27 september gaat voor mij zeker de geschiedenisboeken in als: 'Een geslaagde dag'. Zometeen op de borrel bij familie en dan mag jij drie keer raden wat wij onderweg in de auto gaan opzetten.. ;-)
Heel fijn weekend bloggers en tot snel!
Liefs Lisa
Showing posts with label Pinkpop. Show all posts
Showing posts with label Pinkpop. Show all posts
28 September 2012
Live report: Moss
Mijn avond gisteren was goed gevuld! Zo had ik een intro diner met school in een studentencafé in Amsterdam en 's avonds mijn eerste concert na Lowlands in mijn eigen Patronaat! Mijn kaartje voor de Amsterdamse band Moss lag al maanden thuis in de la, wachtend om op 27 september eruit gehaald te worden. Ik had ze nog niet eerder live gezien (op Lowlands was het óf Moss óf Boy & Bear.. *wie heeft die bands tegelijkertijd gepland?! ;-) dus ik was natuurlijk super nieuwsgierig! Ik werd al compleet weggeblazen bij Pinkpop dit jaar, en kun je nagaan, dat was op tv! Nu speelden ze dus (onterecht naar mijn idee) in de kleine zaal van het Patronaat, vlak voor m'n neus. Hun voorprogramma The Secret Love Parade was ook erg gaaf en deed me denken aan Warpaint en The xx. Maar goed, rond kwart voor 10 kwamen ze op en kon het concert beginnen! Ze begonnen met een aantal nieuwe nummers van hun laatste cd Ornaments, waarvan The Hunter, vind ik, één van de beste nummers is. Daarna wisselden ze wat meer af met het tweede album Never Be Scared/Don't Be A Hero, die ik inmiddels zo vaak heb geluisterd dat ik daar alles van ken. Wauw, wat blijft dat toch een fantastisch album! Lekker alternatief, hou ik van! Ik stond bij ieder nummer te genieten en zag dat mijn moeder het ook helemaal te gek vond (ah!) Er gebeurde iets op dat podium waardoor ik bijna bij ieder nummer in trance was. Het licht vond ik heel mooi gedaan en paste perfect bij de muziek. Ook de muzikanten, die stuk voor stuk geweldig waren, speelden met zoveel gevoel en beleving. En dan heb je natuurlijk frontman Marien nog, die een paar keer zijn bril verloor omdat hij in strijd was met zijn gitaar (en het eigenlijk wel prima vond zonder). Zijn prachtige, kraakheldere stem kwam bij het eerste nummer gelijk al bij mij binnen en kan ik nu nog steeds niet uit m'n hoofd krijgen. Kortom, het was weer een concert van topniveau! Dit overtreft echt alle Nederlandse bandjes die ik tot nu toe gezien heb. Na afloop hebben we nog even een praatje gemaakt met de drummer en gitarist en heeft mijn moeder de cd gekocht (ik had 'm natuurlijk al ;-) en ik kreeg er gratis (omdat we geen geld genoeg hadden voor allebei :'-) een canvastas met het Ornaments-logo erop erbij! :D
27 september gaat voor mij zeker de geschiedenisboeken in als: 'Een geslaagde dag'. Zometeen op de borrel bij familie en dan mag jij drie keer raden wat wij onderweg in de auto gaan opzetten.. ;-)
Heel fijn weekend bloggers en tot snel!
Liefs Lisa
27 september gaat voor mij zeker de geschiedenisboeken in als: 'Een geslaagde dag'. Zometeen op de borrel bij familie en dan mag jij drie keer raden wat wij onderweg in de auto gaan opzetten.. ;-)
Heel fijn weekend bloggers en tot snel!
Liefs Lisa
16 May 2012
BOTM #9: Bombay Bicycle Club
BOTM: Oftewel "Band Of The Month" is een maandelijkse column waarin ik verschillende bands en artiesten aan je voorstel. Ik laat je kennis maken met het verhaal achter de band, wat ze tot nu toe bereikt hebben en natuurlijk een paar video's zodat je een impressie krijgt. Deze maand in BOTM: Bombay Bicycle Club!
Over een paar weken staan deze heren op Pinkpop, Landgraaf. Het leek me daarom leuk om voor deze maand een band uit te kiezen die op dit grote festival mag spelen. Bombay Bicycle Club is een Engelse indie rock band uit Crouch End, Londen. Hun carrière begon anno 2006, toen aan ze gevraagd werd het V Festival in Engeland te openen, nadat zij de Channel 4's "Road to V" hadden gewonnen. Er volgden in het jaar daarna 2 EP's: The Boy I Used To Be en How We Are. De allereerste single die de band ten gehore brengt is Evening/Morning en hun debuutalbum I Had the Blues But I Shook Them Loose wordt uitgebracht op 6 juli 2009.
Jack Steadman (zanger/gitarist), Jamie MacColl (gitaar) en Suren de Saram (drums) leerden elkaar kennen op school toen ze nog maar 15 jaar oud waren. Toch hadden ze allemaal één ding gemeen met elkaar: het maken en houden van muziek. Ze traden tussen hun lessen en huiswerk door op onder de naam The Canals, maar niet veel later veranderden ze deze in Bombay Bicycle Club, vernoemd naar een keten van Indiase restaurants in Engeland. In 2006 voegt basgitarist Ed Nash zich toe bij de band, die ze tegenkwamen op een uitvaart.
In 2008 kunnen ze school eindelijk achter zich laten en zich volledig richten op de muziek. In dat jaar mogen ze op een aantal grote festivals in Groot-Brittannië spelen én krijgen ze een platencontract bij het Island Records label. Niet veel later wordt de tweede single Always Like This uitgebracht en komt in april 2009 op plek 97 in de UK Singles Chart terecht. Hun tweede album Flaws volgt een jaar later (9 mei 2010). Eerste single wordt Ivy & Gold en komt hoger in de hitlijsten dan hun vorige singles. Dit terwijl hun tweede single Rinse Me Down de UK Chart niet eens haalt. Op 19 april 2011 is Flaws daarentegen genomineerd voor de Ivor Novello award onder de categorie "best album".
De vibe om door te gaan zit er goed in bij de jongens (die je duidelijk ouder ziet worden). Op 26 augustus 2011 leveren zij hun derde studioalbum A Different Kind Of Fix af. Singles die je hiervan kent zijn o.a. Shuffle en Leave It. De vierde single van dit album is pas verschenen: How Can You Swallow So Much Sleep maar werd in 2010 al gebruikt voor de populaire Twilight film: Eclipse, als bonustrack op de soundtrack cd. Daarnaast wonnen ze in dat jaar de prestigieuze NME Award voor beste nieuwe band. Ze namen het op tegen andere grote namen in de muziekwereld: The xx, The Big Pink, La Roux, The Olivers én Mumford & Sons.
En dit is zo'n beetje het hele verhaal achter deze band die ik nog niet zo heel lang ken. Shuffle werd vorig jaar rond de herfst veel gedraaid op de radio, maar het gaf mij nog niet de doorslag om het hele album te luisteren. Na de release van Leave It besloot ik het een kans te geven en hóe! Wat een fantastisch album die me keer op keer verrast. De melodieën en het fragiele stemgeluid van Steadman maken het tot een mooi geheel. Ik snap daarom heel goed dat Mister Pinkpop Jan Smeets ze graag wilde hebben voor dit jaar. Overigens stonden ze afgelopen weekend in de Melkweg! Was jij daarbij of ga je ze live zien op zondag 27 mei op Pinkpop? Laat me weten wat je ervan vond! Ik ben erg benieuwd hoe deze mannen het live ervan brengen :)
Dit was het weer voor nu! Als laatste sluit ik af met een aantal nummers van alle cd's. Toch vind het apart dat alle 3 de albums toch wel verschillen van elkaar! Op de eerste is overduidelijk een rock sound te horen, de tweede nijgt meer naar folk en het laatst verschenen album is weer wat alternatiever. Ach ja, ik vind het wel leuk dat geëxperimenteer! :) Voor nu wens ik jullie een fijne woensdagmiddag en kom maar door als je goeie ideeën hebt voor een nieuwe BOTM (de tiende alweer!)
Liefs Lisa
Over een paar weken staan deze heren op Pinkpop, Landgraaf. Het leek me daarom leuk om voor deze maand een band uit te kiezen die op dit grote festival mag spelen. Bombay Bicycle Club is een Engelse indie rock band uit Crouch End, Londen. Hun carrière begon anno 2006, toen aan ze gevraagd werd het V Festival in Engeland te openen, nadat zij de Channel 4's "Road to V" hadden gewonnen. Er volgden in het jaar daarna 2 EP's: The Boy I Used To Be en How We Are. De allereerste single die de band ten gehore brengt is Evening/Morning en hun debuutalbum I Had the Blues But I Shook Them Loose wordt uitgebracht op 6 juli 2009.
Jack Steadman (zanger/gitarist), Jamie MacColl (gitaar) en Suren de Saram (drums) leerden elkaar kennen op school toen ze nog maar 15 jaar oud waren. Toch hadden ze allemaal één ding gemeen met elkaar: het maken en houden van muziek. Ze traden tussen hun lessen en huiswerk door op onder de naam The Canals, maar niet veel later veranderden ze deze in Bombay Bicycle Club, vernoemd naar een keten van Indiase restaurants in Engeland. In 2006 voegt basgitarist Ed Nash zich toe bij de band, die ze tegenkwamen op een uitvaart.
In 2008 kunnen ze school eindelijk achter zich laten en zich volledig richten op de muziek. In dat jaar mogen ze op een aantal grote festivals in Groot-Brittannië spelen én krijgen ze een platencontract bij het Island Records label. Niet veel later wordt de tweede single Always Like This uitgebracht en komt in april 2009 op plek 97 in de UK Singles Chart terecht. Hun tweede album Flaws volgt een jaar later (9 mei 2010). Eerste single wordt Ivy & Gold en komt hoger in de hitlijsten dan hun vorige singles. Dit terwijl hun tweede single Rinse Me Down de UK Chart niet eens haalt. Op 19 april 2011 is Flaws daarentegen genomineerd voor de Ivor Novello award onder de categorie "best album".
De vibe om door te gaan zit er goed in bij de jongens (die je duidelijk ouder ziet worden). Op 26 augustus 2011 leveren zij hun derde studioalbum A Different Kind Of Fix af. Singles die je hiervan kent zijn o.a. Shuffle en Leave It. De vierde single van dit album is pas verschenen: How Can You Swallow So Much Sleep maar werd in 2010 al gebruikt voor de populaire Twilight film: Eclipse, als bonustrack op de soundtrack cd. Daarnaast wonnen ze in dat jaar de prestigieuze NME Award voor beste nieuwe band. Ze namen het op tegen andere grote namen in de muziekwereld: The xx, The Big Pink, La Roux, The Olivers én Mumford & Sons.
En dit is zo'n beetje het hele verhaal achter deze band die ik nog niet zo heel lang ken. Shuffle werd vorig jaar rond de herfst veel gedraaid op de radio, maar het gaf mij nog niet de doorslag om het hele album te luisteren. Na de release van Leave It besloot ik het een kans te geven en hóe! Wat een fantastisch album die me keer op keer verrast. De melodieën en het fragiele stemgeluid van Steadman maken het tot een mooi geheel. Ik snap daarom heel goed dat Mister Pinkpop Jan Smeets ze graag wilde hebben voor dit jaar. Overigens stonden ze afgelopen weekend in de Melkweg! Was jij daarbij of ga je ze live zien op zondag 27 mei op Pinkpop? Laat me weten wat je ervan vond! Ik ben erg benieuwd hoe deze mannen het live ervan brengen :)
Dit was het weer voor nu! Als laatste sluit ik af met een aantal nummers van alle cd's. Toch vind het apart dat alle 3 de albums toch wel verschillen van elkaar! Op de eerste is overduidelijk een rock sound te horen, de tweede nijgt meer naar folk en het laatst verschenen album is weer wat alternatiever. Ach ja, ik vind het wel leuk dat geëxperimenteer! :) Voor nu wens ik jullie een fijne woensdagmiddag en kom maar door als je goeie ideeën hebt voor een nieuwe BOTM (de tiende alweer!)
Liefs Lisa
2 March 2012
It's March!
Hi there!
Sorry you haven’t heard from me lately, I wasn’t very busy.. I just had an inspire less week, that’s all! ;) Now we’re welcoming a new month and Spring is almost a fact! The weather gets better and I see the trees outside gettin’ greener. I’ve noticed that my mood gets better too.
So what are your plans for this lovely month? This Sunday I’m hopefully gonna see Rupert Blackman perform in cafe Lust in Utrecht. This has been on my to do list for months now and I still haven’t got the chance to do it. If I go, I’ll try to make some photos (also of Utrecht itself). Will be continued..
Oh, before I forget: here’s my top 10 list of things I liked this week:
• I totally fell in love with this cute ceramic owl vase by Danish brand the House Doctor.
• Last Wednesday, February 29 was the Pinkpop press conference in Paradiso, Amsterdam. Mumford & Sons, James Morrison, Keane, Bruce Springsteen, The Cure and many more are coming!
• Good news! Forever 21 is finally making their entrance in The Netherlands. Starting with Amsterdam, but maybe in the future also in Rotterdam and Utrecht.
• I was on the road when I heard the new single Shadow Days of my all time hero John Mayer. Album is coming May 22, can’t wait!
• Etsy opens a showroom just for 2 days (March 31 and April 1) in Utrecht, where you can stop by and check out some advertisers and their handmade things.
• Tomorrow opens the Apple Store at the Leidseplein in Amsterdam. Sources are saying that the architecture and design are very high tech and flawless. Hm, I’m curious. Maybe I take a look these days..
• Finally! 2 bands are releasing their albums today: Scars & Stories by American rock band The Fray and the debut album of the British indie band Morning Parade.
• The Dutch Asos, Zalando comes with a Home collection. Yeah! :)
• Spotted on the vtwonen blog!
• A colleague of mine at Sanoma (also an intern) went to the IKEA press conference last Monday. They were introducing their new Outdoor collection. Love the colour combo: pink/yellow/black!
Image: Pinterest
Sorry you haven’t heard from me lately, I wasn’t very busy.. I just had an inspire less week, that’s all! ;) Now we’re welcoming a new month and Spring is almost a fact! The weather gets better and I see the trees outside gettin’ greener. I’ve noticed that my mood gets better too.
So what are your plans for this lovely month? This Sunday I’m hopefully gonna see Rupert Blackman perform in cafe Lust in Utrecht. This has been on my to do list for months now and I still haven’t got the chance to do it. If I go, I’ll try to make some photos (also of Utrecht itself). Will be continued..
Oh, before I forget: here’s my top 10 list of things I liked this week:
• I totally fell in love with this cute ceramic owl vase by Danish brand the House Doctor.
• Last Wednesday, February 29 was the Pinkpop press conference in Paradiso, Amsterdam. Mumford & Sons, James Morrison, Keane, Bruce Springsteen, The Cure and many more are coming!
• Good news! Forever 21 is finally making their entrance in The Netherlands. Starting with Amsterdam, but maybe in the future also in Rotterdam and Utrecht.
• I was on the road when I heard the new single Shadow Days of my all time hero John Mayer. Album is coming May 22, can’t wait!
• Etsy opens a showroom just for 2 days (March 31 and April 1) in Utrecht, where you can stop by and check out some advertisers and their handmade things.
• Tomorrow opens the Apple Store at the Leidseplein in Amsterdam. Sources are saying that the architecture and design are very high tech and flawless. Hm, I’m curious. Maybe I take a look these days..
• Finally! 2 bands are releasing their albums today: Scars & Stories by American rock band The Fray and the debut album of the British indie band Morning Parade.
• The Dutch Asos, Zalando comes with a Home collection. Yeah! :)
• Spotted on the vtwonen blog!
• A colleague of mine at Sanoma (also an intern) went to the IKEA press conference last Monday. They were introducing their new Outdoor collection. Love the colour combo: pink/yellow/black!
Image: Pinterest
15 November 2011
Live report: Elbow
Na het overheerlijke concert van Saybia (2 november) was maandag 14 november de Engelse band Elbow aan de beurt! Is deze band erin geslaagd het te winnen van het concert van Saybia in: geluid, performance, setlist en sfeer? Je krijgt over een paar minuten van mij het antwoord ;-)
Meet Elbow! Een Engelse alternative rock band opgericht in 1991 in Manchester UK. 20 jaar geleden ontmoetten studenten Guy Garvey (zang) en gitarist Mark Potter elkaar op college. Mark stelt Guy voor aan een paar vrienden en een band komt tot stand. Mr Soft (later Soft) zoals de band eerst heette trad op in een aantal pubs in Manchester en naast hun college schreven ze hun eigen nummers. In 1997 veranderen ze hun naam in Elbow. In 1997 tekent Elbow bij platenlabel Island Records en levert hun eerste album af. Dan gebeurt het ergste wat je als band kan overkomen. Island wordt opgekocht door Universal waardoor het album van Elbow nooit is uitgebracht. Toch was dat geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten. Ze gaan als indie band verder en brengen 3 EP's uit die hoog binnen komen bij BBC Radio.
Maar, dit is allemaal nog maar het begin. Album na album wordt uitgebracht, ze staan op grote festivals als Roskilde in Denemarken en een aantal keer op het populaire Glastonbury in Engeland. Ze nemen grote prijzen mee naar huis, waaronder de Mercury Music Prize die ze kregen voor hun album: "The Seldom Seen Kid". Ook zet Elbow zich in voor War Child én hebben ze in het voorprogramma gestaan van Coldplay en U2. Deze band is van wereldniveau en heeft zoveel mooie dingen (mee)gemaakt, dat (toen ik hun bio las) er best wel van onder de indruk was dat ik die band live zou gaan zien. Wil je meer weten over de band en hun muziek kijk dan op de Engelse Wikipedia (het is tenslotte geen BOTM ;-) Dan gaan we nu snel over naar het concert!
We waren al vroeg weggegaan van huis want we wisten dat het uitverkocht was en het dus wel eens heel druk kon gaan worden! Eenmaal binnen stonden we gelukkig meteen goed. Om 8 uur sharp kwam het voorprogramma: Howling Bells. Een lekkere opening met een goeie zangeres en toffe liedjes. Het op- en afbouwen ging heel vlot en iets over negenen kwamen ze al op. Daar stond 'ie dan.. Guy Garvey, pal voor m'n neus. Hij opende met "The Birds" en vloeide van het één naar het andere mooie nummer. Ik wist (door wat ik eerder had gelezen) dat Guy een echte poëet is. Dat liet hij bij dit concert goed merken en vermaakte het publiek tussen de nummers door met een paar mooie gedichten. Maar hij is ook echt een grappenmaker en het publiek moest dan ook vaak hard om hem lachen. Het geluid was (zoals ik van de HMH gewend ben) prachtig, meteen goed, niet te hard / niet te zacht.. gewoon, zoals het hoort. De prachtige klanken van de violisten achterin met het mooie pianospel en de geweldige zang van Garvey bezorgde mij maar ook m'n vader een hoop kippenvel momenten. Ook het decor was zo mooi en werd perfect afgestemd op ieder nummer. Halverwege het concert gingen de mannen bij elkaar staan en maakten bekend dat ze dit jaar al 20 jaar bestaan. En hoe cool was dat, het hele, nee echt het hele publiek ging "Lang Zal Die Leven" zingen. Ze keken allemaal echt geschokt en hadden dat niet zien aankomen. Dat maakte het concert zo leuk! Wij genoten maar zij net zo. Tijdens de toegift speelden ze nog 2 nummers waarvan het laatste nummer het allermooiste en bekendste is: "One Day Like This". Ik ben stapelgek op dat nummer en iedereen stond keihard mee te zingen en te zwaaien. De hele zaal zat op een roze wolk die hoog in de lucht dwarrelde. Na ruim een uur en 3 kwartier gespeeld te hebben (bijna 2 uur!) was het einde dan echt daar. Mijn vader en ik keken elkaar aan en zeiden allebei tegelijk: "Best concert ever, by far!". We hadden er zo ontzettend veel van genoten. Het was een heerlijke avond om nooit te vergeten.
Dus ja, heel stiekem.. vond ik dit nog mooier dan Saybia (wat ook al bloedmooi was) maar hier klopte gewoon écht alles. Ik kijk er met heel veel plezier op terug. Thank you Elbow!
Liefs Lisa
Meet Elbow! Een Engelse alternative rock band opgericht in 1991 in Manchester UK. 20 jaar geleden ontmoetten studenten Guy Garvey (zang) en gitarist Mark Potter elkaar op college. Mark stelt Guy voor aan een paar vrienden en een band komt tot stand. Mr Soft (later Soft) zoals de band eerst heette trad op in een aantal pubs in Manchester en naast hun college schreven ze hun eigen nummers. In 1997 veranderen ze hun naam in Elbow. In 1997 tekent Elbow bij platenlabel Island Records en levert hun eerste album af. Dan gebeurt het ergste wat je als band kan overkomen. Island wordt opgekocht door Universal waardoor het album van Elbow nooit is uitgebracht. Toch was dat geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten. Ze gaan als indie band verder en brengen 3 EP's uit die hoog binnen komen bij BBC Radio.
Maar, dit is allemaal nog maar het begin. Album na album wordt uitgebracht, ze staan op grote festivals als Roskilde in Denemarken en een aantal keer op het populaire Glastonbury in Engeland. Ze nemen grote prijzen mee naar huis, waaronder de Mercury Music Prize die ze kregen voor hun album: "The Seldom Seen Kid". Ook zet Elbow zich in voor War Child én hebben ze in het voorprogramma gestaan van Coldplay en U2. Deze band is van wereldniveau en heeft zoveel mooie dingen (mee)gemaakt, dat (toen ik hun bio las) er best wel van onder de indruk was dat ik die band live zou gaan zien. Wil je meer weten over de band en hun muziek kijk dan op de Engelse Wikipedia (het is tenslotte geen BOTM ;-) Dan gaan we nu snel over naar het concert!
We waren al vroeg weggegaan van huis want we wisten dat het uitverkocht was en het dus wel eens heel druk kon gaan worden! Eenmaal binnen stonden we gelukkig meteen goed. Om 8 uur sharp kwam het voorprogramma: Howling Bells. Een lekkere opening met een goeie zangeres en toffe liedjes. Het op- en afbouwen ging heel vlot en iets over negenen kwamen ze al op. Daar stond 'ie dan.. Guy Garvey, pal voor m'n neus. Hij opende met "The Birds" en vloeide van het één naar het andere mooie nummer. Ik wist (door wat ik eerder had gelezen) dat Guy een echte poëet is. Dat liet hij bij dit concert goed merken en vermaakte het publiek tussen de nummers door met een paar mooie gedichten. Maar hij is ook echt een grappenmaker en het publiek moest dan ook vaak hard om hem lachen. Het geluid was (zoals ik van de HMH gewend ben) prachtig, meteen goed, niet te hard / niet te zacht.. gewoon, zoals het hoort. De prachtige klanken van de violisten achterin met het mooie pianospel en de geweldige zang van Garvey bezorgde mij maar ook m'n vader een hoop kippenvel momenten. Ook het decor was zo mooi en werd perfect afgestemd op ieder nummer. Halverwege het concert gingen de mannen bij elkaar staan en maakten bekend dat ze dit jaar al 20 jaar bestaan. En hoe cool was dat, het hele, nee echt het hele publiek ging "Lang Zal Die Leven" zingen. Ze keken allemaal echt geschokt en hadden dat niet zien aankomen. Dat maakte het concert zo leuk! Wij genoten maar zij net zo. Tijdens de toegift speelden ze nog 2 nummers waarvan het laatste nummer het allermooiste en bekendste is: "One Day Like This". Ik ben stapelgek op dat nummer en iedereen stond keihard mee te zingen en te zwaaien. De hele zaal zat op een roze wolk die hoog in de lucht dwarrelde. Na ruim een uur en 3 kwartier gespeeld te hebben (bijna 2 uur!) was het einde dan echt daar. Mijn vader en ik keken elkaar aan en zeiden allebei tegelijk: "Best concert ever, by far!". We hadden er zo ontzettend veel van genoten. Het was een heerlijke avond om nooit te vergeten.
Dus ja, heel stiekem.. vond ik dit nog mooier dan Saybia (wat ook al bloedmooi was) maar hier klopte gewoon écht alles. Ik kijk er met heel veel plezier op terug. Thank you Elbow!
Liefs Lisa
