-J (∆) in de Sp!ts. Dat was erg leuk omdat ik een goed beeld kreeg van de band. Er stond dat ze hun inspiratie voor de muziek niet uit persoonlijke ervaringen halen, maar juist uit boeken en films. Ook heeft de band niks met op de voorgrond staan en aandacht krijgen van mensen. Ze zijn gewoon lekker zichzelf en staan met beide benen op de grond. Fotoshoots proberen ze ook het liefst te omzeilen met kunstzinnige poses en aparte uitdrukkingen.
Ik ga zeker kijken naar deze band op Lowlands en ben heel benieuwd hoe dit klinkt live. Wat vind jij van de band? Ken je de muziek al een beetje of ben je stiekem wel enthousiast geworden? Volg Alt-J (∆) via Social Media óf ga ze zien op Lowlands! Wie weet kom ik je wel tegen ;-)
Liefs Lisa
Alt-J (∆) is een bijzondere alternatieve indie band uit Cambridge, Engeland. Hun muziek bevat zoveel verschillende stijlen en invloeden dat het moeilijk in hokjes te plaatsen valt. Daarom leek me dit de uitgelezen kans om deze vrij nieuwe, kunstzinnige band aan jullie voor te stellen! Meet: Alt-J (∆), opgericht in 2008 door vier jonge studenten met allemaal muziek als grootste hobby en inspiratiebron. De band bestaat uit Joe Newman (zang en gitaar), Gwil Sainsbury (gitarist/bassist), Gus Unger-Hamilton (keyboards) en Thom Green (drums). Ze leerden elkaar kennen in 2007 op de Leeds University in Engeland. Eén van hen studeerde Engelse Literatuur en de andere drie Fine Art. Op een dag liet zanger Joe een paar nummers horen aan Gwil die geïnspireerd waren op zijn gitaarspelende vader. Gwil en de rest werden erg enthousiast en besloten wat te experimenteren op hun kamers en gebruikten daarbij het (voor de Mac-gebruikers onder ons) GarageBand. Een nieuwe band was geboren en tekende een platencontract bij Infectious Records in 2011.
Maar, voordat ze officieel een platencontract kregen moest er natuurlijk eerst een bandnaam verzonnen worden! En dit bleek voor de jongens best nog een klus. Toch zie je maar weer dat je op de raarste manieren aan goede, pakkende namen kunt komen. Zoals ik net al vertelde werkt één van de bandleden op een Mac. Door op een Mac-toetsenbord "Alt" en dan een J in te drukken krijg je dus dit "(∆)" symbooltje te zien. De rest dacht: "Hé, waarom niet?" en namen Alt-J (∆) als bandnaam aan. De platenmaatschappij keurde het goed en de band kon dus beginnen met spelen en opnemen.
Eerst bracht de band een EP met vier nummers uit: Breezeblocks, Hand-Made, Matilda en Tessellate. Eerst werd Matilda uitgebracht als single en vervolgens was Breezeblocks aan de beurt. Hun debuutalbum An Awesome Wave kwam dit jaar uit op 25 mei. Men begon direct vergelijkingen te maken en probeerde uit te vogelen wat voor muziek Alt-J (∆) nu precies was. Het is sowieso alternatief, maar we horen zeker ook electronic, een snufje folk en wat dubpop en hip-hop beats terugkomen. Qua vergelijkingen zijn onder meer de bands Hot Chip, Wild Beasts en Coldplay gevallen.
In april van dit jaar stond Alt-J (∆) in het voorprogramma van de Wild Beasts en tourden met hun door heel Groot-Brittannië en Ierland. Daarnaast zijn ze een heel zomer lang te zien op heel veel festivals in Europa, waaronder Pukkelpop én Lowlands. En met die laatste ben ik natuurlijk erg blij! ;-)
En ik ben alweer door m'n info heen! Dat gaat altijd best snel als je een nieuwe band uitkiest voor BOTM. Maar toch vond ik Alt-J (∆) een goeie keus voor deze maand. Het is bijzondere muziek wat fijn in het gehoor ligt en wat je praktisch overal kunt draaien. Laatst las ik een review over Alt-J (∆) in de Sp!ts. Dat was erg leuk omdat ik een goed beeld kreeg van de band. Er stond dat ze hun inspiratie voor de muziek niet uit persoonlijke ervaringen halen, maar juist uit boeken en films. Ook heeft de band niks met op de voorgrond staan en aandacht krijgen van mensen. Ze zijn gewoon lekker zichzelf en staan met beide benen op de grond. Fotoshoots proberen ze ook het liefst te omzeilen met kunstzinnige poses en aparte uitdrukkingen.
Ik ga zeker kijken naar deze band op Lowlands en ben heel benieuwd hoe dit klinkt live. Wat vind jij van de band? Ken je de muziek al een beetje of ben je stiekem wel enthousiast geworden? Volg Alt-J (∆) via Social Media óf ga ze zien op Lowlands! Wie weet kom ik je wel tegen ;-)
Liefs Lisa
23 April 2012
Live report: Boy & Bear
Ik heb er even op moeten wachten maar gisteravond stonden ze voor m'n neus. Ik heb het natuurlijk over de mannen van Boy & Bear! Deze indie folk band was vorige maand BOTM! Daarom skip ik de biografie en gaan we meteen door naar het concert!
Vanaf de eerste minuut stonden mijn ouders, Amber en ik te genieten. Een tijdje geleden kwam ik met de cd aanzetten (en soort van eiste dat ze die moesten luisteren) omdat ik zeker wist dat zij 'm net zo goed zouden vinden als ik. Hierdoor waren we alle 4 thuis bekend met de cd en dus de muziek die Boy & Bear maakt. Toen bleek dat ze niet veel later in Bitterzoet Amsterdam zouden komen was het eerste wat ik deed kaarten inslaan! Ik heb er heel lang naar uitgekeken en het zelfs een paar keer genoemd. "Hé, het duurt nu niet lang meer!" Soms heb je kaarten maandenlang in huis en dan is de dag opeens daar, maar dit concert bleef in mijn hoofd zitten. Het fijne van Bitterzoet is dat het zo kleinschalig is. Ons eerste concert hier was van Graffiti 6, wat ik ook als één van de leukste concerten ooit ervaar. Het heeft een fijne sfeer en voor zo'n relatief kleine ruimte hartstikke goed geluid. Ze kwamen op met het eerste nummer van de cd 'Lordy May', wat ik persoonlijk één van de mooiste nummers vind. Het leuke aan concerten vind ik de interactie van de bandleden. In plaats van dat je luistert naar een cd zie je het nu live gebeuren, vlak voor je neus, dat is toch geweldig?! En wat een talenten waren de muzikanten, stuk voor stuk. De drummer en de gitarist bewezen zich door hun fantastisch muzikaal geluid. Ook de stem van de zanger klonk precies als op de plaat. Ze hadden er grote lol in en maakten tussen de nummers door veel contact met het publiek, wat voor mij altijd een pluspunt is. Ze speelden ook een aantal nummers van hun EP With Emperor Antartica wat ik live eigenlijk veel beter vond dan ik had verwacht! Daarnaast speelden ze ook nog een meesterlijke cover van de Nieuw-Zeelandse band Crowded House. Alle nummers waren stuk voor stuk genieten en hadden allemaal dat folk randje waar ik zo van hou. Helaas speelden ze maar een uurtje, maar ja.. daar was het bedrag van de tickets (€ 10,-!) ook wel naar. Lucky us, spelen ze 20 augustus in Paradiso gewoon nog een keer! We zeiden meteen tegen elkaar toen het afgelopen was: "Dan gaan we weer!" We hadden niet verwacht dat we er zo van zouden genieten. Na het concert heb ik natuurlijk even de cd gekocht, ondanks dat ze niet signeerden moest ik dit juweeltje gewoon écht hebben. Eenmaal terug naar huis hebben we in de auto de cd nog even op volle volume zitten luisteren. Ja, ik kijk heel positief terug op dit concert en ik kan je nu dan ook niets anders aanraden dan te luisteren naar deze geweldige band. Het is het dubbel en dwars waard! ;-)
Vanaf de eerste minuut stonden mijn ouders, Amber en ik te genieten. Een tijdje geleden kwam ik met de cd aanzetten (en soort van eiste dat ze die moesten luisteren) omdat ik zeker wist dat zij 'm net zo goed zouden vinden als ik. Hierdoor waren we alle 4 thuis bekend met de cd en dus de muziek die Boy & Bear maakt. Toen bleek dat ze niet veel later in Bitterzoet Amsterdam zouden komen was het eerste wat ik deed kaarten inslaan! Ik heb er heel lang naar uitgekeken en het zelfs een paar keer genoemd. "Hé, het duurt nu niet lang meer!" Soms heb je kaarten maandenlang in huis en dan is de dag opeens daar, maar dit concert bleef in mijn hoofd zitten. Het fijne van Bitterzoet is dat het zo kleinschalig is. Ons eerste concert hier was van Graffiti 6, wat ik ook als één van de leukste concerten ooit ervaar. Het heeft een fijne sfeer en voor zo'n relatief kleine ruimte hartstikke goed geluid. Ze kwamen op met het eerste nummer van de cd 'Lordy May', wat ik persoonlijk één van de mooiste nummers vind. Het leuke aan concerten vind ik de interactie van de bandleden. In plaats van dat je luistert naar een cd zie je het nu live gebeuren, vlak voor je neus, dat is toch geweldig?! En wat een talenten waren de muzikanten, stuk voor stuk. De drummer en de gitarist bewezen zich door hun fantastisch muzikaal geluid. Ook de stem van de zanger klonk precies als op de plaat. Ze hadden er grote lol in en maakten tussen de nummers door veel contact met het publiek, wat voor mij altijd een pluspunt is. Ze speelden ook een aantal nummers van hun EP With Emperor Antartica wat ik live eigenlijk veel beter vond dan ik had verwacht! Daarnaast speelden ze ook nog een meesterlijke cover van de Nieuw-Zeelandse band Crowded House. Alle nummers waren stuk voor stuk genieten en hadden allemaal dat folk randje waar ik zo van hou. Helaas speelden ze maar een uurtje, maar ja.. daar was het bedrag van de tickets (€ 10,-!) ook wel naar. Lucky us, spelen ze 20 augustus in Paradiso gewoon nog een keer! We zeiden meteen tegen elkaar toen het afgelopen was: "Dan gaan we weer!" We hadden niet verwacht dat we er zo van zouden genieten. Na het concert heb ik natuurlijk even de cd gekocht, ondanks dat ze niet signeerden moest ik dit juweeltje gewoon écht hebben. Eenmaal terug naar huis hebben we in de auto de cd nog even op volle volume zitten luisteren. Ja, ik kijk heel positief terug op dit concert en ik kan je nu dan ook niets anders aanraden dan te luisteren naar deze geweldige band. Het is het dubbel en dwars waard! ;-)
14 March 2012
BOTM #7: Boy & Bear
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Boy & Bear!
De eerste Australische Band Of The Month is Boy & Bear, afkomstig uit Yagoona, Sydney en is opgericht in 2009. Een vrij nieuwe band zou je dus kunnen zeggen. Boy & Bear maakt prachtige indie folk muziek die je hart sneller laat kloppen. Milk & Sticks wordt regelmatig gedraaid op de radio en hoe vaker ik het hoorde, hoe beter ik het begon te vinden. Maar pas echt verliefd werd ik na hun debuutalbum Moonfire te hebben geluisterd. Vooral in de eerste paar weken na het ontdekken van dit belachelijk goeie album kon ik het niet laten 'm elke dag even te draaien. Dat was voor mij reden genoeg om deze jongens tot de 7e BOTM te kronen.
Meestal begin ik met een inleiding en kom ik daarna pas met een conclusie en wat ik zelf van de desbetreffende band of artiest vind. Vond het nu wel een keer leuk om het andersom te doen. Je weet dus hoe ik erover denk, nu ga je alles lezen over de band in kwestie. Boy & Bear begon eigenlijk als een soloproject door zanger en gitarist Dave Hosking. Al gauw sloten singer/songwriters Jake Tarasenko, Killian Gavin en Tim en Jon Hart (broers?) zich aan. De mannen kwamen elkaar vaak tegen tijdens optredens waardoor er hechte vriendschappen zijn ontstaan. Ze besloten om samen als één band verder te gaan en dat heeft goed uitgepakt. Alle stemmen bij elkaar maken het tot een harmonieus geheel. Ze worden opgemerkt door de Australische radio en krijgen een platencontract bij het bekende Universal label. Daarnaast touren ze in 2009 o.a. met Angus & Julia Stone en the Hungry Kids of Hungary. Tijdens hun Britse tour vergezellen ze zangeres Laura Marling en Alessi's Ark. Maar de band wordt pas echt populair als ze het geluk hebben in het voorprogramma van Mumford & Sons te mogen staan, tijdens hun tour door Australië. Kort daarna brengen ze hun eerste EP, With Emperor Antartica uit en komt op plaats 63 binnen in de Australische ARIA Charts. De single 'Mexican Mavis' wordt gedraaid in een aflevering van de populaire tienerserie 90210.
2011 wordt het jaar van Boy & Bear als zij hun debuutalbum Moonfire lanceren. Dit album is opgenomen in een studio in Nashville, Tennessee en weet de tweede plaats te halen in de ARIA Top 50 Album Chart. Daarnaast brengen ze dat jaar ook nog een Live EP uit én slepen ze prijs na prijs in de wacht.
Nu heeft dus ook Nederland de smaak te pakken. Binnenkort, 22 april, staan de mannen in Bitterzoet Amsterdam en ik kan blij vermelden dat ik daar aanwezig zal zijn. Ik heb er ontzettend veel zin in en daar kun je natuurlijk een uitgebreide Live Report van verwachten! ;-)
Maar wat maakt Boy & Bear nou zo bijzonder? Ten eerste merk je dat ze op dezelfde lijn liggen als Mumford & Sons (afgezien van het & teken). Folk staat centraal in hun muziek en alle instrumenten die daar mooi bij kleuren worden erbij gehaald. Daarnaast vind ik het echt een mix tussen Mumford & Sons, Fleet Foxes en The Boxer Rebellion. Je zou het een soort mengelmoes kunnen noemen. Zoals je weet hou ik gewoon heel erg van folk muziek en er kunnen er, wat mij betreft, niet genoeg bands van zijn die het maken!
Goed, ik stop ik ermee. Geen wilde verhalen of uitgebreide verslagen dit keer. Maar de band is goed op weg om het te gaan maken in de muziekwereld. Ik weet zeker dat binnen de kortste keren iedereen weet wie Boy & Bear is. En stiekem, ondanks dat ik ze binnenkort toch live ga zien, hoop ik dat ze op Lowlands komen om ook daar iedereen in te pakken. Ja, dat gaat helemaal goed komen..
Liefs Lisa
De eerste Australische Band Of The Month is Boy & Bear, afkomstig uit Yagoona, Sydney en is opgericht in 2009. Een vrij nieuwe band zou je dus kunnen zeggen. Boy & Bear maakt prachtige indie folk muziek die je hart sneller laat kloppen. Milk & Sticks wordt regelmatig gedraaid op de radio en hoe vaker ik het hoorde, hoe beter ik het begon te vinden. Maar pas echt verliefd werd ik na hun debuutalbum Moonfire te hebben geluisterd. Vooral in de eerste paar weken na het ontdekken van dit belachelijk goeie album kon ik het niet laten 'm elke dag even te draaien. Dat was voor mij reden genoeg om deze jongens tot de 7e BOTM te kronen.
Meestal begin ik met een inleiding en kom ik daarna pas met een conclusie en wat ik zelf van de desbetreffende band of artiest vind. Vond het nu wel een keer leuk om het andersom te doen. Je weet dus hoe ik erover denk, nu ga je alles lezen over de band in kwestie. Boy & Bear begon eigenlijk als een soloproject door zanger en gitarist Dave Hosking. Al gauw sloten singer/songwriters Jake Tarasenko, Killian Gavin en Tim en Jon Hart (broers?) zich aan. De mannen kwamen elkaar vaak tegen tijdens optredens waardoor er hechte vriendschappen zijn ontstaan. Ze besloten om samen als één band verder te gaan en dat heeft goed uitgepakt. Alle stemmen bij elkaar maken het tot een harmonieus geheel. Ze worden opgemerkt door de Australische radio en krijgen een platencontract bij het bekende Universal label. Daarnaast touren ze in 2009 o.a. met Angus & Julia Stone en the Hungry Kids of Hungary. Tijdens hun Britse tour vergezellen ze zangeres Laura Marling en Alessi's Ark. Maar de band wordt pas echt populair als ze het geluk hebben in het voorprogramma van Mumford & Sons te mogen staan, tijdens hun tour door Australië. Kort daarna brengen ze hun eerste EP, With Emperor Antartica uit en komt op plaats 63 binnen in de Australische ARIA Charts. De single 'Mexican Mavis' wordt gedraaid in een aflevering van de populaire tienerserie 90210.
2011 wordt het jaar van Boy & Bear als zij hun debuutalbum Moonfire lanceren. Dit album is opgenomen in een studio in Nashville, Tennessee en weet de tweede plaats te halen in de ARIA Top 50 Album Chart. Daarnaast brengen ze dat jaar ook nog een Live EP uit én slepen ze prijs na prijs in de wacht.
Nu heeft dus ook Nederland de smaak te pakken. Binnenkort, 22 april, staan de mannen in Bitterzoet Amsterdam en ik kan blij vermelden dat ik daar aanwezig zal zijn. Ik heb er ontzettend veel zin in en daar kun je natuurlijk een uitgebreide Live Report van verwachten! ;-)
Maar wat maakt Boy & Bear nou zo bijzonder? Ten eerste merk je dat ze op dezelfde lijn liggen als Mumford & Sons (afgezien van het & teken). Folk staat centraal in hun muziek en alle instrumenten die daar mooi bij kleuren worden erbij gehaald. Daarnaast vind ik het echt een mix tussen Mumford & Sons, Fleet Foxes en The Boxer Rebellion. Je zou het een soort mengelmoes kunnen noemen. Zoals je weet hou ik gewoon heel erg van folk muziek en er kunnen er, wat mij betreft, niet genoeg bands van zijn die het maken!
Goed, ik stop ik ermee. Geen wilde verhalen of uitgebreide verslagen dit keer. Maar de band is goed op weg om het te gaan maken in de muziekwereld. Ik weet zeker dat binnen de kortste keren iedereen weet wie Boy & Bear is. En stiekem, ondanks dat ik ze binnenkort toch live ga zien, hoop ik dat ze op Lowlands komen om ook daar iedereen in te pakken. Ja, dat gaat helemaal goed komen..
Liefs Lisa
15 February 2012
BOTM #6: First Aid Kit
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: First Aid Kit!
We blijven nog even in de folk scene want de Zweedse zusjes Johanna (21) en Klara (18) geboren in Söderberg zijn deze maand "Band Of The Month"! In 2007 beginnen ze met het schrijven van hun eigen liedjes. Maar hun grote doorbraak komt in 2008 wanneer ze Tiger Mountain Peasant Song van de Fleet Foxes (akoestisch) op Youtube zetten. De video is inmiddels al ruim 2,8 miljoen keer bekeken and a new band was born! First Aid Kit (EHBO-kit is de Nederlandse vertaling) brengt in april 2008 hun eerste EP uit "Drunken Trees" en wordt veelvuldig gedraaid op de Zweedse radio. Platenlabel Rabid Records lanceert het schijfje maar wordt een jaar later overgenomen door Wichita Records die er 4 nummers aan toevoegt.
2 jaar later (25 januari 2010) verschijnt hun debuutalbum: "The Big Black & The Blue". Hierbij komt een lange intensieve tour kijken. Ze treden onder meer op in Groot-Brittannië, Noord-Amerika, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en delen van Europa. Als klap op de vuurpijl staan ze die zomer op het Primavera Festival in Barcelona. Een paar maanden later zijn de meiden in Nashville, Tennessee en worden gevraagd door niemand minder dan Jack White voor het opnemen van een single voor zijn Third Man Records reeks. In februari 2011 slaan First Aid Kit en indie rock band Bright Eyes de handen ineen en werken aan een nieuwe plaat die nog uitgebracht moet worden, maar zal worden geproduceerd door Mike Mogis.
Afgelopen maand (vrijdag 20 januari 2012) kwam hun tweede studio album: "The Lion's Roar" met de gelijknamige single uit. De bijzondere clip van dit nummer werd vaak gedraaid op MTV waardoor ik deze band heb leren kennen. Sinds een paar weken is ook hun tweede single Emmylou uit en komt regelmatig voorbij op Pinguinradio.
Je ziet het, ik ben er doorheen met m'n informatie! Jammer dat er weinig over deze band te vinden is. Nadat ik hopeloos verliefd werd op Alela Diane en haar prachtige folklorische stem ontdekte ik deze 2 meiden die bewijzen dat net zo goed te kunnen. Ik heb The Lion's Roar ontzettend veel gedraaid en was benieuwd naar het nieuwe album. Daar werd ik ook erg blij van kan ik je vertellen! Dat deze meiden nog maar zo jong zijn vind ik echt heel bijzonder. Hun tweestemmigheid en mooie dromerige liedjes brengen je heel even, heel ver weg van de bewoonde wereld.
Ik hoop dat het de meiden echt gaat lukken om nationaal en internationaal door te breken. Dat ze hier vaak op de Nederlandse radio en tv te zien/horen zijn is in ieder geval al een goed teken. Ik heb niks kunnen vinden over een optreden hier in het verleden of binnenkort. Hopelijk maken ze, ondanks hun drukke tourschema's, toch nog een plekje vrij om in Nederland te spelen. Ik ben er dan zeker bij!
Een vrij korte, maar wel sterke "Band Of The Month" deze maand. Heb je zelf nog suggesties of leuke, nieuwe (oude mag ook) bands of artiesten die volgens jou écht de "Band Of The Month" moeten worden, moet je me maar even privé een mailtje sturen. Ik hoor graag jullie tips! :)
Dit was het voor nu, tot snel weer ziens.. Of beter gezegd: "Vi ses snart"!
We blijven nog even in de folk scene want de Zweedse zusjes Johanna (21) en Klara (18) geboren in Söderberg zijn deze maand "Band Of The Month"! In 2007 beginnen ze met het schrijven van hun eigen liedjes. Maar hun grote doorbraak komt in 2008 wanneer ze Tiger Mountain Peasant Song van de Fleet Foxes (akoestisch) op Youtube zetten. De video is inmiddels al ruim 2,8 miljoen keer bekeken and a new band was born! First Aid Kit (EHBO-kit is de Nederlandse vertaling) brengt in april 2008 hun eerste EP uit "Drunken Trees" en wordt veelvuldig gedraaid op de Zweedse radio. Platenlabel Rabid Records lanceert het schijfje maar wordt een jaar later overgenomen door Wichita Records die er 4 nummers aan toevoegt.
2 jaar later (25 januari 2010) verschijnt hun debuutalbum: "The Big Black & The Blue". Hierbij komt een lange intensieve tour kijken. Ze treden onder meer op in Groot-Brittannië, Noord-Amerika, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en delen van Europa. Als klap op de vuurpijl staan ze die zomer op het Primavera Festival in Barcelona. Een paar maanden later zijn de meiden in Nashville, Tennessee en worden gevraagd door niemand minder dan Jack White voor het opnemen van een single voor zijn Third Man Records reeks. In februari 2011 slaan First Aid Kit en indie rock band Bright Eyes de handen ineen en werken aan een nieuwe plaat die nog uitgebracht moet worden, maar zal worden geproduceerd door Mike Mogis.
Afgelopen maand (vrijdag 20 januari 2012) kwam hun tweede studio album: "The Lion's Roar" met de gelijknamige single uit. De bijzondere clip van dit nummer werd vaak gedraaid op MTV waardoor ik deze band heb leren kennen. Sinds een paar weken is ook hun tweede single Emmylou uit en komt regelmatig voorbij op Pinguinradio.
Je ziet het, ik ben er doorheen met m'n informatie! Jammer dat er weinig over deze band te vinden is. Nadat ik hopeloos verliefd werd op Alela Diane en haar prachtige folklorische stem ontdekte ik deze 2 meiden die bewijzen dat net zo goed te kunnen. Ik heb The Lion's Roar ontzettend veel gedraaid en was benieuwd naar het nieuwe album. Daar werd ik ook erg blij van kan ik je vertellen! Dat deze meiden nog maar zo jong zijn vind ik echt heel bijzonder. Hun tweestemmigheid en mooie dromerige liedjes brengen je heel even, heel ver weg van de bewoonde wereld.
Ik hoop dat het de meiden echt gaat lukken om nationaal en internationaal door te breken. Dat ze hier vaak op de Nederlandse radio en tv te zien/horen zijn is in ieder geval al een goed teken. Ik heb niks kunnen vinden over een optreden hier in het verleden of binnenkort. Hopelijk maken ze, ondanks hun drukke tourschema's, toch nog een plekje vrij om in Nederland te spelen. Ik ben er dan zeker bij!
Een vrij korte, maar wel sterke "Band Of The Month" deze maand. Heb je zelf nog suggesties of leuke, nieuwe (oude mag ook) bands of artiesten die volgens jou écht de "Band Of The Month" moeten worden, moet je me maar even privé een mailtje sturen. Ik hoor graag jullie tips! :)
Dit was het voor nu, tot snel weer ziens.. Of beter gezegd: "Vi ses snart"!
12 August 2011
The Pierces
Dearest,
Ongeveer een jaar geleden heb ik de 2 zussen Allison en Catherine Pierce genaamd; 'The Pierces' ontdekt. Muzikale heldinnen met een passie voor folklore en gevoel voor stijl, dat is het eerste wat in me opkomt als ik aan The Pierces denk. Het is je dan ook vast niet ontgaan dat ze tussen 'My Musical Heroes' staan op mijn Music Page én een eigen button hebben naast The Killers. Ik vind het super leuk om een artikel hierover te schrijven en jullie kennis te laten maken met hen, hun muziek en achtergrond.
Catherine en Allison Pierce zijn geboren en getogen in Birmingham, Alabama. Muziek, dans en expressie werd bij hen met de paplepel ingegoten. Hun vader is zelf muzikant en speelt bij verschillende bandjes terwijl hun moeder het witte doek siert als schilder en kunstenaar. Al op jonge leeftijd starten de zusjes met balletles en zijn naast hun carrière als muzikant ook professioneel ballerina!
The Pierces - The Pierces (2000)
1. The Way
2. Nobody Knows
3. One For Me
4. I Don't Need You
5. I Feel Nothing
6. Be Alright
7. Take You Home
8. Waiting
9. Blood
10. Jeffrey
11. Wake You Up
12. I'll Be Dreaming
13. Let You Go
The Pierces, hun debuutalbum uit 2000. Opgestuurd naar de grootste platenbazen in Nashville, Tennessee, niet in productie genomen. Zonde, want op dit album hoor je al hoe goed ze zijn! Toch zijn de meiden niet bij de pakken neer gaan zitten en slaan 5 jaar later met hun tweede album 'Light Of The Moon' genadeloos terug, én met succes..
The Pierces - Light Of The Moon (2005)
1. Space Song
2. Tonight
3. Save Me
4. Patience
5. A Way to Us
6. Louisa
7. Give It All Back
8. Beautiful Thing
9. You're Right
10. I Don't Mind
11. I Should've Known
Light Of The Moon heeft een iets meer poppie-achtige sound maar wel weer hun vertrouwde teksten en mooie melodieën. De meiden tekenden hun contract bij Universal en 'The Pierces' was born in America. Single 'A Way to Us' staat een paar weken in de Amerikaanse hitlijsten en er verschijnt een videoclip.
The Pierces - Thirteen Tales Of Love And Revenge (2007)
1. Secret
2. Boring
3. Sticks & Stones
4. Lights On
5. Lies
6. Turn On Billie
7. Ruin
8. Three Wishes
9. Power Of
10. Kill, Kill, Kill!
11. It Was You
12. Boy in a Rock and Rock an Roll Band
13. Go to Heaven
Het album waarmee ik ze heb leren kennen, Thirteen Tales Of Love And Revenge, komt hoog binnen in de hitlijsten en heeft een frisse edgy sound. Er worden 4 singles uitgebracht mét videoclip en de meiden lijken het helemaal te gaan maken in zowel Amerika als Engeland. Ze verschijnen op tv en hun nummers worden veel gebruikt in de tunes van Gossip Girl, Dexter, Charmed en Ghost Whisperer. Ook wordt 'Secret' ingezet als titelsong voor de meidenserie 'Pretty Little Liars' en nemen ze een duet op met de Amerikaanse rockgroep 'All American Rejects'. De nummers van Thirteen Tales Of Love And Revenge zijn heerlijke meezingliedjes en kan worden onderverdeeld tot pop/rock als folk/alternative.
The Pierces - You & I
1. You'll Be Mine
2. I Will Not Be Forgotten
3. Love You More
4. We Are Stars
5. Glorious
6. The Good Samaritan
7. Kissing You Goodbye
8. Close My Eyes
9. Space & Time
10. Drag You Down
11. I Put Your Records On
We hebben er even op moeten wachten maar sinds 30 mei dit jaar ligt ie in de winkel, het vierde album van The Pierces, genaamd; 'You & I'. Op dit album kunnen we weer horen hoe geweldig ze zijn. Folk all-over! De hippie tijd is terug van weggeweest. Pop op een lager pitje zetten en meer van zichzelf laten zien met dit prachtige album. Ik heb in de maanden voordat het album officieel uitkwam The Pierces op de voet gevolgd. Ik haalde hun EP, Love You More in huis en was opslag verliefd op 'To The Grave'. Ik vind het dan ook echt super jammer dat dit geweldige nummer (wat doet denken aan Mumford & Sons) niet op het album staat. Desondanks is het album geweldig en ik draai 'm bijna elke dag.
M'n zusje, Amber en ik, hebben het er al een tijdje over, een bandje starten. Maar ja, hoe pak je zoiets aan? Ik kan wel aardig zingen, maar Amber zal op gitaarles moeten en waar vinden we in vredesnaam de andere bandleden? O ja, een naam, hm.. daar komen we ook niet echt uit :P Maar één ding weten we wel zeker.. het genre. Twee zussen a la The Pierces, dat kent Nederland nog niet. En dat ze The Pierces opzich niet kennen vind ik al schandalig genoeg! Deze twee meiden hebben zoveel talent en maken prachtige muziek die ik elke dag met liefde draai. We gaan binnenkort met z'n tweeën eropuit, naar New Castle, shoppen natuurlijk, maar ook een bezoek brengen aan een optreden van The Pierces. Want hen live zien, dat moet ik als fan natuurlijk gewoon gedaan hebben!
Ik hoop dat je m'n artikel leuk vond om te lezen en je enthousiast bent geworden over The Pierces. Ik zeg, hoe meer fans hier in Nederland, hoe groter de kans is dat ze hier ook op tournee gaan!
Op You & I na, zijn de albums helaas tijdelijk niet leverbaar bij Bol.com. Maar je kunt natuurlijk wel altijd een kijkje nemen op hun website, Spotify of gewoon filmpjes kijken en beluisteren via Youtube.
Dit was het voor nu, ik zie jullie allemaal snel weer :)
Liefs Lisa
Ongeveer een jaar geleden heb ik de 2 zussen Allison en Catherine Pierce genaamd; 'The Pierces' ontdekt. Muzikale heldinnen met een passie voor folklore en gevoel voor stijl, dat is het eerste wat in me opkomt als ik aan The Pierces denk. Het is je dan ook vast niet ontgaan dat ze tussen 'My Musical Heroes' staan op mijn Music Page én een eigen button hebben naast The Killers. Ik vind het super leuk om een artikel hierover te schrijven en jullie kennis te laten maken met hen, hun muziek en achtergrond.
Catherine en Allison Pierce zijn geboren en getogen in Birmingham, Alabama. Muziek, dans en expressie werd bij hen met de paplepel ingegoten. Hun vader is zelf muzikant en speelt bij verschillende bandjes terwijl hun moeder het witte doek siert als schilder en kunstenaar. Al op jonge leeftijd starten de zusjes met balletles en zijn naast hun carrière als muzikant ook professioneel ballerina!
The Pierces - The Pierces (2000)
1. The Way
2. Nobody Knows
3. One For Me
4. I Don't Need You
5. I Feel Nothing
6. Be Alright
7. Take You Home
8. Waiting
9. Blood
10. Jeffrey
11. Wake You Up
12. I'll Be Dreaming
13. Let You Go
The Pierces, hun debuutalbum uit 2000. Opgestuurd naar de grootste platenbazen in Nashville, Tennessee, niet in productie genomen. Zonde, want op dit album hoor je al hoe goed ze zijn! Toch zijn de meiden niet bij de pakken neer gaan zitten en slaan 5 jaar later met hun tweede album 'Light Of The Moon' genadeloos terug, én met succes..
The Pierces - Light Of The Moon (2005)
1. Space Song
2. Tonight
3. Save Me
4. Patience
5. A Way to Us
6. Louisa
7. Give It All Back
8. Beautiful Thing
9. You're Right
10. I Don't Mind
11. I Should've Known
Light Of The Moon heeft een iets meer poppie-achtige sound maar wel weer hun vertrouwde teksten en mooie melodieën. De meiden tekenden hun contract bij Universal en 'The Pierces' was born in America. Single 'A Way to Us' staat een paar weken in de Amerikaanse hitlijsten en er verschijnt een videoclip.
The Pierces - Thirteen Tales Of Love And Revenge (2007)
1. Secret
2. Boring
3. Sticks & Stones
4. Lights On
5. Lies
6. Turn On Billie
7. Ruin
8. Three Wishes
9. Power Of
10. Kill, Kill, Kill!
11. It Was You
12. Boy in a Rock and Rock an Roll Band
13. Go to Heaven
Het album waarmee ik ze heb leren kennen, Thirteen Tales Of Love And Revenge, komt hoog binnen in de hitlijsten en heeft een frisse edgy sound. Er worden 4 singles uitgebracht mét videoclip en de meiden lijken het helemaal te gaan maken in zowel Amerika als Engeland. Ze verschijnen op tv en hun nummers worden veel gebruikt in de tunes van Gossip Girl, Dexter, Charmed en Ghost Whisperer. Ook wordt 'Secret' ingezet als titelsong voor de meidenserie 'Pretty Little Liars' en nemen ze een duet op met de Amerikaanse rockgroep 'All American Rejects'. De nummers van Thirteen Tales Of Love And Revenge zijn heerlijke meezingliedjes en kan worden onderverdeeld tot pop/rock als folk/alternative.
The Pierces - You & I
1. You'll Be Mine
2. I Will Not Be Forgotten
3. Love You More
4. We Are Stars
5. Glorious
6. The Good Samaritan
7. Kissing You Goodbye
8. Close My Eyes
9. Space & Time
10. Drag You Down
11. I Put Your Records On
We hebben er even op moeten wachten maar sinds 30 mei dit jaar ligt ie in de winkel, het vierde album van The Pierces, genaamd; 'You & I'. Op dit album kunnen we weer horen hoe geweldig ze zijn. Folk all-over! De hippie tijd is terug van weggeweest. Pop op een lager pitje zetten en meer van zichzelf laten zien met dit prachtige album. Ik heb in de maanden voordat het album officieel uitkwam The Pierces op de voet gevolgd. Ik haalde hun EP, Love You More in huis en was opslag verliefd op 'To The Grave'. Ik vind het dan ook echt super jammer dat dit geweldige nummer (wat doet denken aan Mumford & Sons) niet op het album staat. Desondanks is het album geweldig en ik draai 'm bijna elke dag.
M'n zusje, Amber en ik, hebben het er al een tijdje over, een bandje starten. Maar ja, hoe pak je zoiets aan? Ik kan wel aardig zingen, maar Amber zal op gitaarles moeten en waar vinden we in vredesnaam de andere bandleden? O ja, een naam, hm.. daar komen we ook niet echt uit :P Maar één ding weten we wel zeker.. het genre. Twee zussen a la The Pierces, dat kent Nederland nog niet. En dat ze The Pierces opzich niet kennen vind ik al schandalig genoeg! Deze twee meiden hebben zoveel talent en maken prachtige muziek die ik elke dag met liefde draai. We gaan binnenkort met z'n tweeën eropuit, naar New Castle, shoppen natuurlijk, maar ook een bezoek brengen aan een optreden van The Pierces. Want hen live zien, dat moet ik als fan natuurlijk gewoon gedaan hebben!
Ik hoop dat je m'n artikel leuk vond om te lezen en je enthousiast bent geworden over The Pierces. Ik zeg, hoe meer fans hier in Nederland, hoe groter de kans is dat ze hier ook op tournee gaan!
Op You & I na, zijn de albums helaas tijdelijk niet leverbaar bij Bol.com. Maar je kunt natuurlijk wel altijd een kijkje nemen op hun website, Spotify of gewoon filmpjes kijken en beluisteren via Youtube.
Dit was het voor nu, ik zie jullie allemaal snel weer :)
Liefs Lisa
